#DOPING

Wyspy Brytyjskie, Wyspy Owcze, czy Wyspy Zielonego Przylądka - zapewne z geografii każdy z nas co nieco słyszał o każdych z nich, ale o Wyspach Alandzkich z pewnością wielu z nas dowiedziało się dopiero po wylosowaniu przez Legię niejakiego IFK Mariehamn. Klub gra w lidze fińskiej, wyspa należy do Finlandii, zaś zamieszkana jest w dużej mierze przez Szwedów, którzy za nic nie zamierzają posługiwać się językiem fińskim.

Pięć tygodni po zakończeniu poprzednich rozgrywek, wróciliśmy na Łazienkowską przy okazji meczu o Superpuchar. Od kiedy spotkania o to trofeum rozgrywane są na boisku mistrza Polski, nie zaś na neutralnym terenie, skończyły się problemy z tym, kto ma losować drużyny do rozgrywek. Ceny biletów na spotkanie z Arką były bardzo atrakcyjne - 10 złotych dla karneciarzy i 15 zł dla pozostałych, ale i tak, aż tak wysoka frekwencja (27 tys.) w okresie wakacyjnym była sporym zaskoczeniem.

Już dawno na naszym stadionie nie mieliśmy takich emocji. Siedem długich minut po ostatnim gwizdku sędziego czekaliśmy na wynik spotkania Jagiellonia - Lech. Dopiero po tym czasie mogliśmy świętować 13. tytuł mistrza Polski dla najwspanialszego klubu na świecie. W zupełnie innych nastrojach stadion przy Ł3 opuszczała liczba grupa lechistów. My zaś, pomimo deszczowej aury, licznie udaliśmy się na Starówkę, gdzie dość długo przyszło nam czekać na piłkarzy.

Ostatni w tym sezonie wyjazd cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem. Sektor gości w Kielcach nie należy do największych, a tego dnia z pewnością, gdyby był kilkukrotnie bardziej pojemny, i tak wypełnilibyśmy go do ostatniego miejsca. Tym bardziej, że od naszego ostatniego wyjazdu minął miesiąc, bo w Szczecinie i Białymstoku zabrakło nas - przynajmniej w sektorze gości - z powodu zakazu wyjazdowego.

W środowy wieczór wszystko ułożyło się tak jak byśmy sobie tego życzyli i na 2,5 tygodnia przed końcem rozgrywek, jesteśmy już jedną nogą na Starówce. Mecz z Lechem był niesamowity pod każdym względem - nie tylko pewnie wygrali piłkarze, ale także na trybunach było wręcz doskonale. Oprawy Nieznanych Sprawców to od dawna ścisła światowa czołówka, a w środę mieliśmy okazję zobaczyć prawdopodobnie najlepszą kartoniadę na trzy trybuny.

Na trzy tygodnie przed końcem sezonu przy Łazienkowskiej odbył się mecz z Termaliką. Z jednej strony można powiedzieć - nieciekawy rywal, z drugiej - jakie to ma znaczenie? Ci, którzy w niedzielne, słoneczne popołudnie wybrali się na stadion z pewnością nie żałowali wyboru. Piłkarze nastrzelali rywalom pół tuzina bramek, my zaś na trybunach bawiliśmy się fantastycznie, wprowadzając do repertuaru nową "choreografię" jednej z pieśni.

Rundę mistrzowską rozpoczęliśmy od spotkania na swoim stadionie z Wisłą. Zainteresowanie nie było aż tak duże, jak można się było spodziewać. Klub sprzedał około 10 tysięcy pakietów na cztery spotkania, licznik biletów wskazywał niemal pełny stadion, tymczasem na trybunach pojawiło się niewiele ponad 22 tysiące osób.

W sobotnie południe, kilka minut po godzinie 12 ruszyliśmy pociągiem z Dworca Zachodniego w stronę Krakowa na ostatni wyjazd w rundzie zasadniczej. Droga przebiegała bez problemów i już parę minut po godzinie 15 wjechaliśmy na Dworzec Główny, skąd autobusami udaliśmy się pod stadion Cracovii. Na szczęście mieliśmy jeszcze 2 godziny do meczu, dzięki czemu wszystkim udało się wejść na stadion na czas.

Niespełna 18 tysięcy kibiców postanowiło spędzić poniedziałek Wielkanocny przy Łazienkowskiej. Już dawno nasz klub nie grał tego dnia meczu, więc nie brakowało obaw o frekwencję na trybunach. Parę tysięcy karneciarzy co prawda odpuściło, jednak i tak całkiem przyzwoita liczba fanów wybrała spędzenie tego popołudnia z legijną rodziną. Szkoda tylko, że zamiast świętowania lidera, to goście zrobili nam śmigus dyngus...

Takie wygrane cieszą najbardziej. Szał radości po bramce w ostatniej akcji meczu w Poznaniu był trudny do opisania. W takich momentach wszystko inne odchodzi na bok - zapomina się o zmęczeniu wyjazdem, troskach w domu, czy pracy, nic innego nie ma znaczenia. Liczy się tylko gol dla ukochanego klubu, przez który kilkadziesiąt tysięcy pyrusów jeszcze bardziej będzie nas nienawidzić, my zaś jeszcze długo po meczu świętować wygraną w tak fantastycznych okolicznościach.

Po przerwie na mecze reprezentacji znów wróciliśmy na Łazienkowskiej. Mecz z Pogonią miał obejrzeć komplet widzów, jednak oficjalnie frekwencja była znacznie niższa od pojemności stadionu i wskazań klubowego licznika. Wszystko za sprawą "ligomistrzowych" karnetowiczów. Na szczęście już niedługo pożegnamy się z problemem sztucznego nabijania licznika. Spotkanie z Pogonią było tym, na którym do kibicowskiego repertuaru weszła nowa przyśpiewka wysławiająca "Kuchego Kinga".

O tym, że Legia na scenie ultras od lat jest w ścisłej światowej czołówce, chyba nikt nie ma wątpliwości. Legioniści jednak nie zamierzają osiadać na laurach, tylko raz za razem udowadniają, że wiodą prym w kibicowskim rzemiośle. 15 lat po pierwszej odwracanej kartoniadzie, jaka miała miejsce przy okazji meczu na starym stadionie Wisły, ultrasi z Łazienkowskiej zaprezentowali... pięciostronną kartoniadę w Gdańsku!

Komplet na trybunach, blisko tysiąc przyjezdnych, oprawa, głośny doping i na koniec radość z wygranej - w niedzielny wieczór przy Łazienkowskiej było wszystko czego możemy oczekiwać. Bilety na mecz skończyły się kilka dni przed rozpoczęciem spotkania, a mimo to, w dniu meczu kolejki po karty kibica i do kas nie należały do najmniejszych. Warto dodać, że w dni meczowe klub uruchomił nowy punkt do wyrabiania KK, który znajduje się na wysokości boisk bocznych, od strony ulicy Łazienkowskiej.

Na pierwszy ligowy wyjazd w tym roku kalendarzowym przyszło nam się udać do Lubina. Ostatni raz na stadionie przy ul. Skłodowskiej-Curie gościliśmy w drugiej połowie lutego ubiegłego roku. Wówczas do miedziowego miasta udała się tysięczna grupa legionistów. Tym razem, zarówno przez kiepski termin meczu, który wypadł w piątkowy wieczór, jak i w wyniku pustek w kibicowskich portfelach, dokonanych przez wyjazd do stolicy Holandii, na podróż do województwa dolnośląskiego zdecydowała się ok. 470-osobowa grupa fanów ze stolicy.

Legia kontynuuje fatalną passę w rundzie wiosennej, rozdając punkty na lewo i prawo na własnym stadionie. Publiczność nie wytrzymała takiego stanu rzeczy i w 25. minucie spotkania z Termaliką, kiedy goście prowadzili 1-0, a nasi nadal kopali się po czołach, rozpoczęły się pierwsze okrzyki "Legia grać, k... mać!".

Przygoda w europucharach niestety dobiegła końca. W Amsterdamie zaprezentowaliśmy się z bardzo dobrej strony, wypełniając sektor dla przyjezdnych w 2800 osób, a zainteresowanie i tak było zdecydowanie większe. Teraz pozostaje nam skupić się na meczach ligowych i wypełniać sektory gości w Lubinie, Poznaniu czy Gdańsku.

Około 2800 fanów Legii stawiło się w czwartek na stadionie Ajaxu. "Wojskowi" przez całe spotkanie wspierali wokalnie zespół Jacka Magiery, a po końcowym gwizdku podziękowali zawodnikom za walkę. Zapraszamy do obejrzenia video z dopingiem!

Piłkarze Legii kompletnie zawiedli oczekiwania kibiców, przegrywając na własnym stadionie z Ruchem aż 1-3. Pomimo walenia głową w mur, przez całe spotkanie mogli liczyć na wsparcie trybun, a po ostatnim gwizdku sędziego usłyszeli od Żylety: "Hej Legio, jesteśmy z Wami!". Fani Ruchu dotarli do celu mocno spóźnieni i mieli problemy z wejściem na stadion w komplecie, zaś w drugiej połowie zaprezentowali oprawę.

Po dwóch miesiącach przerwy wróciliśmy na trybuny. W czwartkowy wieczór stadion Legii wypełnił się po brzegi przy okazji pierwszego meczu 1/16 finału Ligi Europy z Ajaxem. W przeciwieństwie do wejściówek na fazę grupową Ligi Mistrzów, bilety dość długo były w sprzedaży. Jeszcze w dniu meczu można było trafić pojedyncze sztuki ze zwrotów.

Prawie 3 miliony wyświetleń w 2016 roku zanotowały filmy, które zamieściliśmy na kanale LegionisciTV na YouTube. Poniżej prezentujemy zestawienie 10 najpopularniejszych filmów roku. Zachęcamy także do subskrybowania naszego kanału na YT. Zapraszamy do oglądania!

Niedzielne spotkanie z Piastem było ostatnim wyjazdowym w tym roku. Na eskapadę do Gliwic zdecydowało się ponad 850 kibiców ze stolicy. W Sosnowcu dołączyli do nas się fani zaprzyjaźnionego Zagłębia i stamtąd wspólnie odjechaliśmy w kierunku gliwickiego dworca. Podróż jednak przedłużała się w nieskończoność ze względu na liczne postoje oraz fakt, że lokalni funkcjonariusze policji bardzo chcieli… podróżować razem z nami.

"Posłuchaj wnusiu, dawno temu w grudniu był taki mecz ze Sportingiem..." - tak pewnie za X lat wspominać będziemy wrażenia ze środowego wieczoru młodszemu pokoleniu legionistów. Wieczór przy Łazienkowskiej był mroźny, ale atmosfera na trybunach strasznie gorąca. Niektórzy rozgrzali się do tego stopnia, że dopingowali bez koszulek. Zarówno piłkarze na boisku, jak i fani na trybunach dali z siebie wszystko.

Po 26 dniach w końcu wróciliśmy na nasz stadion przy okazji meczu ligowego z Wisłą Płock. Na trybunach zebrało się prawie 22 tysiące fanów. Wiślacy po raz pierwszy przyjeżdżali na nasz nowy stadion i urządzili konkretną mobilizację, której efektem był bardzo dobrze wypełniony sektor gości. Płocczanie zaprezentowali również oprawę chwilę po bramce legionistów na 2-0.

Prawie miesiąc bez wyjazdu to fatalny czas dla fanatyków. Tyle właśnie minęło od naszego meczu w Kielcach, na którym byliśmy obecni na legalu. W między czasie nie doszedł do skutku nasz wyjazd do Białegostoku, z powodu rzekomego remontu okolic sektora gości, a do Dortmundu mieliśmy zakaz i na stadionie BVB stawiła się znacznie mniejsza liczba fanów spod znaku czarnej eLki, niż byłoby to w przypadku normalnego wpuszczenia nas na trybuny.

Na meczu z Realem nie było nam dane wspieranie Legii z trybun. Świetny wynik osiągnięty przez nasz zespół nagrodzony został już podczas piątkowego treningu. Na Żylecie pojawiła się grupa legionistów z racami i podziękowała piłkarzom za walkę na całego. Mecz z Cracovią był kolejną okazją by każdy z fanatyków Legii mógł swoim dopingiem podziękować raz jeszcze za piękne chwile, które przeżyliśmy w ostatnią środę.

Na stadionie w Kielcach gościliśmy po raz ostatni tuż przed Bożym Narodzeniem. Wówczas Legia ścigała w ligowej tabeli gliwickiego Piasta, a dzięki gładkiemu zwycięstwu 3-1 podopiecznym Staśka Czerczesowa udało się zrobić kibicom prezent gwiazdkowy. Niespełna rok później „Wojskowi” są w zupełnie innej rzeczywistości: z mistrzostwem, występami w elitarnej Lidze Mistrzów i, delikatnie mówiąc, dość przeciętną pozycją w lidze.

Mecze Legii z Lechem ostatnimi laty rozgrywane są wyjątkowo często, przez co nieco straciły swój prestiż. Mimo to w naszej lidze, trudno o lepszą rywalizację, szczególnie kibicowską. W sobotni wieczór przy Ł3 było prawie wszystko - dramaturgia na boisku, pełny sektor gości i fantastyczny doping legionistów. W myśl hasła "Legia walcząca do końca", zwycięskiego gola nasi piłkarze strzelili w doliczonym czasie gry.

Wyjazd do Madrytu od momentu losowania cieszył się sporym zainteresowaniem kibiców, ze względu na wiele możliwości w miarę niedrogiego dotarcia do celu, jak również sporą pojemność sektora gości na 80-tysięcznym Estadio Santiago Bernabeu. Hiszpański klub i miejscowa policja obawiali się przyjazdu legionistów i jak się później okazało, odpowiednie zabezpieczenie przemarszu na zaledwie 1-kilometrowym odcinku, było ponad ich możliwości.

Po dwutygodniowej przerwie spowodowanej meczami reprezentacji kibice powrócili na ligowy szlak. Do Szczecina wybrało się około 450 kibiców stołecznej drużyny. Liczba, jak na nasze możliwości, nie była imponująca, ale łatwo znaleźć usprawiedliwienie: część osób już wyruszyła, a pozostali za moment wyruszą do Madrytu, gdzie we wtorek odbędzie się mecz Ligi Mistrzów z Realem.

Na meczu z Lechią nadal nie było widać takich tłumów, jakie jeszcze niedawno zgromadziły się na meczu Ligi Mistrzów z Borussią. Z ponad 24 tysięcy osób uprawionych do wejścia na mecz, na stadionie stawiło się niecałe 19 tysięcy. Fanatycy nie zamulają - bez względu na to, czy gramy z Niecieczą, Realem, czy Lechią. Przychodzimy dopingować nasz klub. Sobotni wieczór był naprawdę jednym z lepszych, jakie w ostatnich miesiącach przyszło nam spędzić w naszej świątyni.