Punkty po meczu z Wisłą Kraków

1. Praca. Pokora

Legia po 10 kolejkach ma na koncie 24 punkty, na co złożyło się sześć zwycięstw i cztery remisy. Wraz z Lechem Poznań zdobyła najwięcej bramek w Ekstraklasie, a pod względem straconych goli również plasuje się na drugim miejscu – oba zespoły straciły po osiem bramek. Lepsza pod tym względem jest jedynie Pogoń Szczecin, która dała sobie strzelić sześć goli.

Chyba mało kto spodziewał się tak dobrego początku sezonu w wykonaniu Legii. Działacze i dyrektor sportowy swoimi decyzjami nie ułatwili zadania Markowi Papszunowi, a mimo to trener pokazał, że ma bardzo dobry warsztat i potrafi wycisnąć z tej drużyny maksimum możliwości.

Można narzekać na jakość kadry, braki na poszczególnych pozycjach czy nieudane transfery, ale na koniec najważniejsze są wyniki. A te, przynajmniej na tym etapie sezonu, zdecydowanie przemawiają na korzyść szkoleniowca. Papszun udowadnia, że nawet z zespołu, któremu daleko do ideału, można stworzyć drużynę regularnie punktującą i trudną do pokonania.

Cieszy również to, że Legia potrafi pokazać się z dobrej strony nawet wtedy, gdy nie jest faworytem spotkania. Nie zawsze wszystko wygląda idealnie, niekiedy trzeba cierpliwie poczekać na swoją szansę, ale zespół potrafi walczyć o wynik i wyciągać z meczów to, co najważniejsze punkty.

Życie uczy pokory, a obecna Legia pokazuje, że ciężka praca, odpowiednia organizacja i dobry pomysł na drużynę mogą przynieść naprawdę wiele. Nie trzeba mieć jedenastu gwiazd na boisku, żeby osiągać dobre wyniki. Czasami wystarczy umiejętnie wykorzystać potencjał zawodników, których się ma, i sprawić, by każdy wiedział, co ma robić.

Oczywiście nie popadajmy w hurraoptymizm. Zgadzam się z trenerem, że dobra passa kiedyś może się skończyć. Przyjdą trudniejsze momenty, rywale lepiej rozpracują Legię, a i sami zawodnicy nie zawsze będą w stanie utrzymać taką dyspozycję. To naturalne w piłce.

Na dziś jednak Legia ma naprawdę znakomity dorobek i zasługuje na uznanie. Pozostaje nam liczyć na to, że obecna passa potrwa jak najdłużej, a ewentualny kryzys przyjdzie jak najpóźniej. Bo skoro z tej kadry można wycisnąć tak wiele, to aż chciałoby się zobaczyć, co Papszun byłby w stanie osiągnąć, gdyby dostał jeszcze kilka jakościowych wzmocnień.

2. Kopciuszek bez pantofelków

Według prezesa Wisły Kraków Jarosława Królewskiego to właśnie jego klub przystępował do rywalizacji z Legią w roli Kopciuszka. Trudno się dziwić, że po czterech sezonach spędzonych w I lidze krakowianie mogą postrzegać siebie w ten sposób. Problem w tym, że taka narracja nie wygrywa meczów, a już na pewno nie powinna przesłaniać tego, co rzeczywiście wydarzyło się na boisku. Wisła miała swoje dobre momenty, szczególnie na początku spotkania, ale ostatecznie nie potrafiła przełożyć ich na wystarczająco dużą liczbę konkretnych sytuacji.

Trzeba uczciwie przyznać, że Wisła dobrze weszła w mecz. Do momentu utraty bramki to właśnie goście wyglądali lepiej, sprawniej operowali piłką i potrafili narzucić Legii swoje warunki. Krakowianie nie ograniczali się wyłącznie do przeszkadzania rywalom, ale próbowali również budować własne akcje i szukać sposobu na przedostanie się pod bramkę Otto Hindricha. Przez pierwsze fragmenty spotkania można było odnieść wrażenie, że Legia ma problemy z przejęciem kontroli nad wydarzeniami. Później jednak padła bramka dla gospodarzy i obraz meczu zaczął się zmieniać.

Nie można przy tym pominąć sytuacji z rzutem karnym dla Wisły, który moim zdaniem powinien zostać podyktowany. To poważny błąd sędziego, który warto odnotować, bo takie decyzje mogą mieć wpływ na przebieg spotkania. Nie zamierzam jednak budować na tym całej oceny występu krakowian. Nawet uwzględniając tę kontrowersję, trudno nie zauważyć, że po zdobyciu bramki przez Legię Wisła straciła wcześniejszy impet. Zespół, który na początku potrafił przejąć inicjatywę, później miał coraz większe problemy z zagrożeniem gospodarzom. Kopciuszek najwyraźniej zapomniał założyć swoje słynne pantofelki.

Już słyszę argumenty, że przecież statystyki wcale nie pokazują wielkiej przewagi Legii. Wisła miała większe posiadanie piłki, a w liczbie celnych strzałów ustępowała gospodarzom zaledwie o jeden. Można więc próbować przekonywać, że spotkanie było wyrównane, a obie drużyny stworzyły sobie podobne warunki do zdobycia bramek. Tylko że futbol nie polega na odczytywaniu tabelki ze statystykami i wyciąganiu z niej gotowych wniosków. Liczby są przydatne, ale bez kontekstu potrafią być wyjątkowo mylące.

Rozumiem, że część osób ocenia mecze przede wszystkim przez pryzmat statystyk. Niektórzy potrafią nawet przygotować na ich podstawie wyjątkowo doniosłe analizy, które brzmią przekonująco, dopóki nie zestawi się ich z rzeczywistym przebiegiem spotkania. Mam jednak wrażenie, że w tym przypadku warto na chwilę odłożyć tabelki i przypomnieć sobie, jakie zagrożenie Wisła faktycznie stwarzała pod bramką Legii. Samo posiadanie piłki nie oznacza przecież kontroli nad meczem, podobnie jak oddanie kilku strzałów nie musi świadczyć o stworzeniu realnych okazji do zdobycia bramki.

Kiedy przyjrzymy się najgroźniejszym sytuacjom Wisły, obraz robi się znacznie mniej imponujący. W 15. minucie mocnym uderzeniem popisał się Marko Božić, ale Otto Hindrich stanął na wysokości zadania i skutecznie interweniował. Drugą sytuację wartą odnotowania krakowianie stworzyli dopiero tuż przed końcem spotkania, kiedy po strzale głową jednego z ich zawodników ponownie dobrze zachował się bramkarz Legii. I właściwie tyle, jeśli chodzi o najpoważniejsze zagrożenie ze strony gości.

Owszem, Wisła oddawała również strzały z dalszej odległości, ale trudno robić z nich argument przemawiający za tym, że przez cały mecz poważnie zagrażała Legii. Uderzenia z około 30 metrów, które Hindrich spokojnie łapał do koszyczka, nie są przecież sytuacjami, po których kibice gospodarzy powinni wstrzymywać oddech. Bramkarz nie musiał wspinać się na wyżyny swoich umiejętności ani ratować zespołu serią spektakularnych interwencji. Wystarczyło, że zachował koncentrację i wykonał swoją pracę.

To właśnie tutaj widać różnicę między suchymi statystykami a rzeczywistym obrazem spotkania. Wisła mogła mieć piłkę, wymieniać podania i oddawać strzały, ale nie potrafiła regularnie przekładać tego na konkretne zagrożenie. Legia natomiast po początkowych problemach skutecznie ograniczyła możliwości rywala i nie pozwoliła mu rozwinąć skrzydeł. Nie oznacza to, że gospodarze rozegrali perfekcyjny mecz albo że przez pełne 90 minut dominowali na boisku. Oznacza jednak, że potrafili odebrać Wiśle jej największe atuty i nie dopuścić do tego, by goście ponownie przejęli inicjatywę.

Legia skutecznie zneutralizowała Wisłę, a podobne statystyki nie powinny przesłaniać różnicy w jakości stwarzanych sytuacji. Można dyskutować o niepodyktowanym rzucie karnym, wskazywać na większe posiadanie piłki gości czy porównywać liczbę celnych strzałów. Wszystko to ma swoje znaczenie, ale nie zmienia najważniejszego wniosku: Wisła nie potrafiła wykorzystać dobrego wejścia w mecz i przez większość spotkania nie była w stanie poważnie zagrozić bramce Hindricha. A jeśli Kopciuszek chce na dłużej zagościć na królewskim balu, musi pokazać coś więcej niż tylko kilka obiecujących minut.

3. Auty, auty, auty ach to wy

Bramka Łukasza Zjawińskiego była już czwartym golem zdobytym przez legionistów po wrzucie z autu. To wystarczająco dużo, by przestać mówić o przypadku. Widać, że sztab Marka Papszuna poświęca temu elementowi gry sporo uwagi, a wypracowane schematy zaczynają przynosić wymierne efekty. Wrzut z autu, który przez wiele lat często oznaczał po prostu oddanie piłki w pole karne i liczenie na szczęście, stał się dla Legii kolejnym sposobem na stworzenie zagrożenia pod bramką przeciwnika.

Jeśli przyjrzymy się ustawieniu legionistów podczas tych sytuacji, można dostrzec dwa istotne elementy. Pierwszy to zawodnik ustawiony przy krótkim słupku. Najczęściej jest to piłkarz wysoki, dobrze grający głową lub łączący obie te cechy. Jego zadaniem jest walka o piłkę i ewentualne przedłużenie jej w kierunku dalszej części pola karnego. Odpowiednie ustawienie w tym miejscu może zdecydować o powodzeniu całej akcji, bo nawet niewielkie muśnięcie piłki potrafi całkowicie zmienić tor jej lotu i zaskoczyć obrońców.

Drugim ważnym elementem jest Paweł Wszołek, który ustawia się przy dalszym słupku i czeka na przedłużenie zagrania. Dzięki temu Legia ma zawodnika gotowego wykorzystać zamieszanie w polu karnym, gdy obrońcy skupiają się na pierwszej piłce. To właśnie takie detale sprawiają, że nie jest to zwykłe wrzucenie futbolówki w szesnastkę, lecz przemyślany schemat, w którym poszczególni zawodnicy mają określone zadania, a ich ustawienie nie jest przypadkowe.

Najważniejsze jest jednak to, że Legia potrafi przekładać te rozwiązania na gole. Cztery trafienia po wrzutach z autu pokazują, że rywale muszą traktować ten element gry poważnie. Nie wystarczy już ustawić kilku zawodników w polu karnym i liczyć, że zagrożenie minie samo. Trzeba rozpoznać schemat, odpowiednio kryć legionistów i reagować na przedłużenia piłki. A im częściej Legia będzie korzystać z tego rozwiązania, tym większe znaczenie będzie miało przygotowanie przeciwników.

To szczególnie interesujące, jeśli przypomnimy sobie poprzednie sezony, kiedy stałe fragmenty gry nie zawsze stanowiły mocną stronę warszawskiego zespołu. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Legia szuka sposobów na zdobywanie bramek nie tylko po atakach pozycyjnych czy dośrodkowaniach wahadłowych, ale również po pozornie mniej groźnych wznowieniach gry. Czasem o wyniku decyduje nie efektowna akcja, lecz dopracowany detal, a Legia zaczyna pokazywać, że potrafi zrobić z niego użytek.

4. Wrócił ulubiony duet

Nie będę udawał, że Rafał Adamski i Łukasz Zjawiński to obecnie mój ulubiony duet w Legii. Lubię takie historie, w których zawodnicy, na których początkowo niewielu stawiało, nagle stają się jednymi z najważniejszych postaci zespołu. Właśnie to obserwujemy w przypadku obu napastników. Nie przychodzili do Warszawy jako gwiazdy, od których oczekiwano, że pociągną drużynę, a dziś dają Legii argumenty, których nie zawsze dostarczają znacznie bardziej rozpoznawalni piłkarze.

W meczu z Wisłą obaj zdobyli po bramce, a Adamski mógł jeszcze co najmniej dwukrotnie poprawić swój dorobek. Nie chodzi jednak wyłącznie o gole. Najciekawsze jest to, jak ci zawodnicy ze sobą współpracują i jak różne atuty wnoszą do ofensywy. Dzięki temu Legia nie musi opierać całej gry na jednym schemacie, a rywalom trudniej przewidzieć, skąd nadejdzie zagrożenie.

Dobrze widać to w porównaniu z duetem Jan Kuchta – Michal Ševčík. Gdy obaj przebywają na boisku, często szukają siebie nawzajem, a Ševčík chętnie zagrywa prostopadłe piłki do swojego rodaka. Nie ma w tym nic złego, ale ofensywa Legii staje się wówczas mocniej uzależniona od współpracy tej dwójki. W przypadku Adamskiego i Zjawińskiego gra rozkłada się na więcej akcentów, ponieważ obaj potrafią nie tylko kończyć akcje, lecz także uczestniczyć w ich budowaniu.

Zjawiński dobrze radzi sobie tyłem do bramki, potrafi zastawić piłkę, utrzymać się przy niej pod presją rywala i dać kolegom czas na podłączenie się do ataku. Często wykorzystuje również swoje warunki fizyczne, zgrywając piłkę głową do Adamskiego, który rusza za jego plecy. To proste, ale skuteczne rozwiązanie: jeden napastnik utrzymuje piłkę i wiąże obrońców, a drugi wykorzystuje powstałą przestrzeń. Legia może w ten sposób szybciej przenieść grę pod bramkę przeciwnika, zamiast za każdym razem mozolnie konstruować atak od własnej połowy.

Adamski ma natomiast atuty, które czynią go kimś więcej niż tylko wysokim napastnikiem do walki w powietrzu. Pomimo swoich warunków fizycznych dysponuje niezłą koordynacją, potrafi wykorzystać balans ciała i zgubić kryjącego go obrońcę. Nie musi za każdym razem przepychać się z rywalem, by zrobić sobie miejsce. Potrafi również przytrzymać piłkę, znaleźć przestrzeń i napędzić kolejną akcję. Szczególnie dobrze było to widać w drugiej połowie spotkania z Wisłą.

Pierwsza część meczu nie była najlepsza w jego wykonaniu, ale po przerwie Adamski stał się jednym z kluczowych zawodników Legii. To od jego aktywności napędzane były kolejne ataki, a krakowianie mieli coraz większe problemy z zatrzymaniem ofensywnych poczynań gospodarzy. Rafał pokazał, że potrafi nie tylko czekać na piłkę w polu karnym, ale również samemu stworzyć przewagę i pomóc drużynie przejąć inicjatywę.

Właśnie dlatego uważam, że to Adamski ze Zjawińskim powinni obecnie wychodzić w podstawowym składzie. Nie twierdzę, że Jan Kuchta nie ma żadnych atutów ani że należy z niego rezygnować. Na razie jednak jego współpraca z resztą zespołu nie wygląda tak przekonująco, jak można było oczekiwać. Adamski i Zjawiński lepiej się uzupełniają, dają Legii więcej możliwości w grze bezpośredniej i potrafią wspólnie wypracowywać przestrzeń dla siebie oraz kolegów.
W piłce nie zawsze wygrywa duet z większym nazwiskiem, ale ten, który lepiej rozumie się na boisku. Adamski i Zjawiński udowadniają, że nie trzeba sprowadzać kolejnych gwiazd, by stworzyć skuteczny atak. Czasem wystarczy zaufać zawodnikom, których inni skreślili zbyt wcześnie, i dać im regularną szansę. Na dziś to właśnie oni powinni być pierwszym wyborem Marka Papszuna na szpicy.

5. Urazy

Na koniec coś, co mocno mnie niepokoi, czyli kolejne urazy w Legii. Z powodu problemów zdrowotnych w kadrze meczowej zabrakło między innymi Jana Kuchty, Bohdana Wjunnyka i Rubena Vinagre. Na tym jednak nie koniec, bo w trakcie spotkania kontuzji doznali Bartosz Kapustka i Jakub Żewłakow, a dolegliwości zgłaszał również Kamil Piątkowski. To niepokojąca sytuacja, zwłaszcza że lista nieobecnych zaczyna obejmować zawodników, którzy mogą mieć istotny wpływ na grę zespołu.

Dla Marka Papszuna to spory problem. Kadra Legii już teraz nie należy do najmocniejszych, a kolejne urazy dodatkowo ograniczają możliwości dokonywania zmian i reagowania na wydarzenia boiskowe. Trener potrzebuje zawodników, którzy po wejściu z ławki nie tylko uzupełnią skład, ale również wniosą nową jakość i pomogą przechylić szalę zwycięstwa na korzyść Wojskowych. Tymczasem im więcej piłkarzy wypada z gry, tym krótsza staje się kołderka, którą Papszun musi przykrywać wszystkie braki zespołu.

Dlatego kluczowe będzie przetrwanie najbliższych tygodni przy możliwie najmniejszych stratach kadrowych. Szczególnie ważne jest, by urazy Kapustki i Żewłakowa nie okazały się poważne. Obaj mogą dać Legii coś, czego w tej drużynie często brakuje: nieprzewidywalność, odwagę w grze i możliwość stworzenia przewagi w ofensywie. Podobnie wygląda sytuacja Vinagre'a, którego forma bywa nierówna, ale wciąż ma umiejętności pozwalające mu zrobić różnicę na boisku. Nie można też zapominać o Piątkowskim, którego ewentualna dłuższa nieobecność byłaby kolejnym problemem dla defensywy.

Jednocześnie nie można zakładać, że do końca rundy wszystko uda się rozwiązać samym unikaniem kontuzji. Zimą Legia powinna sprowadzić przynajmniej trzech zawodników, którzy nie będą jedynie uzupełnieniem kadry meczowej, lecz realnie podniosą jej poziom. Nie chodzi o kolejnych piłkarzy do rotacji, których obecność niewiele zmienia, ale o wzmocnienia zdolne poprawić jakość podstawowej jedenastki i zwiększyć konkurencję o miejsce w składzie. Dopiero wtedy Papszun będzie miał większe możliwości reagowania na problemy zdrowotne oraz słabszą dyspozycję poszczególnych zawodników.

Legia nie może opierać swojej gry na założeniu, że wszyscy kluczowi piłkarze będą przez cały sezon zdrowi. Kontuzje są częścią futbolu, dlatego szeroka i jakościowa kadra to konieczność, a nie luksus. Na razie pozostaje mieć nadzieję, że urazy Kapustki i Żewłakowa nie wykluczą ich na dłużej, a pozostali nieobecni szybko wrócą do treningów. Zimą natomiast klub musi zadbać o to, by każda kolejna absencja nie oznaczała dla trenera jeszcze większego bólu głowy.

Kamil Dumała