#RELACJA Z TRYBUN

Za nami ostatnie spotkanie piłkarzy Legii w roku 2021, a zarazem pierwszy w historii mecz przyjaźni z Radomiakiem przy Łazienkowskiej. Pomimo kolejnego gównianego widowiska, jakie zafundowały nam grajki, na trybunach bawiliśmy się doskonale. Nasi przyjaciele z Radomiaka przyjechali w bardzo dobrej liczbie - na samej Żylecie stawiło się ich ok. 2 tysięcy.

Gdyby przed początkiem tego sezonu ktoś wypowiedział zdanie, że w trakcie rozgrywek Legia spadnie na samo dno, kazano by mu się najpewniej udać do lekarza specjalizującego się w chorobach głowy. Byłoby to tym bardziej uzasadnione, że w początkowej fazie sezonu wyniki warszawskiego zespołu nie powodowały przesadnej trwogi czy stanów przedzawałowych. Jednak mimo skutecznej gry w europejskich pucharach, Legia na ligowym podwórku sukcesywnie przesuwała się ku dołowi tabeli, a prezes zareagował w jedyny sobie znany sposób, czyli znajdując winnego w osobie trenera, którego oczywiście ostatecznie zwolnił.

Mecz ze Spartakiem był ostatnią nadzieją na przedłużenie europejskiej przygody w obecnym, okrutnie ch... sezonie w wykonaniu naszych piłkarzy. Przez ograniczenia kowidowe nie dane nam jak dotąd było pojeździć po Europie tak, jak byśmy chcieli. Wypadł nam m.in. ciekawy wyjazd do Moskwy, gdzie w żaden sposób przed dwoma miesiącami nie dało się dostać. W czwartkowy wieczór przy Łazienkowskiej stworzyliśmy niesamowitą atmosferę i można powiedzieć, że zrobiliśmy wszystko, aby ponieść piłkarzy do zwycięstwa.

W drodze do Lublina okazało się, że mecz z Motorem będzie naszym ostatnim tegorocznym wyjazdem. Z losowania krajowego pucharu w obecnych rozgrywkach możemy być wyjątkowo zadowoleni, bowiem po raz trzeci (po Suwałkach i szczecińskim Skolwinie) dane nam było jechać w zupełnie nowe miejsce. Legia z Motorem nie grała bowiem od blisko 30 lat, więc ten mecz cieszył się zainteresowaniem z obu stron. I miejmy nadzieję, że jeśli piłkarsko Motor nie awansuje do ekstraklasy, ten mecz będzie wspominany w "Kozim Grodzie" przez kolejnych 30 lat.

Legia nie ustanowiła nowego rekordu w serii porażek z rzędu, a atmosfera w niedzielny wieczór przy Łazienkowskiej była doskonała. Po raz kolejny o frekwencję zadbali sami kibice, którzy przeprowadzili mobilizację wśród warszawskich dzielnic i podwarszawskich miejscowości. Legioniści zorganizowali drugi w tym miesiącu wspólny przemarsz na stadion, a na trybunach spłonęło sporo barw wrogich ekip, w tym dwa kolejne płótna Jagiellonii.

W tym sezonie trochę pojeździliśmy po Europie, ale z reguły nie dane nam było wejść na stadion przeciwnika w takiej liczbie, jakiej byśmy chcieli. Tak było w Tallinie, gdzie odbiliśmy się od bramek, podobnie zresztą w Pradze, gdzie na stadion weszła część z nas, czy z Zagrzebiu, gdzie spotkanie rozegrano bez naszego udziału. W fazie grupowej LE najpierw odpadł nam wyjazd do Moskwy z powodu braku możliwości wjazdu do tego kraju bez wiz biznesowych, a następnie do Neapolu (pomimo wyprzedanych dwóch czarterów i sporej liczby osób mających kupione loty do Włoch), gdzie miejscowa policja w obawie przed awanturami zamknęła sektor gości na nasz przyjazd. O dziwo nie problemów z wpuszczeniem legionistów nie robiło angielskie Leicester City FC.

Legia Warszawa, a raczej próbujący reprezentować jej barwy piłkarze, ostatnimi czasy nas nie rozpieszcza. Z pewnością pokaźna liczba porażek z rzędu, które „Wojskowi” zdążyli zanotować na swoim koncie w ciągu ostatnich kilku tygodni, mogłaby skutecznie zniechęcić wiele osób do wspierania stołecznego klubu, jednak nie nas. Z Legią jest się bowiem na dobre i na złe, zarówno w chwilach radości, jak i w momentach trudnych – takich, jakich niestety obecnie doświadczamy.

Mecz ze Stalą Mielec cieszył się większym zainteresowaniem, niż można się było spodziewać, tylko z jednego powodu. Fani Legii zmobilizowali na ten dzień wszystkie swoje fankluby z całej Polski, które bardzo licznie przybyły do stolicy. Szkoda, że klub nie robi nic, aby poprawić frekwencję, a o tę w najbliższym czasie łatwo nie będzie, biorąc pod uwagę najgorsze od pół wieku wyniki osiągane przez naszych piłkarzy.

Za nami mecz przy niemal pełnych trybunach, z oprawą, pirotechniką i naprawdę głośnym dopingiem. Był moment radości, przez godzinę była nadzieja na sprawienie sensacji, ale w tym sezonie chwile radości trwają naprawdę tylko chwilę. Pięć tygodni temu świętowaliśmy zwycięstwo z Leicester, ale wydaje się, jakby to było wieki temu. Chociaż w czwartkowy wieczór opuszczaliśmy nasz stadion z lekko skrzywionymi minami, to z własnej roboty możemy być w pełni zadowoleni. Godnie reprezentowaliśmy najlepszy klub na świecie.

W końcu miarka się przebrała. Mecz z Pogonią był okazją do wyrażenia przez kibiców swojego niezadowolenia. Najlepiej opłacane w Polsce piłkarzyki, kopiące się po czołach, wpędziły nasz klub do strefy spadkowej. Do tego dyrektor sportowy dobierający trenerowi grajków, którzy według różnych relacji medialnych, rozłażą się po knajpach w mieście, który potem twierdzi, że nic takiego nie ma miejsca. Wreszcie prezes, który rok w rok robi to samo, czyli zwalnia trenera i nie ma żadnej długoterminowej wizji...

Jesteśmy świadkami prawdopodobnie jednego z najgorszych okresów gry „Wojskowych” w ciągu ostatnich 20-30 lat. Legii balansującej przez dłuższy czas tuż nad strefą spadkową, z przegranymi sześcioma spotkaniami z dziewięciu większość z nas nie widziała chyba nigdy. Najbardziej zaskakujący wydaje się fakt, że ta sama drużyna, która awansowała do fazy grupowej Ligi Europy i radzi sobie w niej naprawdę przyzwoicie, okazuje niemal całkowitą niemoc na rodzimym podwórku – zupełnie tak, jakby piłkarze zapomnieli, jak się gra w piłkę. Mecz z Piastem Gliwice miał stanowić przełom – swoisty zwrot ku lepszemu, na co z pewnością wszyscy czekaliśmy. Faktycznie, jak się później okazało, potyczka z „Piastunkami” dała początek rewolucji, jednak raczej odmiennej od tej, której oczekiwaliśmy.

Zła seria w meczach ligowych trwa. Nasi piłkarze przegrali w tym sezonie szóste spotkanie ekstraklasy, ale tym razem sami nie mamy sobie nic do zarzucenia. Doping z naszej strony, mimo niekorzystnego wyniku, stał na bardzo dobrym poziomie. Dokładając do tego kolejną w tym sezonie choreografię z użyciem pirotechniki oraz kolejną "przestrzeloną" oprawę lechitów, widać po niedzielnym meczu sporo plusów. Szkoda tylko, że po końcowym gwizdku, zamiast radości z wygranej, trzeba było doprowadzać piłkarzy do pionu, bo ci jakby zapomnieli, że w europejskich pucharach nie ma grania, jeśli nie uda się do nich zakwalifikować punktując na krajowym podwórku...

Piłkarze Legii w tym sezonie w europejskich pucharach pokazują klasę niemal w każdym meczu, ale podobnego zaangażowania brakuje im wyraźnie przy okazji meczów na krajowym podwórku. Po pierwszej czy drugiej porażce można było jeszcze mówić o wypadku przy pracy, kiedy jednak przychodzi piąta porażka w ósmym meczu ligowym, wkurzenie bierze górę.

Pełny stadion, niesamowita oprawa, zajebisty doping i radość po wygranym meczu - w czwartkowy wieczór mieliśmy okazję przeżywać piękne chwile, które zapadną w naszej pamięci na długo. Na pewno po tylu latach posuchy, każdy stęsknił się nieco za takimi meczami Legii w europucharach. To doskonała nagroda dla wszystkich fanatyków, którzy wspierają swój klub bez względu na rywala - czy to Wigry, Stal Mielec, czy Nieciecza. Wiele osób jednak dopiero "klasowy" rywal przyciąga do przyjścia na stadion.

W sobotni wieczór przybyliśmy do naszej świątyni wspierać Legię na meczu z Rakowem. Frekwencja była w miarę przyzwoita (niespełna 16 tys.), choć oczywiście daleka od tej, jaką będziemy mogli zobaczyć w czwartek na meczu z Leicester City. Aby na trybunach zebrało się więcej widzów, można było skorzystać z promocji (od sponsora klubu, Plus500), w której karneciarze, mogli bezpłatnie zaprosić jedną osobę na swoją trybunę.

Takie mecze jak z Górnikiem Łęczna są kwintesencją naszego życia kibicowskiego. Nie mecze ze Spartakiem, Dinamem czy Slavią, ale właśnie mecze z Termaliką, Stalą Mielec czy Łęczną - to one pokazują nasze przywiązanie do ukochanego klubu. Nie zaś wybieranie meczów ze względu na rangę przeciwnika, bo przecież nie jesteśmy "wynikowcami".

W tym sezonie piłkarze Legii nie rozpieszczają nas na wyjazdach. W sobotę po raz trzeci wracaliśmy z ligowego wyjazdu po porażce. Do Wrocławia zdecydowana większość wyjazdowiczów udała się pociągiem specjalnym. Niestety z powodu widzimisię policji w sektorze gości nie udało się zaprezentować przygotowanej choreografii.

Po półtorarocznej przerwie ponownie mieliśmy okazję podróżować pociągiem specjalnym na wyjazdowy mecz Legii. Ostatni raz "specjal" organizowany był w marcu zeszłego roku na mecz w Gdańsku. Później zaś z powodu pandemii i zamkniętych stadionów przez długie miesiące nie wpuszczano kibiców na trybuny, ale od tego sezonu ponownie możemy jeździć i wspierać z trybun nasz ukochany klub.

Za patriotyczną oprawę zaprezentowaną z użyciem pirotechniki na meczu z Dinamem Zagrzeb UEFA ukarała nasz klub zamknięciem trybuny północnej, gdzie znajduje się "Żyleta", a więc miejsce najbardziej fanatycznych kibiców Legii. Nie pierwszy już raz barany z tejże organizacji robią wszystko, aby działać przeciwko warszawskiemu klubowi.

Rywalizacja o europejskie puchary weszła w decydującą fazę. Wprawdzie po dwumeczu z Dinamem Zagrzeb „Wojskowi” musieli pożegnać się z marzeniami o występach w legendarnej Champions League, lecz nadal pozostali w grze, której stawkę stanowi uczestnictwo w fazie grupowej Ligi Europy. Wystarczy jedynie pokonać praską Slavią – zespół, który – przynajmniej teoretycznie – wydaje się mocniejszy od poprzedniego rywala Legii.

Dobra, słoneczna pogoda w sierpniowy weekend to idealna okazja do tego, aby się odpowiednio zrelaksować i pojechać: w góry, nad morze, na działkę czy chociażby na grillowanie lub piknik. Dla 400-osobowej grupy kibiców Legii sobotni odpoczynek przybrał jednak zupełnie inną formę. Zamiast na imprezę z rodziną czy znajomymi ruszyliśmy po godzinie 14:00 w drogę wspólną kawalkadą z parkingu przy Estadio WP na stadion Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, gdzie swoje spotkania rozgrywa obecna ponownie od ubiegłego sezonu w Ekstraklasie Warta Poznań. Nie licząc meczu przyjaźni z Radomiakiem sprzed dwóch tygodni, eskapada w ramach czwartej kolejki sezonu 2021/2022 była naszym pierwszym oficjalnym ligowym wyjazdem od... 4 marca 2020 roku, kiedy to na kilka dni przed początkiem pandemii koronawirusa pojechaliśmy do Gdańska.

Olbrzymie zainteresowanie wzbudziło rewanżowe spotkanie z Dinamo Zagrzeb w trzeciej rundzie eliminacyjnej Ligi Mistrzów. Bardzo dobry, remisowy wynik z wyjazdowego spotkania, na pewno dodawał nadziei na awans do kolejnej rundy w starciu z wyżej notowanym przeciwnikiem. Już dawno nasz stadion nie wypełnił się do ostatniego miejsca, a tak właśnie stało się we wtorkowy wieczór przy Łazienkowskiej.

W sobotę po 36 latach przerwy Radom doczekał się meczu Radomiaka w najwyższej klasie rozgrywkowej. Domowa inauguracja w Ekstraklasie wywoływała dodatkowe zainteresowanie, bo beniaminkowi przyszło zmierzyć się z aktualnym mistrzem Polski.

Mecz z Wisłą Płock, chociaż nie zgromadził największej publiczności, na pewno zapadnie w naszej pamięci. Zresztą nie tylko naszej - w bramce pierwszego zespołu Legii zadebiutował tego dnia Kacper Tobiasz, chłopak, który do niedawna sam dopingował Legię z Żylety. Nic dziwnego, że w sobotni wieczór Kacper mógł liczyć na nasze wsparcie, a na murawie zachował czyste konto. Ten przykład pokazuje, że ciężką pracą, można spełniać marzenia.

Po raz trzeci w ciągu tygodnia stawiliśmy się przy Łazienkowskiej. W środowy wieczór przyszło nam wspierać piłkarzy w rywalizacji z mistrzem Estonii, a stawką jest nie tylko awans do 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów, ale również zapewnienie sobie udziału w fazie grupowej co najmniej Ligi Konferencji Europy. My jednak wierzymy, że legioniści są w stanie dokonać niemożliwego, bo przecież mało kto wierzy w grę jakiegokolwiek polskiego klubu w Champions League, szczególnie po ostatnim zmienionym systemie kwalifikacji.

Trzy dni po meczu z Bodo/Glimt ponownie zawitaliśmy na Łazienkowską na spotkanie o Superpuchar Polski z Rakowem. Niestety, tym razem zainteresowanie meczem było zdecydowanie niższe i na stadionie zasiadło niecałe 11 tys. widzów. W przeciwieństwie do meczu z Norwegami, na trybunach zameldowała się grupa kibiców gości. Z kolei legioniści od samego rana świętowali 30-lecie zgody z Zagłębiem Sosnowiec.

Kibice spragnieni są meczów, szczególnie po wielomiesięcznej przerwie, jaką mieliśmy zupełnie niespodziewanie z powodu szalejącego wirusa. Co prawda na trybuny udało się nam jednorazowo wrócić na koniec poprzedniego sezonu (w dodatku w mocno ograniczonym składzie), ale potem znów czekała nas ponad półtoramiesięczna przerwa. Ani żar lejący się z nieba, ani duchota i środek wakacji nie były w stanie powstrzymać fanatyków spod znaku czarnej eLki od kapitalnej zabawy na rewanżowym spotkaniu 1. rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów.

Po niezwykle długich miesiącach oczekiwania w końcu na zakończenie sezonu 2020/21 mogliśmy ponownie zobaczyć się na trybunach. W tym sezonie mieliśmy okazję dopingować z trybun - i to w ograniczonej liczbie - tylko na dwóch meczach ligowych. Kilka tygodni temu, podczas meczu z Wartą, dopingowaliśmy nasz zespół spod Torwaru.

Za nami drugie podejście do meczu o Superpuchar - udane o tyle, że tym razem mecz się odbył. O walorach sportowych lepiej nie wspominać, ale na trybunach był to mecz, który na pewno zapadnie w pamięci, jak choćby ten z Zagłębiem Lubin z drugiej połowy lat 90., podczas którego w ramach protestu fani z Żylety cisnęli działaczom. Tym razem winnych było mniej - fani z Łazienkowskiej skupili się na wyliczaniu win prezesa i właściciela klubu, Dariusza Mioduskiego.

Długie trzy tygodnie przyszło nam czekać na kolejne spotkanie Legii przy Łazienkowskiej. Trzeba przyznać, że wielu z nas z pewnością stęskniło się za wspieraniem ukochanego klubu z pozycji trybun. Po wyjeździe pod stadion w Płocku, gdzie meczu nie udało się nam zobaczyć, tym razem mieliśmy okazję podziwiać z trybun widowisko piłkarskie, od patrzenia na które zęby bolały przeokrutnie. Z trybun z kolei, od stanu 0-3, niosły się okrzyki niezadowolenia kibiców. Bohaterem jednej z pieśni został prowadzący spotkanie Paweł Gil.