#HISTORIA

Wyobraźmy sobie majowy wieczór w 1970 roku. Na Stadionie San Siro w Mediolanie w finale Pucharu Europy naprzeciw mocnej szkockiej drużyny - Celtic Glasgow stanęli reprezentujący polską piłkę „wojskowi” z Warszawy, w składzie których wiodą prym weteran Lucjan Brychczy i nadzieja nowego pokolenia Kazimierz Deyna. W pierwszej fazie spotkania dominują doświadczeni zawodnicy z Wysp Brytyjskich i tuż przed upływem drugiego kwadransa obejmują prowadzenie po zaskakującym strzale zza pola karnego Thomasa Gemmella. Mimo to będący rewelacją tamtych rozgrywek warszawianie po dwóch minutach wyrównują po strzale głową Bernarda Blauta. Zacięta walka trwa dwie godziny, obydwie drużyny miały swoje szanse, ale tuż przed końcem dogrywki na szalony rajd zdecydował się Robert Gadocha, który minął bramkarza i oddał strzał w kierunku pustej bramki… Tak mógł wyglądać najpiękniejszy dzień w historii polskiej piłki klubowej, ale w rzeczywistości to zawodnicy holenderskiego Feyenoordu Rotterdam wykorzystali swoją szansę na zdobycie najcenniejszego trofeum w europejskim futbolu. Pierwszego i ostatniego zarazem do obecnego momentu. Niewiele brakowało, a na ich miejscu mogli znaleźć się piłkarze Legii Warszawa. W drugiej rundzie udało im się wyeliminować ówczesnego mistrza Francji - AS Saint-Étienne.

Marcin Michalski jest ostatnim jak dotychczas koszykarzem Legii, który brał udział w Igrzyskach Olimpijskich. Skrzydłowy Legii (urodzony 9 lipca 1958 roku) został powołany przez Stefana Majera do kadry, która w 1980 roku w Moskwie zajęła siódme miejsce. Michalski na IO wystąpił w dwóch meczach - z Jugosławią oraz Indiami (4 punkty). Przez kilkanaście lat występował w jednym klubie - w Legii, do której trafił w wieku 14 lat i opuścił dopiero, gdy wyjeżdżał w 1988 roku do Francji. W barwach Legii zdobył wicemistrzostwo Polski juniorów w 1976 roku, a pięć lat później dotarł do finału Pucharu Polski. Łącznie rozegrał 324 mecze ligowe z eLką na piersi.

W tym roku mija 25. rocznica pierwszego awansu Legii do Ligi Mistrzów. Od tamtej pory jeszcze tylko dwukrotnie polskie kluby grały w najsłynniejszych klubowych rozgrywkach świata – Widzew w sezonie 1996/97 i ponownie „Wojskowi” w 2016/2017. Zapraszamy na cykl tekstów przypominających wydarzenia sprzed ćwierćwiecza. Dziś o kamieniu węgielnym pod budowę ekipy na miarę Champions League i drugim dublecie z rzędu.

Wyobraźmy sobie majowy wieczór w 1970 roku. Na Stadionie San Siro w Mediolanie w finale Pucharu Europy naprzeciw mocnej szkockiej drużyny - Celtic Glasgow stanęli reprezentujący polską piłkę „wojskowi” z Warszawy, w składzie których wiodą prym weteran Lucjan Brychczy i nadzieja nowego pokolenia Kazimierz Deyna. W pierwszej fazie spotkania dominują doświadczeni zawodnicy z Wysp Brytyjskich i tuż przed upływem drugiego kwadransa obejmują prowadzenie po zaskakującym strzale zza pola karnego Thomasa Gemmella. Mimo to będący rewelacją tamtych rozgrywek warszawianie po dwóch minutach wyrównują po strzale głową Bernarda Blauta. Zacięta walka trwa dwie godziny, obydwie drużyny miały swoje szanse, ale tuż przed końcem dogrywki na szalony rajd zdecydował się Robert Gadocha, który minął bramkarza i oddał strzał w kierunku pustej bramki…

W tym roku mija 25. rocznica pierwszego awansu Legii do Ligi Mistrzów. Od tamtej pory jeszcze tylko dwukrotnie polskie kluby grały w najsłynniejszych klubowych rozgrywkach świata – Widzew w sezonie 1996/97 i ponownie „Wojskowi” w 2016/2017. Zapraszamy na cykl tekstów przypominających wydarzenia sprzed ćwierćwiecza. Dziś o tym, w jakich bólach rodziła się Legia na miarę Champions League.

Ostatnią jak do tej pory legijną sektorówką, nie licząc oczywiście sektorówek malowanych jednorazowo do konkretnych opraw, jest nowa Wielka Flaga, która liczy sobie już dziewięć lat. Pomysł na uszycie nowej, większej Wielkiej Flagi pojawił się w 2010 roku, kiedy otwarte zostały trzy trybuny nowego stadionu Legii. Dotychczasowa sektorówka znana jako "Wielka Flaga", której debiut przy Ł3 miał miejsce w marcu 1998 roku, zwyczajnie nie przystawała rozmiarami do nowej powierzchni dwukondygnacyjnych trybun.

Pół wieku temu piłkarze z Warszawy brylowali na europejskich boiskach, a Legia stała się klubem wzbudzającym szacunek i uznanie wśród markowych rywali. W rankingu historycznym UEFA za pucharowe edycje w latach 1968-1973 „wojskowi” zostali sklasyfikowani na 7. miejscu w Europie, co jest wyczynem w najbliższych latach nie do powtórzenia przez jakikolwiek zespół z Ekstraklasy. Droga do wielkiej szansy na triumf w najważniejszych europejskich rozgrywkach rozpoczęła się meczów z UTA Arad. Pierwsza przeszkoda została wzięta szturmem, gdyż warszawianie pokonali w dwumeczu 10-1 zespół UTA.

Czytaj Odcinek 1. Kontynuujemy cykl o Legii na europejskich salonach sprzed półwiecza, czyli z okresu, w którym Legia stała się klubem wzbudzającym szacunek i uznanie wśród markowych rywali. W rankingu historycznym UEFA za pucharowe edycje w latach 1968-1973 „wojskowi” zostali sklasyfikowani na 7. miejscu w Europie, co jest wyczynem w najbliższych latach nie do powtórzenia przez jakikolwiek zespół z Ekstraklasy. Droga do wielkiej szansy na triumf w najważniejszych europejskich rozgrywkach rozpoczęła się dla legionistów w mieście Arad.

Zawodnicy Legii przez lata startowali nie tylko w letnich igrzyskach olimpijskich, ale również w zimowych. Nasz klub reprezentowali m.in. hokeiści, łyżwiarze, czy narciarze. Nigdy jednak, do tej pory, zawodnik Legii nie wywalczył medalu. Dzisiaj przypominamy wszystkie przedwojenne starty naszych zawodników na zimowych IO. W trzech turniejach mieliśmy łącznie czterech reprezentantów. Wszystkich w hokeju na lodzie.

Wyobraźmy sobie majowy wieczór w 1970 roku. Na Stadionie San Siro w Mediolanie w finale Pucharu Europy naprzeciw mocnej szkockiej drużyny - Celtic Glasgow stanęli reprezentujący polską piłkę „wojskowi” z Warszawy, w składzie których wiodą prym weteran Lucjan Brychczy i nadzieja nowego pokolenia Kazimierz Deyna. W pierwszej fazie spotkania dominują doświadczeni zawodnicy z Wysp Brytyjskich i tuż przed upływem drugiego kwadransa obejmują prowadzenie po zaskakującym strzale zza pola karnego Thomasa Gemmella. Mimo to będący rewelacją tamtych rozgrywek warszawianie po dwóch minutach wyrównują po strzale głową Bernarda Blauta. Zacięta walka trwa dwie godziny, obydwie drużyny miały swoje szanse, ale tuż przed końcem dogrywki na szalony rajd zdecydował się Robert Gadocha, który minął bramkarza i oddał strzał w kierunku pustej bramki…

Mecze piłkarskie wzbudzają sporo emocji, które często skutkują niezbyt kulturalnymi okrzykami niosącymi się z trybun. To jednak nie "znak czasów", czy "ta dzisiejsza młodzież" - jak zapewne chcieliby tłumaczyć obecne zachowanie na trybunach osoby starszego pokolenia. Mówi się, że przed laty największymi obelgami były niosące się z trybun hasła "Sędzia kalosz", tudzież "sędzia kanarki doić"... Wydaje się, że nasi ojcowie, czy dziadkowie pamiętają jednak głównie to, co pamiętać by chcieli. Jak się okazuje, już sporo przed II wojną światową na stadionach zdarzały się zachowania, które mierziły tych, którzy oczekiwaliby publiczności iście teatralnej. Po meczu Legii z Cracovią rozgranym we wrześniu 1928 roku, korespondent Przeglądu Sportowego był oburzony zachowaniem warszawskiej publiczności, co skrupulatnie odnotował w relacji meczowej na łamach poczytnego dziennika sportowego.

5 lutego 2003 rozpoczęła się zbiórka na czwartą legijną sektorówkę, zarazem największą z tych, które pojawiły się na starym stadionie przy Łazienkowskiej. Po raz kolejny akcję przeprowadził Tygodnik Nasza Legia, a ta trwała rekordowo długo, bowiem aż półtora roku. Po Wielkiej Fladze oraz Wielkim Herbie i Wielkiej eLce przyszedł czas na Panoramę Warszawy.

"Warszawa nie ma 'moralnego' mistrza" - informował Przegląd Sportowy w grudniu 1948 roku po remisie Legii z Polonią 2-2. Tytuł odnosił się nie tylko do wyniku towarzyskiego spotkania rozgrywanego już po zakończeniu sezonu (wówczas rozgrywki kończyły się jesienią), ale także nawiązywał do wyników obu meczów ligowych, w których ani Legia, ani Polonia w tamtym sezonie nie potrafiły udowodnić na boisku swojej wyższości.

Przeszło trzy lata po debiucie przy Łazienkowskiej Wielkiej Flagi fani Legii wzbogacili się o dwie kolejne sektorówki, które łącznie były w stanie przykryć niemal całą trybunę odkrytą starego stadionu, czyli Żyletę.

Sekcja jeździecka Legii korzystała nie tylko z terenów przy ulicy Kozielskiej w Warszawie, ale przez 28 lat użytkowała również ośrodek przy ulicy Szkolnej 14 w Starej Miłośnie. Nasz klub przejął go od WKS-u Lotnik w marcu 1971 roku. Z kolei Lotnik użytkował ten teren od roku 1967, zagospodarowując tereny opuszczone przez szkołę szybowcową. Po przejęciu przez sekcję jeździecką Legii wspomnianego terenu, liczącego wg różnych źródeł od 130 do 150 hektarów, zaczęli w Starej Miłośnie trenować zawodnicy Legii WKKW (Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego).

Zawodnicy Legii zdobywali mnóstwo medali na igrzyskach olimpijskich, przez lata godnie reprezentując nasz kraj na najważniejszych sportowych imprezach na świecie. Pierwszy medal na IO legioniści zdobyli w 1932 roku w Los Angeles. Wówczas czterech przedstawicieli szermierczej Legii wywalczyło brązowy medal w rywalizacji drużynowej szablistów. "Co zrobili szermierze, jakiego hartu ducha dowiedli, wiemy już również z drobiazgowego opisu meczu z Ameryką. Czegoż można od nich żądać więcej?" - pisał Przegląd Sportowy z 17 sierpnia 1932 roku, podsumowując udział Polaków w X Igrzyskach Olimpijskich, na których nasz kraj uplasował się na 13. miejscu w klasyfikacji.

"Tysiąc flag na nowe tysiąclecie!" - pisał Tygodnik Nasza Legia w połowie dwutysięcznego roku, obwieszczając drugą w historii tygodnika zbiórkę pieniędzy wśród fanów z Łazienkowskiej. Tym razem akcja była zdecydowanie szybsza niż w przypadku Wielkiej Flagi, ale i koszty trochę mniejsze. Efekty można było zobaczyć już osiem tygodni po rozpoczęciu zbiórki, kiedy na Żylecie zaczęło powiewać 1100 małych flag na kiju.

3 maja mija dokładnie dziewięć lat od pamiętnego finału w Bydgoszczy. Legioniści wygrali z Lechem Poznań po rzutach karnych. Na trybunach fenomenalna kartoniada oraz pirotechnika, na boisku emocje do samego końca, a na koniec awantura. Co Wam najlepiej zapadło w pamięci z tego spotkania o Puchar Polski?

Pora na ostatni jak do tej pory finał Legii na Stadionie Narodowym. Tym razem dla odmiany rywalem "Wojskowych" była Arka Gdynia. Bezapelacyjnym hitem w sektorze warszawiaków była przyśpiewka "Co to jest za drużyna?", resztę chyba każdy sam sobie dopowie ;) Jak Wy wspominacie decydujący mecz Pucharu Polski 2017/18?

Po raz drugi na Stadionie Narodowym "Wojskowi" zmierzyli się z Lechem Poznań w 2016 roku i ponownie górą byli warszawiacy, jednak tym razem zwycięstwo im dała jedna bramka.

W 2015 roku pierwszy raz "Wojskowi" rozegrali finał Pucharu Polski na Stadionie Narodowym. Ich rywalem był Lech Poznań, a emocji zdecydowanie nie brakowało.

Pierwszy finał Legii rozegrany 2 maja należał do nietypowych. W 2013 roku był rozgrywany w formie dwumeczu, a pierwsze ze spotkań odbyło się we Wrocławiu. Legioniści wygrali 2-0 po dublecie Marka Saganowskiego.

Dziś nietypowa "Kartka z kalendarza", bo podzielona na kilka części. Z datą 2 maja wiąże się bowiem kilka wspaniałych wspomnień. Tego dnia legioniści czterokrotnie brali udział w finale Pucharu Polski.

W tym roku mija 25. rocznica pierwszego awansu Legii do Ligi Mistrzów. Od tamtej pory jeszcze tylko dwukrotnie polskie kluby grały w najsłynniejszych klubowych rozgrywkach świata – Widzew w sezonie 1996/97 i ponownie „Wojskowi” w 2016/2017. Zapraszamy na cykl tekstów przypominających wydarzenia sprzed ćwierćwiecza. Dziś czwarty odcinek, czyli o tym jak Legia z trudem zbierała się po odebraniu mistrzostwa.

Pojawienie się na Łazienkowskiej "Wielkiej Flagi", czyli okazałej sektorówki z napisem "LEGIA", było wielkim wydarzeniem w światku kibicowskim na wiosnę 1998 roku. Sam pomysł pojawił się po wyjazdowym meczu Legii z Vicenzą, kiedy legioniści mieli okazję zobaczyć włoski styl kibicowania. Jak wiadomo, w tamtym czasie Internet nie był jeszcze zbyt dostępny, więc informacje nt. ruchu kibicowskiego na świecie nie docierały do nas tak regularnie, jak ma to miejsce obecnie.

W czerwcu 2004 roku Legia wygrała przy Łazienkowskiej z Widzewem 6-0. Wówczas hat-tricka ustrzelił Marek Saganowski, a łodzian dobił z rzutu karnego Artur Boruc. Nie była jednak jedyna tak wysoka wygrana legionistów nad RTS-em w historii. Co więcej, nie jedyna, która przyczyniła się do ich spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej. Podobnie było w lipcu 1948 roku, kiedy w spotkaniu 12. kolejki nasz zespół wysoko zwyciężył nad Widzewem, w dodatku grając w mocno okrojonym składzie.

W sezonie 2000/01 koszykarze Legii po awansie do ekstraklasy (po wygranym finale play-off I ligi z Zagłębiem Sosnowiec), zmuszeni byli do rozegrania dwóch meczów w roli gospodarza w Pruszkowie. Wszystko za sprawą remontu hali na Bemowie, który zamiast przeprowadzić przed sezonem, rozpoczął się na początku rozgrywek. W późniejszych latach Legia z powodu remontu obiektu przy ulicy Obrońców Tobruku zmuszona była do rozgrywania swoich spotkań w Wilanowie, czy hali Koło (miniony sezon).

W tym roku mija 25. rocznica pierwszego awansu Legii do Ligi Mistrzów. Od tamtej pory jeszcze tylko dwukrotnie polskie kluby grały w najsłynniejszych klubowych rozgrywkach świata – Widzew w sezonie 1996/97 i ponownie „Wojskowi” w 2016/2017. Zapraszamy na cykl tekstów przypominających wydarzenia sprzed ćwierćwiecza. Dziś trzeci odcinek, w którym przedstawiamy historię odebrania Legii mistrzostwa w 1993 r.

27 października 1935 roku piłkarze Legii rozegrali derbowe spotkanie z Warszawianką, które zakończyło się porażką legionistów, a konsekwencje związane z zajściami na murawie stadionu Wojska Polskiego odczuwalne były w kolejnych miesiącach. "Mecz niedzielny rozegrany przy niemiłej, jesiennej szarudze, należał do kategorii imprez sportowych, o których chciałoby się jak najszybciej zapomnieć!" - pisał Przegląd Sportowy w artykule zatytułowanym "Tak nie profanuje się piłki nożnej! Brutalny mecz Warszawianka - Legja 2:1 na stadionie w stolicy".

Za rok powstania sekcji jeździeckiej Legii przyjęto rok 1960, chociaż nie ma najmniejszych wątpliwości, że legijne jeździectwo swoją działalność rozpoczęło znacznie wcześniej, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Pierwsze wzmianki miały miejsce w roku 1937, kiedy klubowe wydawnictwo (na 50-lecie Legii) zdawkowo poinformowało o stworzeniu sekcji jeździeckiej Legii przy I Pułku Szwoleżerów. Więcej na temat przedwojennej działalności sekcji jeździeckiej Legii znajdujemy w księdze na 100-lecie. Po wojnie już w styczniu 1948 roku pojawiły się w prasie informacje nt. dalszej działalności jeździeckiej Legii.