#FELIETON

Parę dni temu porozmawialiśmy z Carlitosem Lopezem. Treść rozmowy mogliście przeczytać na naszej stronie. Hiszpan powiedział kilka ciekawych rzeczy, przedstawił punkt widzenia piłkarza, nieoczywisty dla wielu kibiców. Stwierdził m. in., że dla zawodników nie ma większego znaczenia, czy grają u siebie, czy na wyjeździe. Zważywszy na wszystkie teorie o domowej twierdzy, tłumaczące nieporadność występami na wyjeździe, to podejście króla strzelców Ekstraklasy jest nowatorskie.

Okres Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego to czas dziadów, przedchrześcijańskiego obrzędu zadusznego, który rozsławił Adam Mickiewicz. W tym roku też czas, w którym zweryfikowane zostały słowa Dariusza Mioduskiego o stabilnej sytuacji finansowej Legii. Nadzór finansowy komisji licencyjnej PZPN i możliwe problemy z finansowym Fair Play UEFA to kolejny dowód na nieudolność rządów prezesa i jego ekipy.

Dokładnie zaś rok i 31 mija dzisiaj od zwolnienia trenera Magiery z Legii. W znaczącym stopniu jest to okres zmarnowany, w którym Legia, mimo licznych prób i zmian, a raczej przez nie, nie tylko nie rozwinęła się sportowo, ale cofnęła się doznając największego w historii upokorzenia w europejskich pucharach. Wydaje się jednak, że zespół zaczyna odbijać się od dna, na które ściągnęła go nieroztropna polityka prezesa Mioduskiego.

W środę na Legii odbyła się debata kandydatów na prezydenta Warszawy. Przybyli wszyscy startujący w wyścigu, choć oczywiście realnie liczy się w nim niestety tylko dwóch pretendentów. Była więc okazja poznać ich zdanie na tematy nam bliskie, a można nawet powiedzieć - takie, w których się orientujemy.

Narzekamy na poziom polskiej piłki. Nie podoba nam się reprezentacja, jeszcze gorzej oceniamy kluby. Życie zwykle brutalnie weryfikuje nasze mocarstwowe zapędy, a jaskółki w postaci ćwierćfinału Euro 2016, czy awansu i wyjścia z grupy śmierci w Lidze Mistrzów do Ligi Europy wiosny nie poczyniły. Czy warto się zżymać na zaistniały stan rzeczy?

W tygodniu dyrektor Akademii Legii Warszawa Jacek Zieliński poinformował, że w związku z polityką zaciskania pasa w efekcie pucharowej klęski i związanym z tym szukaniem oszczędności, zdecydowano się zwolnić pięć osób pracujących z młodymi piłkarzami. Tymczasem ledwo tydzień wcześniej nowym piłkarzem Legii został Andre Martins, 28-letni Portugalczyk.

Kiedy czytam wypowiedzi prezesa Legii Warszawa, utwierdzam się w przekonaniu, że powinien udzielać ich jeszcze rzadziej albo w ogóle. Doszło do tego, że zacząłem się zastanawiać, czy przypadkiem nie żyję w jakiejś alternatywnej rzeczywistości. To wszystko przez środowy komunikat klubu o zmianach w pionie sportowym. Oto czego my - kibice stołecznego klubu dowiedzieliśmy się o dotychczasowym i przyszłym funkcjonowaniu Legii.

Przyjęło się ostatnio, że dla ratowania klubowych finansów, zrujnowanych po dwóch ostatnich niepowodzeniach w europejskich pucharach, konieczna będzie sprzedaż naszych „towarów eksportowych”, czyli relatywnie młodych i utalentowanych Szymańskiego i Niezgody. Nic z tych planów jednak nie wyszło. Możliwe, że to fatalna wiadomość dla klubowych finansów, ale dla samej drużyny i kibiców znakomita. Zespołu nie tylko nie osłabiono, ale i został wzmocniony.

Można by zacząć cytatem z Wyspiańskiego, ale to byłoby zbyt trywialne. Tydzień temu pisałem, że w wyniku działań Dariusza Mioduskiego Legia znalazła się na skraju przepaści. Po kompletnym skompromitowaniu się z mistrzem Luksemburga, rzuciliśmy się w nią z szeroko rozwartymi ramionami.

Niecałe półtora roku. Tyle zajęło prezesowi Mioduskiemu doprowadzenie Legii na skraj przepaści. Stoi tam na chwiejna, ledwo trzymająca się na nogach po dwóch gongach, jakie dostała od mistrza... Luksemburga. Jeszcze nie spadła, jeszcze tli się nadzieja, że nie poleci w otchłań. By tego uniknąć, musiałaby jakoś oddać, zrewanżować się słabeuszowi, który ją tam spycha. To tylko sport, więc wszystko jest wciąż możliwe, ale haniebna porażka z Dudelange to doskonałe podsumowanie drogi, jaką przeszedł nasz klub pod wodzą obecnego prezesa.

Legia od początku nowego sezonu prezentuje się niezadowalająco. Mistrzowie Polski poradzili sobie wprawdzie w I rundzie eliminacji LM, którą przeszli z bilansem 4-0, ale grali ze słabiuteńkim Cork City. W rywalizacji na krajowym podwórku legioniści przegrali dwa mecze z zespołami, które poprzedni sezon skończyły w dolnej części tabeli. Stracili przy tym aż 6 goli, a strzelili tylko 3. Pojawiły się więc głosy, że winne jest ustawienie 1-3-5-2, które od początku przygotowań próbuje wdrożyć trener.

Dziś otwiera się okienko transferowe. Czekamy na wzmocnienia, choć tych należy się spodziewać raczej w sierpniu. Legia znów więc zamierza czekać na okazje w komisie. I niekoniecznie musi wyjść na tym źle. Trzeba się po prostu dobrze rozglądać, najlepiej w towarzystwie fachowca. A jak Legia rozglądała się w ostatnim roku?

Dean Klafurić pozostanie na stanowisku trenera Legii. Co by prezes Mioduski nie powiedział, jak nie tłumaczył tej decyzji, to wiadomo, że nie był to jego pierwszy wybór. A prawdopodobnie nawet nie drugi i nie trzeci. Klafuriciowi przedłużono umowę, bo władze klubu nie dogadały się z innymi kandydatami. Ponownie więc de facto na stanowisku trenera mamy swoisty substytut.

Legijny internet wrze, bo według nieoficjalnych informacji głównymi kandydatami na stanowisko trenera mistrzów Polski w przyszłym sezonie są Jerzy Brzęczek i Dean Klafurić, z wyraźnym naciskiem na tego pierwszego. Czy ewentualne zatrudnienie szkoleniowca Wisły Płock to dobra decyzja? Na starcie na pewno lepsza niż zatrudnienie Romeo Jozaka, które - jak przyznał ostatnio prezes Dariusz Mioduski - było obarczone wielkim ryzykiem.

Legia zdobyła podwójną koronę. Dokonała tego po raz trzeci w ostatnich 6 sezonach. I choć uważam, że ten sukces idzie przede wszystkim na konto piłkarzy, którzy po zwolnieniu Romeo Jozaka spotkali się, wyjaśnili nieporozumienia i ustalili kurs na triumfy, to jednak nie wolno zapomnieć o trenerze Deanie Klafuriciu i roli, jaką w tym wszystkim odegrał.

Tak się ostatnio składa, że nie wyrabiam się ze „Słowem”. Na niedzielę albo w ogóle. Obok pewnych tematów nie sposób jednak przejść obojętnie. W zeszłym tygodniu pojawił się problem ewentualnego wręczenia mistrzowskich medali piłkarzom Legii po meczu w Poznaniu. Klub z Wielkopolski wystąpił nawet do Ekstraklasy S.A. o odwołanie ceremonii, a „Kolejarzowi” w sukurs przyszli niektórzy dziennikarze (w tym też byli), którzy apelowali, by nie prowokować poznańskich kibiców.

Prezes Dariusz Mioduski po porażce z Zagłębiem Lubin zwolnił trenera Romeo Jozaka. Szkoleniowca, którego sam wymyślił, by nie powiedzieć: wyciągnął z kapelusza ledwie 8 miesięcy temu i który miał firmować długofalowy projekt, jak Mioduski nazywa swe działania w Legii. Nie sądziłem, że prezes tak szybko się z tego wycofa. Dał przecież trenerowi ogromny kredyt zaufania, zapewnił znakomite warunki pracy i przeznaczył duże pieniądze na transfery.

Wybaczcie, że nie będzie „Punktów po meczu” w Gdyni. Zdecydowały tzw. względy obiektywne: święta, terminarz (dziś już gramy w Zabrzu), no i poziom meczu. Jego opis to byłoby znęcanie się nad piłkarzami i trenerem, a to jednak męka. W zamian proponuję tekst z cyklu „Słowo na niedzielę”, który siłą rzeczy jest po niedzieli. Nurtuje mnie bowiem, czy Legia jest w stanie wyjść z kryzysu i przynajmniej powalczyć o mistrzostwo Polski? Jeśli tak, to jakie środki przedsięwziąć? Ale też kto i co może uratować?

Michał Kucharczyk i Legia Warszawa. Przez lata przyzwyczailiśmy się, że to nierozerwalna koniunkcja. Kucharczyk gra w Warszawie od 8 lat i wiele ostatnio się mówi, że przeszedł już do historii klubu. Ba, jeśli w najbliższym czasie nie wyjedzie, może stać się się jego legendą. Ale co tam legendą. Poszedłbym dalej. Kucharczyk to personifikacja Legii.

Legia chwali się w portalach społecznościowych, że pozyskała 10 piłkarzy w zimowym okienku transferowym. Nie wiem, czy to właściwy kierunek. Wolałbym, by chwaliła się wynikami, a te ostatnio są złe. Niemniej 10 transferów do klubu to wydarzenie wyjątkowe. Jak sięgam pamięcią, to nasz klub nigdy nie ściągnął aż tylu piłkarzy zimą. To już nie zapowiadana ewolucja, a prawdziwa rewolucja personalna w szeregach mistrzów Polski.

Legia udanie rozpoczęła ligowe zmagania. Dwie wygrane wiosną z rzędu mocnej kadrowo drużyny nie powinny wprawdzie nikogo dziwić, ale po pierwsze zaszły w niej znaczące zmiany personalne, po drugie taktyczne, a po trzecie dwie ligowe wygrane z rzędu na początku roku, to wcale nie jest dla "Wojskowych" norma.

Zimowe przygotowania Legii zostały zaplanowane nietuzinkowo. Najpierw bowiem drużyna udała się do USA, gdzie wzięła udział w turnieju na Florydzie, a przy tym trenowała. Treningi nie były wyczerpujące, testowane były nowe warianty taktyczne, a "Wojskowi" przegrali oba mecze Florida Cup. Na ciężką pracę miał przyjść czas na drugim obozie w Benidormie, co również stanowi pewną nowość, bo z reguły to pierwsze zgrupowania są cięższe, a drugie lżejsze albo porównywalne.

W dyskusjach o Legii często dochodzi się punktu: DNA Legii. Przyjęło się bowiem, że w kodzie genetycznym naszego klubu zapisane jest wygrywanie. To bardzo przyjemne hasło, łechtające naszą próżność, nobilitujące nas przez... nas i podwyższające poziom samozadowolenia. Czy jednak legijne DNA, zwłaszcza rozumiane dość wąsko, na dłuższą metę nie jest paradoksalnie czynnikiem hamującym rozwój klubu?

Sparta Praga jest gotowa wydać na piłkarza 5 mln euro. Slavia też może sobie pozwolić na wiele, bo ma bogatego (jak na środkowoeuropejskie standardy) chińskiego właściciela. Łudogorec Razgrad bez trudu wykłada ok. 750 tys. euro za czołowego strzelca Ekstraklasy i będzie miał u siebie już drugiego kadrowicza. O możliwościach czołowych klubów belgijskich, szwajcarskich i austriackich nie wspominając.

Klub szybko zrobił 4 transfery, czym zaimponował kibicom. To duża sprawa, bo dzięki temu trener wie już pod jakim kątem prowadzić treningi na zgrupowaniach. Nie jest to wprawdzie żadna nowość, jak to próbuje się sugerować w mediach społecznościowych, bo w poprzednich dwóch zimowych okienkach Legia też się szybko wzmacniała. Niemniej jednak prawdą jest, że nie w takim tempie.

Rok 2018 już tuż, tuż. Pora więc na noworoczne życzenia. Czego możemy życzyć legionistom? Tym z murawy, z trybun i zza biurek? Jakie będzie najbliższe 12 miesięcy? Jak co roku potrzebne będzie szczęście, a i trochę fartu też by nie zaszkodziło, bo przed Legią trudny czas zmian i walki o powrót do Europy.

„Starcie gigantów” (hehe), „derby Polski” (to nowość, dotyczy głównie meczów z Lechem i Wisłą), ale najczęściej powtarzającym się określeniem meczów takich jak Legia – Górnik jest po prostu „klasyk”. Czyli mecz w przeszłości uznany za doskonały. Przyjmując słownikowe wyjaśnienie tego pojęcia można by uznać, że dzisiejsze spotkanie jest rzeczywiście klasykiem.

Kalendarzowa jesień 2016 r. to był jeden z najpiękniejszych okresów w historii Legii. Drużyna była mocna kadrowo, wygrywała nie tylko regularnie, ale i w stylu, który mógł się podobać, a i był przy tym wyrazem jej potencjału. Osiągnęła też historyczne sukcesy, jak remis z Realem Madryt i awans do Ligi Europy z 3. miejsca w grupie Ligi Mistrzów. Dziś to już tylko wspomnienie i do tego odległe, choć minęło raptem dwanaście miesięcy.

Od małego wzrastałem w przekonaniu, że nr 10 na piłkarskiej koszulce jest magiczny. Najlepszy dla najlepszych. W moich czasach z „dychą” biegał Maradona, Matthäus, Rai, Baggio, Zidane, a w reprezentacji Polski Kosecki, w Legii zaś Kowalczyk. Zawsze zwracałem uwagę, kto z jakim numerem gra i często zastanawiałem się dlaczego właśnie z takim. Zostało mi to do dziś. A jak to wyglądała historia z numerami w Legii? Zapraszam.

Reprezentacja Polski po 12 latach przerwy znów awansowała na mistrzostwa świata. Jakoś szybko to zleciało, chyba głównie dzięki temu, że w tym czasie trzykrotnie z rzędu graliśmy na mistrzostwach Europy (pamiętacie, że Euro 2008, to były pierwsze mistrzostwa kontynentu, w których graliśmy?). Wychowałem się na wszelkich możliwych porażkach kadry w latach 90. Dlatego każdy awans niesamowicie mnie cieszy. Zapraszam na historię biało-czerwonych widzianą moimi oczami.