#RELACJA Z TRYBUN

Ostatni raz obiekt przy Cichej odwiedziliśmy niespełna dwa lata temu – w sierpniu 2013 roku. Tak jak ostatnio, tak i teraz mecz był rozgrywany o 20:30. Ze względu na jego późną porę, zamiast jechać do Sosnowca, przybyliśmy bezpośrednio do Chorzowa, parkując swoje pojazdy na placu w pobliżu sektora dla gości, czyli podobnie jak poprzednim razem. Każdy, kto chociaż raz udał się na wyjazd do Chorzowa, doskonale wie, jak ogromny problem na tym stadionie stanowi wejście na sektor dla przyjezdnych.

Przeciętna frekwencja ok. 5 tysięcy na trybunach mniej niż wykupionych biletów/karnetów, a do tego mocno przeciętny doping. Niedzielny mecz z Zawiszą raczej przejdzie do tych "bez historii". Pachołki Osucha wysłały smski do grubego brata, który zapewnił im przejazd do Warszawy. W sektorze gości zasiadło ok. 60 skrzydlatych świń.

W ostatnich kilkunastu latach dość rzadko mieliśmy okazję podróżować do Gdańska. Głównie przez zakazy ominęło nas kilka wizyt w tym mieście. W sobotę zawitaliśmy tam po raz czwarty od 2008 roku, w tym po raz drugi na nowy stadion. Legioniści w upalną kwietniową sobotę podróżowali pociągiem specjalnym.

Nie chcę pisać drugi raz tego samego, o godzinie, wyniku pierwszego meczu, czy przeciwniku - każdy chyba wie, że na Łazienkowską przychodzimy dla Legii. Kropka. Kto więc znalazł wymówkę, by w środowy wieczór spotkać się z dziewczyną, uczyć się do klasówki w szkole, nie tylko może żałować, ale i powinien raz jeszcze uważnie przeanalizować treść pieśni "Szkoła, praca, dziewczyna, rodzina...".

Mecze w Wielką Sobotę od lat wpisane są w kibicowski kalendarz. W tym roku przyszło nam grać przy Łazienkowskiej z Piastem. Niestety przedświąteczny wieczór tylko ponad 11 tysięcy osób zdecydowało się spędzić wspierając nasz zespół. Na trybunach było mimo wszystko głośno - jak widać, ci co przyszli, wiedzieli w jakim celu stawili się na stadionie.

1 kwietnia to międzynarodowy dzień robienia sobie psikusów. W dniu pierwszego półfinałowego meczu przeciwko zespołowi Podbeskidzia o piłkarski Puchar Polski wszystko wydawało się żartem – począwszy od pogody, która kpiła z kibiców, zmieniając się jak w kalejdoskopie (a to wychodziło słońce, a to padał deszcz, a to można było doświadczyć silnych porywów wiatru czy śnieżnej zawiei…), przez wynik ze Stargardu Szczecińskiego, w którym drugoligowa drużyna Błękitnych, w składzie której znaleźli się m.in. strażak czy więzienny „klawisz”, pokonała 3-1 poznańskiego Lecha, a skończywszy na samym wyniku z Bielska-Białej – TS przegrało z nami 1-4. Przypadek? ;)

Aż miesiąc minął od naszego ostatniego wyjazdu. W Poznaniu mecze z Legią to święto - tylko wtedy stadion przy skrzyżowaniu Bułgarskiej i Rumuńskiej wypełnia się po brzegi. Hasła "Przyszliście chamy, dlatego że my tu gramy!", "Hej powiedzcie k..., śmiecie, kiedy znów na mecz przyjdziecie?" skierowane przez warszawiaków były jak najbardziej trafione.

Mecze z Wisłą mają jeszcze swój klimat. W niedzielę na naszym stadionie zasiadło więcej fanów niż na poprzednich spotkaniach. Chociaż "zasiadło" to może nie najlepsze określenie. Co prawda działacze apelowali by na trybunach poza Żyletą, fani zajmowali miejsca zgodnie z numeracją i nie podnosili się z nich w trakcie meczu, fanatycy pokazali, że na trybunach obowiązywać będą nasze zasady.

Niskie ceny biletów na mecz ze Śląskiem podziałały, ale t głównie dzięki akcji "Kibicuj z klasą" na trybunach pojawiło się niemal 21,5 tysiąca fanów. W czwartkowy wieczór na trybunach zabawa była przednia, no i zdecydowanie dłuższa niż zazwyczaj. Szkoda tylko, że zabrakło na niej zaplanowanej oprawy. Niestety, przed meczem Nieznani Sprawcy wydali oświadczenie o zawieszeniu działalności...

Mecz z Podbeskidziem nie przyciągnął na stadion tłumów - właściwie wszystkie trybuny poza Żyletą, wyglądały tego dnia mizernie. Zgodnie z zapowiedzią Nieznani Sprawcy zaprezentowali na meczu oprawę. Choreografia nawiązująca do obchodzonego tego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych wyszła świetnie!

Nie dane nam było wspierać naszych piłkarzy w Amsterdamie, ale trzy dni później już bez większych problemów mogliśmy pojechać do Kielc na mecz ligowy z Koroną. Wypełnienie niedużego sektora gości w Kielcach nie stanowi większego problemu. Tym razem, mimo kolejnego słabego wyniku naszej drużyny, pokazaliśmy się z dobrej strony, a gospodarze zaprezentowali nie tylko zapowiadany dwupoziomowy młyn, ale i niezłą choreografię.

To nie był mecz jak każdy inny. Na spotkanie z Jagiellonią czekaliśmy długich 76 dni - tyle bowiem czasu minęło od poprzedniego meczu przy Łazienkowskiej. Do tego im bliżej było meczu, tym bardziej interesowały się nim wojewoda wraz z policją, którzy przypomnieli sobie o zeszłorocznej "kompresji" żółtych i czerwonych peleryn w sektorze gości.

Nareszcie przerwa zimowa dobiegła końca i znów można skupić się na dopingowaniu Legii. Na początek przyszło nam jechać na Puchar Polski do Wrocławia. Wiadomo, każdy może znaleźć tysiąc wymówek - a to, że czwartek, późno, powrót nad ranem i tym podobne. Dla fanatyków nie ma jednak żadnych wymówek i usprawiedliwień.

Niedzielny wyjazd do Łęcznej był ostatnim w tym roku. Na miejscu nie zabawiliśmy przesadnie długo, bowiem już około 50. minuty opuściliśmy trybuny, po tym jak ochrona nie wpuściła całej grupy legionistów. Wcześniejsze wyjście ze stadionu nie oznaczało bynajmniej wcześniejszego powrotu do domu - czekaliśmy bowiem, by wrócić w komplecie.

Ligowe pożegnanie z Łazienkowską nie wzbudziło większego zainteresowania kibiców. Niewiele ponad 12 tysięcy osób, to nie jest wynik na miarę naszego klubu, nawet mimo poniedziałkowego terminu, czy mrozu. Jak jest zima, to musi być zimno, takie jest odwieczne prawo natury. Na szczęście ci, którzy mimo przeciwnościom losu na stadionie pojawili się, stworzyli naprawdę gorącą atmosferę. Jak na liczbę osób, było nieźle.

Na wyprawę do Lokeren chętnych było zdecydowanie więcej niż biletów. Termin meczu w Belgii był znany już niemal 3 miesięcy, a opcji taniego dojazdu całkiem sporo. Niestety stadion gospodarzy na mecze w europejskich pucharach może pomieścić jedynie 8 tysięcy kibiców, ponieważ część trybun stanowią sektory bez krzesełek. To spowodowało, że do Warszawy trafiło jedynie 850 biletów.

Rzadko zdarza się wyruszać na ligowy mecz wyjazdowy o zmroku, a tak właśnie było w przypadku wyprawy do Bełchatowa. Późna pora rozpoczęcia spotkania oraz niewielka odległość dzieląca Warszawę i Bełchatów spowodowała, że niemal 400-osobowa grupa fanów Legii wyruszyła samochodami na pierwszy mecz rundy rewanżowej fazy zasadniczej ekstraklasy, gdy na niebie było już ciemno.

Kto by pomyślał, że nasi piłkarze osiągać będą takie wyniki w europejskich pucharach, a do przyciągnięcia większej liczby osób na trybuny... potrzebne będą takie apele i wewnętrzne mobilizacje. Przyczyny niższej frekwencji, wolniejszej sprzedaży biletów to na pewno kwestia, którą pilnie trzeba się zająć.

Chłodny, listopadowy wieczór przy Łazienkowskiej rozpoczął się tradycyjnym pytaniem spikera o to, kto jest mistrzem Polski. Biorąc pod uwagę to, że nasz stadion zapełnił się mniej niż w połowie, można sobie wyobrazić, że odpowiedź nie była wystarczająco donośna. Trudno w to uwierzyć, ale ostatnimi czasy prawdziwą bolączką staje się przyzwoite zapełnienie naszego stadionu.

Mecz z Pogonią przysporzył sporo wrażeń, a na trybunach naszego stadionu pojawiła się rekordowa liczba dzieci w ramach akcji "Kibicuj z klasą". Dobra promocja akcji sprawiła, że przy Łazienkowskiej zasiadło ponad 7 tysięcy dzieci! Fani z Żylety od początku próbowali zaszczepić wśród najmłodszych kibolski fanatyzm. Wierzymy, że większość z Was, tak jak my, wybierze dobrą drogę. Legia albo śmierć!

Wyjazdowy mecz z Metalistem Charków od początku wzbudzał spore zainteresowanie. Głównie jednak ze względu na miejsce jego rozegrania. Długo wydawało się, że przyjdzie nam jechać do Lwowa, ale ostatecznie UEFA pod naciskiem polityków zdecydowała się na rozegranie meczu na starym stadionie Dynama Kijów. Nie pozostawało nam nic innego jak rozpoczęcie wyprawy kijowskiej...

Legia zagrała bardzo słabe spotkanie, ale nasz kibicowski trud został nagrodzony i nasz zespół w samej końcówce zdobył zwycięską bramkę. Doping mógł być jednak głośniejszy... Lechiści przyjechali do Warszawy w około 800 osób i zaprezentowali niezbyt skomplikowaną prezentację.

Mecze z Lechem zawsze cieszyły się większym zainteresowaniem kibiców w Warszawie. Tym razem kompletu na trybunach nie odnotowaliśmy, ale atmosfera stworzona w końcówce przez 26 tysięcy osób wciąż brzmi w uszach niczym szum fal w muszlach sprzedawanych na nadmorskich straganach...

Za nami pierwszy od 10 miesięcy wyjazd ligowy. Po długim zakazie wyjazdowym, trwającym od meczu z Jagiellonią, w końcu mogliśmy pojechać do Krakowa, by wspierać nasz klub na meczu z Wisłą. Tym bardziej dziwne, że nie udało się nam wykorzystać 2-tysięcznej puli biletów. Jednak każdy kto do Krakowa pojechał, ma na swoim koncie bardzo udany wyjazd.

Co prawda jeszcze kilka tygodni temu wszyscy marzyliśmy o Lidze Mistrzów, ale teraz skupiamy się na jednym - poprowadzeniu naszej Legii do finału Ligi Europy. Pierwszy krok został wykonany, a z takimi kibicami, możemy wszystko! Świetna oprawa, głośny doping (choć stać nas na więcej) i fantastyczna zabawa przez 90 minut - tak wyglądał czwartkowy wieczór dla 22 tysięcy osób.

Przerwy na mecze reprezentacji są zdecydowanie zbyt długie - co roku na początku września i października czeka nas przymusowy odpoczynek od ligowej piłki. Później znowu trzeba wejść w rytm meczowy, co dotyczy zarówno piłkarzy, jak i kibiców. Legioniści na meczu ze Śląskiem pokazali, że brak dopingu doskwierał im niesamowicie.

"Bójcie się chamy, znów do Europy wracamy" - skandowali fani Legii po wygranej Legii z FK Aktobe. Nasi piłkarze po raz kolejny pokazali klasę i charakter. Szkoda, że nie dane nam było świętować awansu do Ligi Mistrzów, ale co sądzimy o UEFA, wyraziliśmy przy okazji oprawy przygotowanej na ten mecz przez Nieznanych Sprawców.

Frekwencja na meczach ligowych w tym sezonie daleka jest od ideału. Mimo niezłych wyników osiąganych przez nasz zespół, w niedzielę na trybunach zasiadło poniżej 13 tysięcy fanów. "Żyleta" przez cały mecz gorąco wspierała naszych młodzieżowców, których aż pięciu pojawiło się w pierwszym składzie.

To, co się wydarzyło w ciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin, przypomina tragifarsę. Jeszcze w środę wieczorem wszyscy cieszyliśmy się jak dzieci, że po pokonaniu Celtiku Glasgow w dwumeczu aż 6-1 marzenia o Lidze Mistrzów są naprawdę realne. Wystarczyło tylko jeszcze pokonać ostatniego przeciwnika w 4. rundzie kwalifikacyjnej i nasz klub, po ponad 18 latach przerwy, walczyłby o najwyższe europejskie cele w fazie grupowej tych prestiżowych rozgrywek.

Mimo że wszyscy mieliśmy świeżo w pamięci środowe zdeklasowanie 4-1 „koniczynek” z Glasgow przy Łazienkowskiej, sobotni mecz zdominowała dużo ważniejsza kwestia – obchody 70. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Tradycyjnie oprócz nas w te szczególnie ważne dla wszystkich warszawiaków uroczystości włączyli się także włodarze klubu i piłkarze. Futboliści wystąpili z biało-czerwonymi opaskami na ramieniu z symbolem Polski Walczącej.