Legionisci.comUlga; nareszcie; napastników dwóch; wada przekuta w atut; bohater z ławki - to najważniejsze punkty po piątkowym meczu Legii Warszawa z Widzewem Łódź, w którym legioniści wygrali 1-0 po bramce Rafała Adamskiego.
1. Ulga
W poprzednich punktach pisałem, że mecz z Widzewem Łódź będzie o życie i niestety się nie pomyliłem. Na szczęście dla Legii Warszawa tym razem zakończyło się to pozytywnie. Oczywiście nie ma co zakłamywać rzeczywistości, poziom spotkania nie powalał. Legia próbowała ten mecz wygrać, natomiast Widzew wyglądał tak, jakby przede wszystkim chciał go nie przegrać i dowieźć remis, który dalej dawałby im tlen w walce o utrzymanie.
Zespół z Łodzi praktycznie nie zagroził bramce Otto Hindricha. Poza uderzeniem z dystansu Mateusza Żyry trudno wskazać jakąkolwiek konkretną sytuację. Było może kilkanaście, maksymalnie dwadzieścia minut, kiedy Widzew przebywał częściej na połowie Legii, ale nie wynikało z tego absolutnie nic.
Z kolei drużyna Marka Papszuna miała przewagę w posiadaniu piłki, kontrolowała środkową strefę i dochodziła do sytuacji podbramkowych. Problem? Ten sam, co przez cały sezon - skuteczność.
Momentami było to typowe starcie dwóch zespołów z dolnych rejonów tabeli. Dużo ostrożności, mało jakości, jakby obie strony bardziej bały się przegrać, niż realnie chciały wygrać.
Tym razem jednak skończyło się po myśli Legii. I to jest najważniejsze, bo w tym momencie sezonu styl naprawdę schodzi na dalszy plan. Te punkty były potrzebne jak tlen i w końcu zostały zdobyte.
Do końca zostały trzy mecze. W teorii wystarczy jedno zwycięstwo, żeby zamknąć temat utrzymania i przestać oglądać się za siebie. Ale na teraz najważniejsze jest jedno: ulga. Bo po takim sezonie każdy oddech jest na wagę złota.
2. Nareszcie
Trzeba oddać Juergenowi Elitimowi to, co jego. W meczu z Widzewem Łódź zagrał na poziomie, którego oczekiwano od niego przez większą część sezonu. I choć nadal uważam, że ma w sobie spore rezerwy, a jeden dobry występ nie zamazuje przeciętnego obrazu całych rozgrywek, to tym razem naprawdę zrobił różnicę.
Nie był może typowym liderem, który ciągnie zespół za uszy, ale w środkowej strefie zrobił dokładnie to, czego wcześniej Legii brakowało, czyli przejął kontrolę. To on narzucał tempo gry, dobrze czytał sytuacje i podejmował właściwe decyzje. Wiedział, kiedy przyspieszyć akcję, a kiedy ją uspokoić. Co ważne, nie grał „na siłę”, zamiast wchodzić w tłok, potrafił przenieść ciężar gry na drugą stronę boiska. Dzięki temu środek pola Widzewa praktycznie nie istniał. To nie rywale dyktowali warunki, robił to Elitim.
Oczywiście nie był to występ bez wad. Można mieć do niego pretensje o brak oddania strzałów w momentach, kiedy aż się o to prosiło. Szczególnie w sytuacji z pierwszej połowy, w której powinien spróbować uderzenia sprzed pola karnego, a jednak wybrał inne rozwiązanie.
Liczby dobrze oddają jego wpływ na grę:
- 3 kluczowe podania
- 7 odbiorów
- 65 podań, z czego 56 celnych
- 6 przerzutów, 4 celne
- 13 strat
To jest profil zawodnika, który jeśli utrzyma taki pozio,m może być bardzo ważny dla zespołu. Pytanie tylko, czy to był jednorazowy wystrzał, czy początek stabilizacji formy. No i druga kwestia: przyszłość. Bo przy takich występach naturalnie pojawia się pytanie, czy Elitim zostanie w Warszawie, czy jednak poszuka czegoś innego.
3. Napastników dwóch
Trener Marek Papszun tym razem odszedł od wcześniejszego schematu i zamiast dwóch ofensywnych pomocników postawił na duet napastników. Pomysł był odważny, ale też ryzykowny, głównie dlatego, że Jean-Pierre Nsame i Mileta Rajović to zawodnicy o dość podobnym profilu. Różnica polega jednak na tym, że Nsame daje drużynie zdecydowanie więcej jakości.
Początek mógł dawać nadzieję. W pewnych fragmentach ich współpraca wyglądała całkiem sensownie, zwłaszcza gdy Nsame zaczął schodzić niżej i brać udział w budowaniu akcji. Widać było, że próbuje wejść w rolę Rafała Adamskiego, nie stał w miejscu, tylko pracował dla zespołu, szukał przestrzeni i kreował sytuacje dla partnera.
Najlepszy przykład to trzecia minuta meczu. Po podaniu od Bartosza Kapustki Nsame świetnie przyjął piłkę i idealnie w tempo obsłużył Rajovicia. Duńczyk wyszedł sam na sam… i niestety zrobił to, do czego zdążył już przyzwyczaić - uderzył prosto w bramkarza. Zamiast szybkiego prowadzenia, znów była zmarnowana stuprocentowa okazja.
Z czasem ta współpraca zaczęła się jednak rozjeżdżać. Im dalej w mecz, tym mniej było między nimi zrozumienia, a więcej chaosu. Nsame nadal próbował być pod grą i brać odpowiedzialność, podczas gdy Rajović coraz częściej znikał między obrońcami.
Na papierze statystyki mogą wyglądać dość podobnie, ale z przebiegu meczu było widać wyraźnie, kto daje drużynie więcej. Nsame był aktywniejszy, częściej się pokazywał i realnie wpływał na grę zespołu.
Dlatego aż prosi się o jedno pytanie: jak wyglądałby duet Nsame i Adamski? Bo to zestawienie mogłoby mieć znacznie więcej dynamiki, ruchu i jakości niż obecna konfiguracja.
4. Wada przekuta w atut
Przez długi czas stałe fragmenty gry były dla Legii Warszawa kulą u nogi i to po obu stronach boiska. W ofensywie brakowało pomysłu, w defensywie koncentracji. Teraz w końcu coś zaczyna się zmieniać i to, co było problemem, zaczyna działać na korzyść zespołu.
W meczu z Widzewem Łódź, poza sytuacją Milety Rajovicia z początku spotkania, to właśnie SFG były największym źródłem zagrożenia. I to nie jest przypadek. Pierwszy sygnał przyszedł w 63. minucie, po dośrodkowaniu z rzutu rożnego Kamil Piątkowski minimalnie chybił, oddając groźny strzał głową. Kilkanaście minut później znów zrobiło się gorąco pod bramką rywali. Po kolejnym kornerze Jean-Pierre Nsame znalazł się w dobrej sytuacji, ale jego uderzenie w ostatniej chwili zostało zablokowane przez Mateusza Żyrę.
I w końcu doliczony czas gry, moment, który w tym sezonie często działał przeciwko Legii. Tym razem było inaczej. Po faulu na Rubenie Vinagrze do piłki podszedł Kacper Chodyna. Decyzja o wejściu Otto Hindricha w pole karne mogła wydawać się ryzykowna - takie sytuacje często kończą się katastrofą po kontrze. Tym razem jednak piłkarskie „prawo Murphy’ego” nie zadziałało.
Zrobiło się zamieszanie, piłka spadła pod nogi Bartosza Kapustki, który oddał strzał, a z najbliższej odległości całą akcję zamknął Rafał Adamski. Przytomnie, bez paniki, dokładnie tak, jak powinien zachować się napastnik.
I właśnie na tym polega największa zmiana, Legia zaczyna być konkretna przy stałych fragmentach. Nie ma już tylko wrzutek „na aferę”, ale pojawia się pomysł, powtarzalność i realne zagrożenie.
5. Bohater z ławki
Pewnie zaraz pojawią się głosy, że za bardzo pompuję Rafała Adamskiego i robię z niego nie wiadomo kogo. Że przecież nie pokazuje nic spektakularnego. Tylko że właśnie pokazuje i to coś, czego w tej Legii Warszawa dramatycznie brakowało przez większość sezonu. Zaangażowanie. Chęć gry. Odpowiedzialność.
Dokładnie to samo, co w ostatnich tygodniach wnoszą Patryk Kun czy Rafał Augustyniak. Adamski nie wygląda jak ktoś, kto przyszedł tu „odbębnić kontrakt”. Widać, że traktuje ten klub jak szansę, a nie przystanek do pensji. I to się po prostu rzuca w oczy od pierwszego kontaktu z piłką.
Dziwiła mnie jego zmiana w meczu z Lechem Poznań, tak samo jak brak w pierwszym składzie na spotkanie z Widzewem Łódź. Bo kiedy wszedł za Jeana-Pierre’a Nsame, od razu było widać różnicę. Pierwsza akcja szybkie zagranie w pole karne, po którym blisko gola był Mileta Rajović. Chwilę później sam dochodzi do sytuacji, ale większych problemów nie ma z tym uderzeniem Bartłomiej Drągowski. To nie są przypadki. To jest bycie pod grą, czytanie sytuacji, reagowanie szybciej niż inni.
A bramka? Też znajdą się tacy, którzy powiedzą, że „piłka go trafiła”. Tylko że to nie jest prawda. On tam był nieprzypadkowo, dobrze ustawił ciało i świadomie dostawił nogę. To jest instynkt, którego nie nauczysz się z dnia na dzień.
I najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie odpalił jak fajerwerk na pokaz, tylko daje konkrety. Trzy gole - z czego dwa dały Legii sześć punktów, a kolejny pomógł wygrać z Wisłą Płock 2-1. To są liczby, które robią różnicę w walce o utrzymanie, a nie ozdobniki do statystyk.
Można się czepiać stylu, można narzekać, że to nie jest „gwiazda za miliony”. Tylko że dziś Legii bardziej potrzebni są tacy goście jak Adamski niż kolejni „drodzy”, którzy przechodzą obok meczu.
Kamil Dumała
