#PUNKTY PO MECZU

Legia w końcu wygrała mecz w fazie mistrzowskiej, ale zwycięstwo nad ekipą Probierza przyszło z dużym trudem. I trzeba szczerze przyznać – mieliśmy sporo szczęścia. Nie przypominam sobie bowiem meczu, w którym „Wojskowi” rozstrzygające trafienie uzyskali po karnym podyktowanym w doliczonym czasie gry. Sam występ legionistów nie zachwycił. Znów byli lepsi, ale znów nie potrafili tego udokumentować.

Po raz kolejny legioniści nie poradzili sobie z zespołem pierwszej ósemki. We Wrocławiu tylko zremisowali ze słabym Śląskiem, czym utwierdzili obserwatorów w przekonaniu, że sami są również słabi. Trzeba jednak podkreślić, że spotkanie to źle się ułożyło dla Legii, a im dłużej trwało, tym pojawiało się więcej komplikacji. Biorąc to pod uwagę, a także jakość gry ekipy Berga nie możemy narzekać na 1 punkt.

Legioniści przegrali 1-2 w spotkaniu z największym rywalem i dzięki tej wygranej Lech rozsiadł się w fotelu lidera. Mecz od początku był typowym graniem na remis, bo żaden z zespołów nie był skory zaryzykować. Goście zdobyli gola po rzucie rożnym, a po chwili dołożyli na 2-0 po stracie Vrdoljaka. Mecz się otworzył, legioniści szybko zdobyli bramkę kontaktową, ale, mimo kilku stuprocentowych okazji, nie wywalczyli nawet remisu.

Legia pokonała 2-1 Lecha i po raz 17. zdobyła Puchar Polski. Mecz nie był najwyższej klasy widowiskiem, ale też nie można narzekać. Były emocje, była dramaturgia i nieprzewidziany zwrot akcji. Był też trafiający do obu bramek Jodłowiec i przesądzający o wyniku niemal 37-letni Saganowski, a nade wszystko było szczęśliwe zakończenie.

Za nami 30. kolejka, ale czekają nas jeszcze mecze dodatkowe w ramach tzw. grupy mistrzowskiej. W 7. seriach „Wojskowi” czterokrotnie zagrają u siebie – z Lechem, Jagiellonią, Wisłą i Górnikiem. Taki układ gier umożliwiło nam zwycięstwo z Pogonią, które nie przyszło łatwo, bo goście już w 3 minucie objęli prowadzenie.

Mecz można wygrać, przegrać albo zremisować. Niestety, piątkowe starcie mistrzowie Polski tylko zremisowali, choć powinni byli zacząć liczyć gospodarzy dopiero po trzech golach, a gdyby skończyło się 0-5, to „Niebiescy” i tak mogliby być zadowoleni. Na zakończenie jednak na tablicy świetlnej widniał niesprawiedliwy wynik 0-0. Mimo tego, postawa „Wojskowych” przed finałem Pucharu Polski i rundą finałową Ekstraklasy napawa optymizmem.

Pierwsza drużyna w tabeli spokojnie wygrała z ostatnią i niewątpliwie nie sposób tu mówić o niespodziance. Przed meczem podgrzewano jednak atmosferę i dużo się mówiło o starciu dołującego lidera z najlepszym zespołem Ekstraklasy w 2015 r. Zawisza potwierdził, że po przerwie zimowej to zupełnie dobry zespół, niesamowicie odmieniony. Legia zaś udowodniła, że ma lepszych piłkarzy i nawet w słabszej formie jest w stanie ograć każdego przeciwnika w kraju.

Sprawa jest oczywista: zespół, który przegrywa 8 razy w sezonie to dupa, a nie mistrz. W XXI w. dwukrotnie zdarzyło się, by drużyna notująca 8 porażek była mistrzem. W 2011 r. była to słabiutka Wisła, a rok później jeszcze gorszy Śląsk. Legia miała równać w górę, rozwijać się, a tymczasem zespół się rozłazi, czemu nie zaprzeczają nawet sami zawodnicy. W Gdańsku, podobnie, jak 3 lata temu, oglądaliśmy apogeum rozpadu. Na szczęście teraz jest jeszcze czas na wariant naprawczy last minute.

Legioniści przegrali mecz, którego prawa przegrać nie mieli. Lech okazał się być słabą drużyną, nie wartą szczególnej uwagi, a już na pewno nie taką, która może napędzić nam stracha w człapance po tytuł. Jedynym rywalem Legii jest ona sama i mecz w Poznaniu był na to najlepszym dowodem. Robienie sobie samym krzywdy jest tym, co naszym zawodnikom wychodzi wiosną najlepiej.

Legia ponownie zawiodła oczekiwania kibiców. Wprawdzie w niedzielny wieczór mieliśmy wspaniałą atmosferę na stadionie, sporo pięknych zagrań i walki, dramatyczny przebieg meczu i jeszcze bardziej emocjonującą końcówkę, ale zabrakło wygranej mistrzów Polski. Za taki stan rzeczy odpowiedzialność ponoszą oczywiście dobrze grający wiślacy i warto docenić ich występ. Trzeba też jednak przyznać, że legioniści niezbyt im przeszkadzali.

Mistrzowie Polski pokazali rywalom miejsce w szeregu. Legia może grać słabiej, może mieć problemy, ale wciąż jej siła jest ogromna. Trzeba przy tym pamiętać, że Śląsk ma fatalną wiosnę, a przy tym bardzo wąską kadrę. „Wojskowi” wykorzystali słabości gospodarzy i po mądrej grze pewnie wygrali 3-1.

Legia awansowała do półfinału Pucharu Polski, ale po spotkaniu rozegranym w fatalnym stylu. Drażni to tym bardziej, że mierzyła się ze Śląskiem, który wiosną spisuje się bardzo słabo i jeszcze nie wygrał. Twierdzenie prezesa Leśnodorskiego o tym, że wrocławianie to klasowa drużyna, jest zwykłym mydleniem oczu. Przede wszystkim patrzmy na siebie, a u nas sprawy nie mają się najlepiej, czego dowodem był czwartkowy rewanż.

Gdy mistrz Polski nie jest w stanie wygrać 6 spotkań, to zazwyczaj jest to katastrofa. W przypadku Legii nie ma o niej mowy. Raz, że okoliczności niejako usprawiedliwiały taką sytuację, a dwa, że „Wojskowi” wciąż byli liderem Ekstraklasy. Byli i są, bo gdy w końcu przyszła pora wygrywać, to zaczęli to robić, a czołówka udowodniła, że ich mistrzowskie aspiracje opierają się o podział punktów i związaną z tym nadzieję, że uda się jakimś cudem przegonić Legię.

Skończyła się piękna, legijna przygoda z europejskimi pucharami. Ostatnie spotkanie było spektakularnym zejściem z chmur i grzmotnięciem o beton. Mistrzowie Polski przegrali 0-3 w rewanżu z Ajaxem i wynikiem dwumeczu jest wstydliwe 0-4. Szkoda, bo rywal, choć to zespół o półkę wyżej w europejskiej hierarchii, nie był w najwyższej formie i można było nawiązać z nim walkę o awans. Zapraszamy do lektury pomeczowych spostrzeżeń i wniosków.

Mam szacunek do piłkarzy z Kielc, bo mimo niewysokich umiejętności, swą walecznością są w stanie zawsze zapewnić sobie ligowy byt. Problem w tym, że Legia zniżyła się do ich sportowego poziomu, w efekcie czego obejrzeliśmy nudną kopaninę. I naszego zespołu nie tłumaczy, że wystąpił w rezerwowym zestawieniu. Po to bowiem mamy wielu zmienników, by byli w stanie wygrywać ze słabszymi rywalami w lidze. Na co warto zwrócić uwagę po spotkaniu w Kielcach?