Punkty po meczu z Pogonią Szczecin

1. Zasłużona wygrana

Patrząc wyłącznie na końcowy wynik, można odnieść wrażenie, że Legia po prostu przepchnęła ten mecz, zdobywając zwycięskiego gola dopiero w końcówce spotkania. Jednak sam przebieg gry pokazuje zupełnie inny obraz. Drużyna prowadzona przez Marka Papszuna w pełni zasłużyła na trzy punkty.

Od pierwszego gwizdka Legia dominowała na boisku, dłużej utrzymywała się przy piłce i regularnie stwarzała sytuacje podbramkowe. Problemem pozostawała jednak skuteczność, a przede wszystkim brak rasowego napastnika, który potrafiłby zamienić wykreowane okazje na gole. Owszem, piłka dwukrotnie trafiła do siatki, ale w obu przypadkach sędzia słusznie nie uznał bramek.

Pogoń Szczecin również potrafiła zagrozić bramce Legii, jednak bardzo pewnie między słupkami spisywał się Otto Hindrich, który kilkoma udanymi interwencjami utrzymał swój zespół w grze o zwycięstwo.

Był to mecz, który można określić mianem typowego „papszunowego” zwycięstwa. Solidna organizacja w defensywie, momentami przeciętna gra w środkowej strefie boiska – zwłaszcza w działaniach ofensywnych – oraz duże problemy ze skutecznością. Jednocześnie Legia imponowała dyscypliną taktyczną, konsekwentnie realizując założenia szkoleniowca i zachowując odpowiednią organizację gry.

O przewadze gości najlepiej świadczą liczby. Współczynnik xG wyniósł aż 3,01, co jest jednym z najwyższych wyników Legii w ostatnich miesiącach. Legioniści oddali 24 strzały, z czego sześć było celnych. Gdyby do dobrej organizacji gry dołożyli większą skuteczność, wynik mógłby być znacznie wyższy.

2. Jakość

Patrząc na letnie okno transferowe, trudno oprzeć się wrażeniu, że Legia bardziej się osłabiła, niż wzmocniła. Z zespołu odeszli przecież Jean-Pierre Nsame, jeden z najlepszych strzelców drużyny, Radovan Pankov - filar defensywy - oraz Juergen Elitim, który odpowiadał za jakość w środku pola. Każda z tych strat jest odczuwalna, choć w różnym stopniu.

Problem widać dziś w ataku. Nsame nie doczekał się pełnowartościowego następcy. Łukasz Zjawiński błyszczał na boiskach I ligi i już w debiucie pokazał, że potrafi dochodzić do sytuacji strzeleckich. Wciąż jednak brakuje mu skuteczności, a to właśnie z wykańczaniem akcji Legia miała największy problem w meczu z Pogonią.

Obiecująco zaprezentował się natomiast Deziel, który rozegrał bardzo dobry debiut i dał nadzieję, że z czasem będzie w stanie godnie zastąpić Pankova. Mimo to największą wyrwą pozostaje odejście Elitima. Kolumbijczyk miał w Legii słabsze momenty, a szczególnie rozczarowujący był dla niego poprzedni sezon. Mimo wszystko był piłkarzem, który potrafił wyczuć tempo meczu - wiedział, kiedy zwolnić grę, a kiedy ją przyspieszyć. Przede wszystkim wnosił do środka pola jakość, której w spotkaniu z Pogonią wyraźnie zabrakło.

Niektóre braki można zniwelować ambicją, zaangażowaniem czy dyscypliną taktyczną, ale jakości piłkarskiej nie da się nimi zastąpić. Damian Szymański, Bartosz Kapustka i Wojciech Urbański dobrze wywiązywali się ze swoich obowiązków w defensywie i trudno mieć do nich większe pretensje pod tym względem. Problem pojawiał się jednak po odzyskaniu piłki. W ofensywie środkowi pomocnicy wnieśli niewiele. Tak naprawdę poza jednym świetnym prostopadłym podaniem Wojciecha Urbańskiego trudno przypomnieć sobie akcję, w której środek pola stworzył realne zagrożenie. W efekcie Legia większość swoich ataków budowała skrzydłami i opierała grę na wahadłowych.

Jeśli w najbliższym czasie nie uda się uzupełnić tej luki w środku pola, może to okazać się poważnym problemem w kolejnych meczach. Tym bardziej że klub ma możliwości finansowe, by sprowadzić piłkarza za milion czy dwa euro. Pytanie tylko po co, prawda?

3. Otto

Jak dobrze mieć pewnego bramkarza. To naprawdę komfortowa sytuacja, gdy wiesz, że nawet jeśli defensywa popełni błąd, za jej plecami stoi ktoś, kto potrafi uratować zespół. W meczu z Pogonią Szczecin takim piłkarzem był Otto Hindrich. To właśnie dzięki jego interwencjom Legia nie straciła bramki, a dwie z nich były naprawdę światowej klasy - szczególnie ta pierwsza.

Przy pierwszej sytuacji wyraźny błąd popełnił Kamil Piątkowski, który kompletnie zgubił krycie byłego napastnika Legii, Jeana-Pierre'a Nsame. Kameruńczyk doszedł do bardzo groźnego uderzenia głową i zrobił to naprawdę dobrze. Jeszcze lepiej zachował się jednak Hindrich. Bramkarz Legii popisał się kapitalnym refleksem, instynktownie odbijając piłkę i ratując swój zespół przed stratą gola.

Druga fenomenalna interwencja miała miejsce w 80. minucie. Po błędzie Rafała Augustyniaka Pogoń wyprowadziła groźny atak, a Paul Mukairu znalazł się w sytuacji sam na sam z Hindrichem. Rumun zachował jednak zimną krew - błyskawicznie skrócił kąt i instynktownie obronił strzał ręką, ponownie ratując Legię. Chwilę później Deziel i Rúben Vinagre skutecznie wybili piłkę z pola karnego, ostatecznie oddalając zagrożenie.

To właśnie takie interwencje często decydują o wyniku spotkania. O bramkarzach mówi się najwięcej wtedy, gdy popełniają błędy, ale w tym meczu Otto Hindrich zasłużył na pochwały. Bez jego kapitalnych parad Legia mogłaby zakończyć ten wieczór bez kompletu punktów.

4. Nie mam już sił

Naprawdę nie mam już sił do Milety Rajovicia. Rozumiem, że Legia ma obecnie bardzo ograniczone pole manewru na pozycji napastnika. Jest Łukasz Zjawiński, jest kontuzjowany Rafał Adamski, ale wystawianie Rajovicia zaczyna przypominać zwyczajny sabotaż.

Kibicuję Legii od wielu lat i widziałem już wielu słabych, a nawet tragicznych napastników. Rajović jednak wyznacza zupełnie nowy poziom. Oczywiście rozumiem, dlaczego Marek Papszun i sztab szkoleniowy publicznie go bronią. Trener nie może wyjść na konferencję prasową i powiedzieć, że jego napastnik nie nadaje się do gry. Musi go wspierać, budować jego pewność siebie i przekonywać, że gole w końcu przyjdą.

Im dłużej jednak oglądam Rajovicia, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że problem nie leży ani w pechu, ani w braku szczęścia, ani w psychicznej blokadzie. Problemem są po prostu jego umiejętności piłkarskie. Trudno wskazać choć jeden element jego gry, który pozwalałby stwierdzić, że mamy do czynienia z napastnikiem na poziomie Legii Warszawa. A jeśli ktoś ma wątpliwości, wystarczy przypomnieć sobie dwie sytuacje z meczu z Pogonią.

Pierwsza jest wręcz kuriozalna. Jesteś klasycznym napastnikiem. Stoisz niespełna metr od bramki. Możesz uderzyć głową, klatką piersiową, udem, kolanem albo po prostu dołożyć nogę. Rajović wybiera... zagranie ręką. Trudno nazwać to pechem. Trudno mówić o fatum. To po prostu brak instynktu napastnika. Napastnik żyje z podejmowania właściwych decyzji w ułamku sekundy, a tutaj została podjęta najgorsza z możliwych.

Jeszcze bardziej wymowna była sytuacja z 71. minuty. Po strzale Łukasza Zjawińskiego Valentin Cojocaru odbił piłkę idealnie pod nogi Rajovicia. Wokół niego nie było żadnego rywala. Miał czas, miał miejsce i miał praktycznie wszystko, czego napastnik może oczekiwać w polu karnym. Efekt? Trafił prosto w obrońcę.

Dla porównania warto spojrzeć na Mahira Emreliego. Były napastnik Legii w debiucie dla Rakowa dostał podobną, a moim zdaniem nawet trudniejszą okazję. Nie spanikował. Zachował zimną krew, spojrzał, podjął właściwą decyzję i zdobył bramkę. Rajović zrobił dokładnie odwrotnie. Zamiast opanowania była panika. Zamiast jakości - przypadkowość. A na poziomie klubu, który walczy zajęcie miejsca dającego eliminacje europejskich pucharów, to po prostu nie wystarcza.

5. Ciekawe SFG

Od tego sezonu za stałe fragmenty gry w Legii odpowiadają Rafał Figiel i Kamil Kuprianowicz. Po pierwszym meczu można powiedzieć jedno - już widać, że pojawiły się nowe pomysły. Nie wszystkie przyniosły efekt, ale kilka rozegranych rzutów rożnych i autów wyglądało naprawdę obiecująco. Pierwszy groźny korner mógł zakończyć się golem, gdyby nie fatalna decyzja Milety Rajovicia, który zamiast skierować piłkę do siatki legalnym sposobem, zagrał ją ręką.

Największą zmianę widać jednak w zachowaniu zawodników podczas wykonywania rzutów rożnych. Piłkarze nie ustawiają się już statycznie w polu karnym i nie czekają biernie na dośrodkowanie. Zamiast tego są w ciągłym ruchu, wymieniają się pozycjami i atakują różne sektory pola karnego. To znacząca różnica względem poprzedniego sezonu, kiedy stałe fragmenty gry - szczególnie rzuty rożne - często sprawiały wrażenie schematycznych i pozbawionych jakiegokolwiek elementu zaskoczenia.

Dobrym przykładem jest zachowanie Rafała Augustyniaka. Jeden z lepiej grających głową zawodników Legii nie czekał w centralnej części pola karnego, lecz dynamicznie zbiegł na bliższy słupek, próbując uprzedzić obrońców Pogoni. Taki ruch dawał mu możliwość zarówno oddania strzału, jak i przedłużenia piłki do lepiej ustawionych partnerów.

Widać również większy nacisk na wykorzystywanie Pawła Wszołka przy wznowieniach gry z autu. Już w doliczonym czasie pierwszej połowy, po dalekim wrzucie Rafała Augustyniaka, piłkę przedłużył zawodnik Pogoni, a ta trafiła na dalszy słupek do Wszołka. Jego uderzenie głową świetnie obronił jednak Valentin Cojocaru.

Co ciekawe, niemal identyczny schemat przyniósł Legii zwycięskiego gola w doliczonym czasie drugiej połowy. Po kolejnym dalekim wrzucie Augustyniaka piłkę przedłużył Rajović, a futbolówka ponownie trafiła do Pawła Wszołka. Tym razem jego uderzenie nie zakończyło się golem, ale piłka spadła pod nogi Zorana Arsenicia, który z najbliższej odległości zapewnił Legii trzy punkty.

To oczywiście dopiero pierwszy mecz, więc byłoby zdecydowanie za wcześnie, by wyciągać daleko idące wnioski. Widać jednak, że nowi trenerzy odpowiedzialni za stałe fragmenty gry próbują odejść od przewidywalnych i statycznych rozwiązań. Jeśli zawodnicy będą coraz lepiej realizować te schematy, stałe fragmenty mogą stać się jedną z mocniejszych broni Legii w tym sezonie.

Kamil Dumała