Nic nie kuma

- Kibice liczyli, że będzie pan dobry...

Manuel Garcia: I jeszcze będę. Najlepsze mecze jeszcze przede mną. Jestem tego pewien!


- Może myślał pan: "Jakaś polska liga, strzelę 20 goli i się wypromuję".

- Nie traktowałem tak Legii. Piłka nożna to sport nieprzewidywalny. Na razie tu jest mi dobrze i tu chcę grać. Jestem kontuzjowany, więc na dzień dzisiejszy ciężko myśleć o jakichkolwiek zmianach.


- Dziś jednak niektórzy twierdzą, że pan nie umie grać w piłkę.

- Kto? Nie zgadzam się z tym. To kwestia adaptacji. Z każdym piłkarzem jest inaczej. Dajcie mi trochę czasu. Nie można wyciągać od razu takich wniosków. Miałem zaledwie półtora spotkania na udowodnienie wartości. To za mało.


- Mało?! Wielu marzy, aby zagrać w Legii choć tyle.

- Nie spodziewałem się, że tutaj jest taka presja. W Argentynie do tego nie przywykłem. Muszę zgrać się z zespołem, ale co najważniejsze, wyleczyć kontuzję. Już wszystko jest na najlepszej drodze i niebawem progres powinien być widoczny. Jestem tu dopiero dwa miesiące.


- I przez ten czas nie zdążył pan się zgrać z kolegami?

- Nie. Zresztą w Argentynie miałem na boisku trochę inne funkcje. Muszę zmienić trochę swój styl. W Polsce gra się też inaczej, na pewno bardziej agresywnie.


- Może trener źle pana ustawiał?

- Z trenerem Kubickim współpracuje mi się dobrze. Układy są w porządku.


- A poza boiskiem? Rozmawia pan w ogóle z trenerem, z kolegami?

- Nie. Jedyni moi znajomi to dwie rodziny z Argentyny, które tutaj poznałem. Wszyscy moi przyjaciele są w Argentynie.


- Przydałoby się towarzystwo?

- (śmiech) Tak, Polki są ładne.


- I nawet się pan uśmiecha, a myśleliśmy, że pan nie potrafi.

- Ja po prostu nie uśmiecham się, kiedy nie rozumiem co dzieje się dookoła, dlatego jestem skryty i zachowuje powagę. Nawet jak jadę samochodem, to nie słucham radia, bo nic nie rozumiem.


- Ma pan pseudonim Hrabia, to nawet pasuje, bo unika pan wywiadów i pozowania do zdjęć.

- To nie jest prawda. Unikam, bo czasem nawet nie wiem, z kim mogę rozmawiać, a z kim nie. Jeżeli wywiad ma być po hiszpańsku, to zawsze chętnie go udzielę. Pseudonim zaś wziął się stąd, że był w Argentynie piłkarz, który miał taki przydomek, a ja jestem do niego podobny.


- Być może szybko się pan z nim spotka. Myślał już pan o powrocie do domu?

- Nie. Jeszcze się nie poddałem. Dopiero tu przyjechałem. Muszę coś udowodnić. Ale nigdy nic nie wiadomo...


Rozmawiała Anna Kryszałowicz