AKTUALNOŚCI

Wychowanek Osasuny w Legii. Skąd wziął się ten pomysł? Astiz: Miałem kilka propozycji z drugiej ligi hiszpańskiej, mogłem też grać w pierwszej drużynie Osasuny. Wiedziałem jednak, że Jan Urban i Kibu Vicuna będą trenować Legię i to przeważyło. Z trenerem Urbanem współpracował pan przez kilka lat. Czy nie jest zbyt spokojny jak na tak wielki klub? - Nie zgadzam się z taką opinią. Pracowałem z nim w Pampelunie i wiem, że potrafi się zdenerwować. Urban ciężko pracuje i na poważnie podchodzi do swoich obowiązków, ale na pewno nie jest za spokojny. Wielu kibiców Legii obawia się, że Urban nie poradzi sobie w Legii, bo do tej pory trenował tylko juniorów. Czy to rzeczywiście ryzykowna decyzja właścicieli Legii? - Nie, bo Urban to bardzo zdolny szkoleniowiec. Pracował z Javierem Aguirre, który doprowadził Osasunę do półfinału Pucharu UEFA i ćwierćfinału Pucharu Hiszpanii Co pan wie o Legii, o jej historii? Czy Legia to znana drużyna w Hiszpanii? - Wiem, że to trzecia drużyna polskiej ligi w poprzednim sezonie i były mistrz kraju. Myślę, że dzięki temu, iż będę grał w Legii, więcej ludzi w Pampelunie i w całej Hiszpanii zechce się więcej dowiedzieć o moim nowym klubie. Jaka była reakcja pańskich znajomych i kolegów z drużyny na wieść o przenosinach do Europy Wschodniej? - Moi przyjaciele ucieszyli się, że będę grać do Legii. Wszyscy podkreślają, że ten transfer to dla mnie wielka szansa. Ja po prostu muszę ją wykorzystać! Legia to taki polski Real Madryt. Występy tutaj to wielka presja, ciągły ostrzał mediów, kibice chcą tylko zwycięstw, a każdy rywal chce utrzeć nosa sławnej drużynie. W razie niepowodzeń zacznie się mówić o nieudanych transferach. Jest pan na to przygotowany? - Bez względu na to, czy wygrywa się mecze czy nie, najważniejsze to trenować i grać na maksymalnych obrotach. Presji się nie boję, a jeśli pojawi się krytyka, to zmobilizuje mnie to do jeszcze większego wysiłku. Jak przebiegała pana dotychczasowa kariera? Ostatnie pięć lat spędziłem w rezerwach klubu. W końcu roku dostałem propozycję, żeby grać w pierwszej drużynie, pojechałem nawet na zgrupowanie z Osasuną A. Ciężko się przebić z rezerw do pierwszego zespołu Osasuny? Panu udało się to dopiero po pięciu latach... - Jest silna konkurencja w zespole. Czterech piłkarzy z rezerw grało w ubiegłym roku w meczach Pucharu UEFA i ligowych. Być może za rok wrócę do Hiszpanii i po dobrym sezonie w Legii będę grał w Primiera Division. Jak duży wpływ na pańską decyzję o przejściu do Legii mieli Urban i Vicuna? - Ich obecność w Legii była decydująca. Nowy kraj, nowy klub to zawsze dla piłkarza wiele niewiadomych. Samemu byłoby mi bardzo ciężko. Urodził się pan w Pampelunie, całe życie grał w Osasunie. Nie żal było wyjeżdżać? - Kiedy pojawił się temat transferu do Legii, zastanawiałem się, jak jest w Polsce i co mnie tam czeka. Postanowiłem spróbować i nie jestem rozczarowany tym, co zobaczyłem. Czy rodzina przyjedzie do Warszawy? - Mam dziewczynę, przylatuje do mnie 5 lipca. Jakie są pana mocne strony? - Jestem dobry w grze głową i szybki. W kadrze U-18 i U-19 chwalono mnie za te elementy gry. Legia reklamowała pana jako środkowego obrońcę, który może też występować w roli defensywnego pomocnika. Gdzie się panu lepiej gra? - Zdecydowanie na środku obrony. Czasem grałem cofniętego pomocnika, ale nigdy defensywnego. Czerwono-biały Beckenbauer - ten przydomek brzmi dumnie. Lubi go pan? - Wiele brakuje mi do Beckenbauera, ale miło, że ktoś mnie docenia. To przezwisko dostałem po jednym z meczów w rezerwach Osasuny, kiedy przebiegłem z piłką kilkadziesiąt metrów i strzeliłem prosto w okienko. Czy występował pan na boisku w jednej drużynie z jakimiś znanymi zawodnikami? - Przez dwa lata grałem z Raulem Garcią. To wychowanek Osasuny, którego kupiło niedawno Atletico Madryt. Legia ma szansę zagrać w Pucharze Intertoto z Blackburn Rovers, gdzie gwiazdą jest znany m.in. z gry w lidze hiszpańskiej Benni McCarthy. Zatrzyma go pan? - Na razie nie zaprzątam sobie głowy Blackburn, bo musimy się uporać wcześniej z drużyną z Walii lub Litwy. Sam Benniego nie wyłączę z gry, ale jeśli cała obrona się zaangażuje, to nam się uda. Legii brakuje doświadczonych napastników. Czy w ogóle jest szansa, żeby jakiś napastnik z Segunda Division zgodził się przyjechać do Polski? - Myślę, że tak. W drugiej lidze hiszpańskiej jest wielu dobrych napastników. Martins Ekwueme zna np. Ikechukwu Uche, którego brat grał kiedyś w Polsce. To świetny piłkarz, strzela sporo bramek, teraz przechodzi z Recreativo do pierwszoligowego Getafe. Jest pan tylko wypożyczony. Czy kluby uzgodniły kwotę pierwokupu? - Za każdego piłkarza sprzedanego z rezerw Osasuny trzeba zapłacić 6 milionów euro. Zdarzały się jednak przypadki, kiedy tę kwotę zmniejszano lub zwiększano. Tak samo może być ze mną. Czy jak na prawdziwego Hiszpana przystało pasjonuje się pan corridą? - Bardzo lubię uliczną gonitwę byków w Pampelunie. Atmosfera jest niesamowita, a najlepiej oglądać to prosto z ulicy. To tradycja w naszym regionie. Jak pan chce pogodzić występy w barwach Legii i studiowanie na uczelni w Pampelunie? - Nie można myśleć tylko o grze w piłkę. Wykształcenie jest dla mnie bardzo ważne i chcę skończyć studia. Sezon skończy się w maju, a egzaminy mam w czerwcu. Uczelnię i piłkę da się więc pogodzić. Rozmawiał Michał Wodziński

Tomasz Strejlau, który był jednym z asystentów Dariusza Wdowczyka teraz trenuje Łukasza Surmę i Piotra Włodarczyka w Warszawie. Tomasza Strejlaua również odłączono od zespołu, czyniąc go odpowiedzialnym wyłącznie za analizy zespołów rywali. "Właśnie wróciłem z Wilna, gdzie obserwowałem mecz naszych przeciwników w Pucharze Intertoto. Ledwo wróciłem, a już w poniedziałek o 8 rano mieliśmy trening. Oczywiście w tym składzie trudno o treningi czysto piłkarskie. Pracujemy nad wytrzymałością i siłą. Obaj pracują bardzo sumiennie" - podkreśla Strejlau.

W Legii jest trzech zawodników, którzy bardzo rzadko trenują z resztą drużyny. Wcale nie są jednak kontuzjowani, ani nie należą do odludków. To bramkarze, którzy na każdych zajęciach pilnie pracują pod okiem trenera Krzysztofa Dowhania oraz Lucjana Brychczego. I jak łatwo się domyślić, na nudę nie narzekają.

We wtorkowe popołudnie legioniści dostali prawdziwy wycisk. Wszystko za sprawą bardzo forsującego treningu. Wszystko zaczęło się dość szczęśliwie dla piłkarzy. Jeszcze pół godziny przed rozpoczęciem treningu, nad Grodziskiem szalała ulewa. Kierownik Ireneusz Zawadzki poszedł nawet sprawdzić, czy murawa nadaje się do trenowania. Na szczęście tuż przed godziną 17, wiatr rozwiał chmury i można było rozpocząć trening.

Przedstawiciele Blackburn Rovers wizytowali stadion Legii przy Łazienkowskiej oraz obiekt Vetry Wilno, czyli potencjalnych przeciwników w III rundzie Pucharu Intertoto. Anglicy chcieli poznać nasz stadion i zaplecze - sektor dla gości, liczbę toalet itp. Prawdopodobnie Anglicy otrzymają bilety wcześniej i te rozprowadzane będą w Anglii w cenie 5 euro. Cały czas nie jest znany dokładny termin spotkań Legii (w przypadku wyeliminowania Llanelli lub Vetry) z Blackburn.

Klub informuje, iż w sezonie 2007/2008 przyjmowane są zgłoszenia zorganizowanych grup młodzieży do akcji "Po szkole na zakole". Wszystkie zgłoszenia spełniające warunki formalne dają możliwość bezpłatnego oglądania meczów rozgrywanych na naszym stadionie według kolejności zgłoszeń.

KP Legia Warszawa, wzorem z poprzednich lat, umożliwia oglądanie meczów Legii na stadionie przy ul. Łazienkowskiej 3 osobom niepełnosprawnym na warunkach preferencyjnych. Osoby niepełnosprawne ruchowo /poruszające się na wózkach inwalidzkich/ i ich opiekunowie mogą uczestniczyć w meczach na naszym stadionie nieodpłatnie.

W czwartek podpisał Pan kontrakt z Arsenalem, a obecnie jest Pan w trakcie wyprowadzania się z Warszawy. Łezka w oku się zakręciła? Łukasz Fabiański: Oj, zakręciła się i nadal się kręci. W piątek wyprowadziłem się ze swojego mieszkania na Białołęce. Później siedziałem na stadionie przy Łazienkowskiej ze świadomością, że cały dobytek mam w samochodzie. Zrobiło mi się po prostu smutno. Gdy przypomniałem sobie o kibicach Legii, łezka w oku faktycznie się pojawiła. Zostawiam w Warszawie część swojego serca. Przez 2,5 roku wiele tu przeżyłem. Zapamiętam jednak tylko te miłe chwile. Ich było najwięcej. Wie Pan już, jaką rolę będzie Pan pełnił w Arsenalu? - Przy podpisaniu kontraktu zapewniono mnie, że nie zostanę wypożyczony do innego klubu. Mam walczyć o miejsce w podstawowej jedenastce. W Arsenalu nikt nie dostaje niczego za darmo. Na miejsce w kadrze każdy musi sobie zapracować. Wojciech Szczęsny trenuje w juniorskim zespole Arsenalu. Zapowiada, że wygryzie Pana ze składu... - Gadać można dużo (śmiech). Ja nie mam zamiaru rzucać słów na wiatr. Skupię się na swojej pracy. Kiedy chce Pan zostać pierwszym bramkarzem „Kanonierów”? - Chciałbym jak najszybciej, ale nie wyznaczyłem sobie konkretnej daty. Będę walczył od pierwszego treningu. Może dostanę szansę od razu, może po roku, a może będę czekał lata. Muszę tylko postępować tak, bym nie miał później sam do siebie pretensji. Przyzwyczaił się Pan już do życia bez rodziny? Najpierw był internat w Szamotułach, później mieszkanie w Warszawie, teraz Londyn... - Ale tam nie będę mieszkał sam! Po okresie przygotowawczym, który rozpoczniemy w niedzielę, przyleci do mnie moja dziewczyna Ania. A samotność? Nie boję się jej. Jestem domatorem. W Warszawie często sam siedziałem w domu. Czytałam, słuchałem muzyki. Myślicie o ślubie w Londynie? - Nie ma mowy! Gdy dojrzejemy do tej decyzji, ślub weźmiemy w Polsce. Na razie cieszę się, że nie będę w Londynie sam. Zawsze będę mógł porozmawiać z Anią, przytulić się. Rodzice obiecują, że będą mnie często odwiedzali. Ze Słubic do Berlina jest 80 km. Stamtąd samolotem do Londynu leci się tylko 1,5 godziny. Paradoksalnie będą więc mieli szybszy i łatwiejszy dojazd niż do Warszawy. Wokół Pana transferu było sporo zamieszania. Dziennikarze wiedzieli, że był Pan w Londynie, a dyrektor Legii Mirosław Trzeciak usilnie twierdził, że dostał dzień wolnego, by pojechać do Słubic. O co chodziło? - Po prostu Arsene Wenger prosił mnie o dyskrecję. Trudno było mi rozmawiać z dziennikarzami i oszukiwać ich, bo nie umiem kłamać. Zaciągnąłem więc czapkę na oczy i próbowałem wymigiwać się od odpowiedzi, ale jakoś mi to średnio wychodziło. Czułem się niezręcznie. Po raz pierwszy spotkało mnie coś takiego. Nie wiedziałem, jak się zachować. Trzeba było to inaczej załatwić. Trzeciak powinien chyba powiedzieć, że byłem w Londynie, ale więcej na ten temat nie chcemy dyskutować, bo sprawa nie jest wyjaśniona. Arsenal to szczyt Pana marzeń? - Nie. Szczytem marzeń będzie sięgać z Arsenalem po europejskie laury. Z Londynu będzie Panu bliżej do reprezentacji? - Może być bliżej, ale nie musi. Wszystko będzie zależało od mojej postawy. Na każdym kroku muszę udowadniać, że na grę w kadrze zasługuje. Rywalizacja o miejsce w niej jest ogromna. W kadrze jest trzech byłych bramkarzy Legii. O czym to świadczy? - O tym, że Krzysztof Dowhań jest najlepszym trenerem bramkarzy w Polsce. Każdy klub chciałby mieć takiego fachowca. Arsenal takiego ma? - Trudno wyrokować. Nie trenowałem jeszcze pod okiem Gerry’ego Peytona. Jens Lehman od lat zalicza się jednak do ścisłej światowej czołówki bramkarzy, a wcześniej w tym klubie przez wiele lat świetnie bronił David Seaman. Wniosek jest prosty – Peyton musi być niezłym fachowcem. Dlaczego bramkarze stali się w ostatnich latach naszym najlepszym towarem eksportowym? - To kwestia szkolenia bramkarzy. W naszym kraju od lat stoi na wysokim poziomie. Swoje robi też dobra koniunktura. Dudek wspaniale bronił w finale Ligi Mistrzów, Boruc jest idolem katolickiej części Glasgow. Dzieciaki o tym czytają i każdy chce być bramkarzem. Czasy, w których na bramkę stawiało się największego grubasa, bezpowrotnie minęły. Czy podpisał Pan kontrakt menedżerski ze swoim bratem? - Nie (śmiech). I chyba nigdy tego nie zrobię. Arek zapewne trafi do szkoły w Szamotułach. Czy teraz, czy za rok – to decyzja mamy. Został mu jeszcze rok nauki w gimnazjum. Talent ma spory, ale aby zacząć grać na poważnie, musi jeszcze podrosnąć. Jest wpatrzony w brata? - Daje mi odczuć, że jestem dla niego wzorem. Czasami jest upierdliwy. Gdy jestem w rodzinnym domu, co chwila chce ze mną ćwiczyć. Które Pana marzenia się spełniły, a które dopiero mogą się spełnić? - Pierwszym marzeniem było trafić do Legii, drugim zagrać w jej barwach, a trzecim zdobyć mistrzostwo Polski. Nigdy nie marzyłem o tym, by odejść z Legii, ale – co tu dużo mówić – chciałem trafić do dobrego zagranicznego klubu. Teraz żyję chwilą i staram się nie wybiegać zbyt daleko w przyszłość. Rzadziej marzę, a częściej stawiam przed sobą kolejne cele do zrealizowania. W najbliższym czasie czeka mnie kilka nowych wyzwań. Wiem, że nie mogę się zmienić. Muszę nadal pracować, bo tylko w ten sposób można się rozwijać. Nie tylko pod względem sportowym. Bez względu na rozwój swojej kariery sportowej chcę pozostać sobą. Rozmawiał Maciej Rowiński

Dużym sukcesem sportowym i organizacyjnym okazał się II Międzynarodowy Turniej Piłki Nożnej "Ursynów 2007", który odbył się w ostatni weekend na boisku przy ul. Koncertowej. W imprezie wzięły udział cztery zespoły rocznika 97: litewskie FBK Kowno, KP Legia Warszawa, MKS Polonia Warszawa oraz gospodarze SEMP Ursynów. Chłopcy rywalizowali w ośmioosobowych drużynach, na pomniejszonym boisku.

Trener Zagłębia Czesław Michniewicz rozgląda się za piłkarzami, którzy mogliby wzmocnić zespół przed startem w eliminacjach Ligi Mistrzów. Jednym z kandydatów do gry w ataku Lubina jest Piotr Włodarczyk, najskuteczniejszy w ubiegłym sezonie napastnik Legii Warszawa.

Podczas zgrupowania w Grodzisku Wielkopolskim, trener Jan Urban zaplanował po dwa treningi dziennie. Dlatego też o godzinie 10 rano na boisku treningowym pojawili się piłkarze Legii. Choć murawa przypominała nasiąkniętą gąbkę, to i tak zawodnicy nie mogą narzekać na warunki. Przez całą noc i ranek w Grodzisku padał rzęsisty deszcz. Kwadrans przed rozpoczęciem zajęć aura postanowiła być jednak przychylna dla legionistów. W tym samym czasie w strugach deszczu na bocznym boisku przy Łazienkowskiej trenowali Surma i Włodarczyk pod okiem Tomka Strejlaua.

Jakub Wawrzyniak wraz z pozostałymi zawodnikami Legii pojawił się na dzisiejszym porannym treningu Legii w Grodzisku Wielkopolskim. Zajęcia rozpoczęły się o godzinie 10, a wśród legionistów pojawił się były zawodnik Widzewa Łódź, który wczoraj podpisał z naszym klubem 4-letni kontrakt. W dniu dzisiejszym Klub oficjalnie potwierdził przejście 24-letniego zawodnika do warszawskiego klubu.

Dziś do sprzedaży trafia nowy, 533. numer NL, a w nim jak zawsze kilka niezwykle ciekawych tematów. NL prezentuje: LESZEK MIKLAS: WNIOSKI WYCIĄGNĘLIŚMY Uznaliśmy, że Legii potrzebny jest trener, który wyzwoli tkwiący w niej potencjał. Który będzie miał gruntowne wykształcenie w kraju „wielkiej piątki” europejskiej, który przykłada wagę do takich rzeczy, o których zapominają inni. I taki jest Jan Urban. Każdy kiedyś zaczyna karierę trenerską z seniorami – Jan Urban robi to u nas.

"Legia będzie dla mnie idealnym miejscem by się rozwijać. Pewnie dla wielu sympatyków Widzewa stanę się wrogiem, a inni po prostu nie będą mnie lubić. Ale takie jest życie profesjonalnego sportowca" - mówi piłkarz. Wawrzyniak jako ostatni z widzewiaków skończył urlop, bo był powołany na mecze reprezentacji z Azerbejdżanem i Armenią. Po powrocie nie dołączył jednak do trenujących w Dębicy piłkarzy łódzkiej drużyny. Od nowego sezonu będzie grał w Legii Warszawa. Czytaj wywiad

Z Legią wszystko już ustalone? Jakub Wawrzyniak: Tak. Z klubem z Warszawy wiążę się na cztery lata. Trochę to wszystko trwało, bo mój menedżer musiał dokładnie przeanalizować kontrakt. Nie było to takie proste, bo Martin Wiesner mieszka za granicą. Ale ja wszystkie warunki omówiłem już wcześniej. O Pana odejściu mówiło się od roku przy okazji przerw w rozgrywkach, ale wtedy decydował się Pan zostać w Widzewie. Dlaczego odchodzi Pan teraz? - Spędziłem w Łodzi dwa i pół roku. To wystarczająco dużo czasu dla piłkarza, który cały czas chce się rozwijać. Teraz nadszedł czas na zmiany. Legia jest w tej chwili klubem silniejszym od Widzewa, gra o wyższe cele, więc poziom zawodników jest wyższy. To dla mnie dobre miejsce, by robić dalsze postępy. Legia jako jedyna złożyła Panu propozycję? - Miałem też inne oferty, ale wybrałem Legię. Już dawno dałem działaczom z Warszawy słowo, że Legia będzie miała pierwszeństwo. Dopiero gdybyśmy nie doszli do porozumienia, to rozmawiałbym z innymi klubami. Warszawski klub nie tylko sportowo jest w tej chwili lepszy od Widzewa, ale też płaci piłkarzom więcej. - To oczywiste. W każdym zawodzie, gdy zmienia się pracodawcę, to także po to, by więcej zarabiać. Kibice Widzewa nie lubią, gdy piłkarze odchodzą akurat do Legii... - Wiem o złych stosunkach fanów obu drużyn, ale nic na to nie poradzę. Będę grał w Warszawie, to moja przemyślana decyzja. Na całym świecie dochodzi do transferów między klubami, których kibice się nienawidzą. Zresztą tak jest nie tylko w piłce nożnej. Jeśli pracownik Coca Coli chce podjąć nowe wyzwania i zarabiać więcej, to też odchodzi pracować dla Pepsi. Ja chcę się rozwijać jako piłkarz. Mam 24 lata i zdecydowałem, że Legia będzie dla mnie idealnym miejscem, by ten cel realizować. Pewnie dla wielu sympatyków Widzewa stanę się wrogiem, inni po prostu nie będą mnie lubić. Ale takie jest życie profesjonalnego sportowca. Kibice mają prawo do własnego zdania, ale chyba dla wszystkich podstawą powinno być to, by piłkarz ich drużyny grał jak najlepiej i zostawił serce na boisku. Jeśli tak jest, to przecież nikt nie wypomina zawodnikowi, z jakiego klubu przyszedł. Ja w Widzewie zawsze starałem się dawać z siebie wszystko. Teraz zaczynam nowy etap gdzieś indziej. Ten widzewski był udany? - Jestem przekonany, że tak. Przyszedłem grać do Łodzi jako nieznany, drugoligowy piłkarz, w którego uwierzył Wojciech Szymański (współwłaściciel Widzewa - przyp. red). Spędziłem tutaj dwa i pół roku, awansowaliśmy do pierwszej ligi, jako zawodnik łódzkiego klubu zadebiutowałem w reprezentacji. Było naprawdę dobrze, więc wspomnienia z Widzewa zawsze będą miłe. Klub z każdym rokiem się rozwijał. Widział Pan te zmiany? - Widzew jest prowadzony mądrze i spokojnie. Działacze bez rozgłosu robią swoje. Na pewno jeszcze jakiś czas nie uda im się nawiązać do dawnych sukcesów, choćby do gry w Lidze Mistrzów, ale jestem przekonany, że za dwa, trzy lata Widzew będzie walczył o najwyższe cele w lidze. A kto wie, może już teraz. Z trenerem Michałem Probierzem może dużo osiągnąć. Na pewno już jednak beze mnie. Łódzki klub ma nowego właściciela, więc i nowe, lepsze perspektywy. Nie kusiło Pana, by jednak zostać? - Jak już mówiłem, dwa i pół roku w jednym klubie to dla mnie wystarczająco dużo czasu. Idę dalej, do przodu. Nie ma na co czekać. W Legii gra inny były widzewiak Bartłomiej Grzelak. Miał wpływ na Pana przejście do warszawskiego klubu? - Zmiana pracy to zbyt poważna sprawa, by zdanie kolegi miało duże znaczenie. Lubię Bartka, jest moim dobrym kolegą, ale on nie miał z moim transferem nic wspólnego. Na pewno pomoże mi w aklimatyzacji w Warszawie, na początku będzie mi łatwiej. W aklimatyzacji? Przed laty Dariusz Dziekanowski mówił, że powietrze w Warszawie i Łodzi jest inne. W stolicy lepiej mu się oddycha. - (śmiech) Nie zauważyłem. Ale jeśli widzewiak idzie do Legii, to zawsze się wraca do tamtych słów, a także do rzekomej klątwy, że piłkarze Widzewa nie radzą sobie w Warszawie. Traktuję to jako dobry żart, nic więcej. Rozmawiał Bartłomiej Derdzikowski

Zanim piłkarze Legii rozpoczęli w poniedziałkowe popołudnie swój trening, trener Legii spotkał się z Jackiem Zielińskim. Nie było to jednak spotkanie z „Zielkiem”, który do niedawna trenował Wojskowych. Na treningu legionistów pojawił się bowiem Jacek Zieliński - niedawny trener Odry Wodzisław, który w najbliższym sezonie będzie trenował Dyskobolię Grodzisk Wielkopolski.

Niechciany w Legii Łukasz Surma jest blisko podpisania kontraktu z Arką Gdynia. Były kapitan stołecznej jedenastki prawdopodobnie jutro przeprowadzi rozmowy z włodarzami gdyńskiej drużyny. Zainteresowanie Surmą wyraził również ŁKS Łódź. Wiadomo, że w Łodzi Surma może liczyć na mniejsze pieniądze, niż w Gdyni, ale za to ŁKS występuje w ekstraklasie.

Chyba każdemu kto choć trochę interesuje się lekkoatletyką, nazwisko czeskiego oszczepnika Jana Żeleznego nie jest obce. Najwyraźniej nie jest obce także trenerowi Ryszardowi Szulowi, który podczas poniedziałkowego treningu popisywał się rzutami, niczym słynny Czech. Szul nie miał do swojej dyspozycji oryginalnego oszczepu, ale od czego pomysłowość.

Jakub Wawrzyniak podpisał kontrakt z Legią Warszawa. Zawodnik Widzewa Łódź związał się ze stołecznym klubem czteroletnią umową. Jutro rano piłkarz dołączy do nowych kolegów, którzy przebywają na zgrupowaniu w Grodzisku Wielkopolskim. Po tych transferach obrona Legii wygląda na skompletowaną. W tej chwili do dyspozycji trener Legii ma: Szalę, Choto, Dicka, Edsona, Kiełbowicza, Astiza, Rzeźniczaka, Augustyna i Wawrzyniaka. Czekamy na wzmocnienia w linii ataku.

Dziennikarze, którzy za Legią pojechali do Grodziska Wielkopolskiego nie mogli wyjść ze zdziwienia, gdy w poniedziałkowe popołudnie na treningu Legii pojawił się Sebastian Szałachowski. Jeszcze kilka dni temu pojawiały się informacje, że „Szałach” nie weźmie udziału w zgrupowaniu. Tymczasem piłkarz wykazał się niebywałym hartem ducha i jest w raz z Wojskowymi w Wielkopolsce.

Kilka minut przed godziną 18 legioniści rozpoczęli swój pierwszy trening po przyjeździe do Grodziska Wielkopolskiego. W zajęciach wzięli udział wszyscy zawodnicy, którzy w przerwie między sezonami podpisali kontrakty z Legią. Zgodnie z przewidywaniami w Wielkopolsce nie pojawili się odsunięci od pierwszej drużyny Piotr Włodarczyk i Łukasz Surma. Niespodziankę sprawił natomiast Sebastian Szałachowski, który przyjechał na zgrupowanie.

"Myślałem, że Błażej Augustyn powalczy o Premier League. Może zadecydowały jakieś względy osobiste? Mnie tłumaczył, że chce grać i dlatego odchodzi. Ale nawet występy w rezerwach Boltonu gwarantują wysoki poziom (...) Kamilowi Grosickiemu będzie równie ciężko. Legia to bardzo wysokie progi. Każdy kolejny mecz na ławce będzie potęgował frustrację i cofał ich rozwój. Niby zaczynają się rozgrywki Młodej Ekstraklasy, ale gdyby tam trafili, dla obu będzie to krok w tył." - mówi o dwóch nowych legionistach Radosław Mroczkowski, trener reprezentacji Polski do lat 19. Czytaj wywiad

Jest pan jedynym trenerem, który zna obu nowych zawodników Legii, Kamila Grosickiego oraz Błażeja Augustyna. Jak by pan ich scharakteryzował? Radosław Mroczkowski (trener reprezentacji Polski do lat 19): Augustyn ma świetne warunki fizyczne i bardzo dobrze gra głową. Nie tylko w defensywie. Podczas turnieju kwalifikacyjnego do mistrzostw Europy U-19 w spotkaniu ze Szwecją strzelił głową dwa piękne gole. Oba po stałych fragmentach. Twierdzi, że może grać na każdej pozycji w obronie i poradzi sobie jako defensywny pomocnik? - Środek i prawa obrona to jego naturalne pozycje. Ale z czasów, gdy grał w Łodzi, pamiętam, że zdarzało mu się występować w pomocy. Tyle że było to dwa lata temu. W Anglii był ustawiany na środku defensywy. Zdziwiło pana, że wybrał Legię? Trener Boltonu Sammy Lee chciał, aby został. - Byłem bardzo zaskoczony. To dla mnie niezrozumiała decyzja. Myślałem, że Błażej powalczy o Premier League. Może zadecydowały jakieś względy osobiste? Mnie tłumaczył, że chce grać i dlatego odchodzi. Ale nawet występy w rezerwach Boltonu gwarantują wysoki poziom. Innym wyjściem było podpisanie kontraktu i poproszenie o wypożyczenie, choćby do Legii. W ten sposób byłby bliżej Premier League niż teraz. Tym bardziej że w Legii na środku obrony też jest spora konkurencja. - Sam jestem ciekaw, jak sobie poradzi przy takiej rywalizacji w klubie walczącym o mistrzostwo Polski. Trzymam za niego kciuki, podobnie jak za Kamila. Grosicki przyznaje się do problemów z hazardem. A historia polskiej piłki pokazuje, że mnóstwo zawodników złamało sobie w Legii karierę. - W Pogoni bardzo szybko został przesunięty do pierwszego zespołu, dostał pieniądze. W dodatku zawsze był daleko od domu, bo przecież Pogoń przebywała w Gutowie. Nikt go nie kontrolował, a co najbardziej karygodne, nie dopilnowano, by chodził do szkoły. Skończył tylko podstawówkę. Co będzie po zakończeniu kariery? Mam nadzieję, że w Legii będzie lepsza kontrola, liczę na Jacka Magierę. W Pogoni wyglądało to katastrofalnie. Były trener Pogoni Mariusz Kuras wspominał, że Grosicki pracuje na treningach tylko wtedy, gdy się na niego patrzy. - Zgrupowania kadry trwały krótko, ale i na nich trzeba go było mobilizować do pracy. Jeśli rzucił szkołę, by zostać profesjonalnym piłkarzem, musi zachowywać się jak profesjonalista. Tego też musi go Legia nauczyć. A piłkarsko? - Dobry technicznie, ma świetny drybling, jest bardzo szybki. To ciekawy zawodnik, z możliwościami, by grać na bardzo wysokim poziomie. Myśli pan, że wywalczy miejsce w pierwszym składzie Legii? W ataku drużyny Jana Urbana jest tak samo tłoczno jak w obronie. - I podobnie jak Błażejowi będzie mu ciężko. Legia to bardzo wysokie progi. Każdy kolejny mecz na ławce będzie potęgował frustrację i cofał ich rozwój. Niby zaczynają się rozgrywki Młodej Ekstraklasy, ale gdyby tam trafili, dla obu będzie to krok w tył. W Legii jest inny pana piłkarz Maciej Korzym. On i Grosicki zrezygnowali z gry w kadrze U-20, która za chwilę zaczyna mistrzostwa świata. - Nie wiem, co mogło się stać. Miałem ich niedawno na zgrupowaniu i chcieli występować w każdej reprezentacji. Może ktoś im tak głupio podpowiedział? Szkoda, bo mieli duże szanse na grę. Ominie ich wielka przygoda, w pierwszym meczu drużyna Michała Globisza spotka się przecież z Brazylią. Reprezentacja U-19 właśnie zakończyła żywot, więc teraz, o ile Andrzej Zamilski ich powoła, Kamil i Błażej są zapleczem reprezentacji młodzieżowej. Rozmawiał Michał Szadkowski

Dnia 21 czerwca 2007r. odbyło się III walne zgromadzenie członków Stowarzyszenia Kibiców Legii Warszawa "Sekcja Sympatyków". Spotkanie było zaplanowane na godzinę 18.00 lecz brak kworum zmusił zarząd SKLW do podjęcia decyzji o zwołaniu nowego walnego zgromadzenia na godzinę 19.00. Wiceprezes SKLW, Tomasz Woźniak, powitał zgromadzonych na III WZC oraz przedstawił porządek obrad, a chwilę później został bez głosu sprzeciwu wybrany przewodniczącym WZC.

"Początkowo w Polonii występowałem jako ofensywny gracz drugiej linii, a w Wiśle starano się ze mnie zrobić skrzydłowego, ale to nie były moje pozycje. Jestem typowym defensywnym pomocnikiem. Myślę, że Legia będzie w nowym sezonie grała z dwoma zawodnikami w środku pola ustawionymi w linii, przy czym ja będę tym operującym trochę z tyłu. Oczywiście najpierw muszę wywalczyć miejsce w składzie. Jestem skromnym człowiekiem i domatorem. Wieczory spędzam w domu z żoną, po żadnych nocnych lokalach nie chodzę. Najważniejsza jest dla mnie kariera piłkarska, chcę dobrze wykorzystać swoją szansę. Nic złego o mnie nie usłyszycie." - mówi nowy nabytek Legii Martins Ekwueme. Czytaj wywiad

Gdy sześć lat temu debiutował Pan jako 16-latek w polskiej ekstraklasie jako zawodnik Polonii, szybko zapracował na opinię wielkiego talentu. Czy podpisując kontrakt z Legią, wreszcie rozpoczyna Pan swoje pięć minut? Martins Ekwueme: - Życie składa się ze wzlotów oraz upadków, tak to wyglądało również w moim przypadku. Czuję jednak, że podjąłem dobrą decyzję. Legia to wielkie wyzwanie. Mieszkam w Polsce już w sumie ponad pięć lat (w międzyczasie Martins grał krótko w czeskiej Sigmie Ołomuniec - przp. red.) i wiem, co dla zawodników oznacza możliwość gry w tym klubie. Dla niektórych Legia jest celem samym w sobie. Nie myślą o wyjeździe na Zachód, o większych zarobkach w innej lidze. Po prostu od dziecka marzą, aby trafić do Legii i zostać tam jak najdłużej. Ja jestem gotów, dojrzałem do tego wyzwania. Gdybym bał się rywalizacji, to nigdy nie wyjechałbym z Nigerii... Niewielu zawodników do tej pory zamieniło Polonię na Legię. - Ale nie jestem pierwszy, zgadza się? (śmiech) Uff, tak myślałem! Wiem, że kibice Polonii oraz Legii nie przepadają za sobą, ale jako zawodowy piłkarz muszę myśleć o własnej karierze. Dostałem dobrą ofertę, więc co miałem zrobić? Słyszałem od znajomych, że niektórzy fani Polonii już zaczęli mnie wyzywać na portalach internetowych, ale nie zamierzam ich za to potępiać. Każdy może wyrazić swoją opinię. Ja koncentruję się wyłącznie na futbolu. Zresztą gdyby Polonia wywalczyła awans do ekstraklasy, to pewnie bym został - pomimo wielu ciekawych ofert - bo dobrze czułem się w tym zespole. Na kolejny rok gry w drugiej lidze nie miałem już ochoty. Wielu piłkarzy z Afryki traktuje polską ligę jako przystanek, możliwość promocji przed wyjazdem na Zachód. A Pan? - Ja przychodzę do Legii po to, aby grać w tym zespole. Nie myślę o żadnych następnych krokach, innych klubach itp. Miałem oferty z Korony Kielce, ŁKS Łódź i GKS Bełchatów, ale świadomie wybrałem Legię. Bo oferowała najlepsze zarobki? - Pieniądze nie były najważniejsze. Gdybym myślał inaczej, to wcześniej nie zdecydowałbym się na przedterminowe rozwiązanie bardzo dobrego kontraktu z Wisłą Kraków. Mogłem także zostać w Polonii, gdzie proponowano mi dużą podwyżkę. Spotkałem się jednak z prezesem oraz trenerem i powiedziałem im - zrozumcie mnie, tam będę miał większą szansę rozwoju. Rozmawiałem już z bratem Emmanuelem. Powiedział, że jest ze mnie dumny. Ostatnio Nigeryjczycy nie mieli w Polsce najlepszej passy. Mam nadzieję, że będę mógł poprawić ten wizerunek. Teraz spotka się Pan w jednym zespole z Dicksonem Choto. Łączy Was to, że obaj nie sprawdziliście się w Wiśle. - Nie zgadzam się z taką opinią. Dickson był na testach, ale nie zdecydowali się go zatrudnić, a ja dostałem mało szans. Ale takie jest życie. Gdyby wtedy w Krakowie poznali się na mnie i Dicksonie, to teraz nie gralibyśmy w Legii. Tak więc czasem trzeba zrobić dwa kroki do tyłu, aby następnie wykonać trzy do przodu. Czy teraz stanie się Pan najsłynniejszym spośród braci Ekwueme? - Nie, to Emmanuel jest nasłynniejszy (śmiech). On zdobył mistrzostwo Polski, z reprezentacją Nigerii grał w Pucharze Narodów Afryki. Proszę opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie piłkarskiej. - Ojciec Eugene grał w piłkę raczej amatorsko, później został weterynarzem, ale od dziecka wychowywał nas wszystkich na piłkarzy. Mama jako była siatkarka miała mniejszą siłę przebicia (śmiech). W tej chwili z ośmiorga rodzeństwa piłkarzami jest także czterech moich braci oraz jedna z sióstr. Pascal wcześniej występował w Polsce, a teraz gra w Grecji. Sunday występuje w piątej lidze w Radości, a także jest dyrektorem - koordynatorem naszej szkółki w Nigerii FC Ekwueme United. Najmłodszy, Lucky, właśnie trafił do Legionovii. W piłkę do 18. roku życia grała także nasza siostra, ale wtedy Emmanuel, jako najstarszy z nas wszystkich, kazał jej przestać... Bo go ogrywała? - Nie, po prostu kazał jej skończyć szkołę. Teraz ma 20 lat i wróciła do futbolu. Jest kapitanem żeńskiej drużyny Ekwueme United. Ma przyjechać do Polski. Czym właściwie jest to Ekwueme United? - Zespołem, który nie jest zrzeszony w żadnych profesjonalnych ligach, jedynie bierze udział w lokalnych rozgrywkach amatorskich. Bardziej pełni funkcję akademii futbolu. Emmanuel założył go ponad trzy lata temu. Ściągamy utalentowanych zawodników, a następnie promujemy i wysyłamy do Europy. Kilku spośród nich gra obecnie w niższych ligach w Polsce, a największą karierę zrobił Kelvin Igwe, który rok temu przeniósł się z Polonii Warszawa do ekstraklasy Danii i radzi tam sobie teraz bardzo dobrze. Może wzorem Antoniego Ptaka kupicie klub w Polsce i zaczniecie wystawiać samych Nigeryjczyków? - Dlaczego nie? Dobry pomysł! Pogadam o tym z Emmanuelem. Chyba to zrobimy (śmiech). Pięć lat temu pozował Pan do zdjęć z koszulką reprezentacji Polski i zgłosił akces do kadry młodzieżowej. Teraz występuje Pan w olimpijskiej reprezentacji Nigerii. - Cóż, nie dostałem żadnej oferty z PZPN, więc teraz mam nadzieję, że z kadrą Nigerii pojadę na igrzyska do Pekinu. Cały czas staram się jednak o polski paszport i mam nadzieję, że w przyszłym roku wszelkie formalności zostaną załatwione. Wtedy będę miał podwójne obywatelstwo. Emmanuel miał często problemy z wracaniem na czas z wakacji. Może Pan obiecać, że nie będzie dostarczał kłopotów Legii? - Nie muszę. Czy kiedykolwiek słyszeliście, abym się spóźnił? W każde wakacje latam do Nigerii, ale zawsze wracam na czas. Cóż, ja i Emmanuel mamy troszkę inne charaktery... W Legii zastąpi Pan Łukasza Surmę? - Nie wiem. Tak ludzie mówią i piszą... Powiem inaczej - początkowo w Polonii występowałem jako ofensywny gracz drugiej linii, a w Wiśle starano się ze mnie zrobić skrzydłowego, ale to nie były moje pozycje. Jestem typowym defensywnym pomocnikiem, staram się zresztą wzorować na moich idolach Essienie i Makelele, podglądać ich grę. Myślę, że Legia będzie w nowym sezonie grała z dwoma zawodnikami w środku pola ustawionymi w linii, przy czym ja będę tym operującym trochę z tyłu. Oczywiście najpierw muszę wywalczyć miejsce w składzie. Dlaczego Pańska kariera rozwinęła się tak bardzo dopiero w ubiegłym sezonie? - Przede wszystkim w Polonii zbudowano zespół, w którym każdy miał dobrze zdefiniowaną rolę na boisku. Nie grupę indywidualności, ale zespół. Inna sprawa - zawsze łatwiej zauważyć dobrą grę zawodnika, gdy ten wygrywa. A Polonia zwyciężała regularnie, do awansu zabrakło niewiele. Kolejna rzecz - doświadczenie. Jako 16-latek miałem mnóstwo ambicji, ale tak naprawdę niewiele wiedziałem o grze w piłkę. Teraz moja wiedza jest znacznie większa. Wielu piłkarzom po przyjściu do Legii odbija sodówka i "lanserka"... - Spokojnie, ja jestem skromnym człowiekiem i domatorem. Wieczory spędzam w domu z żoną, po żadnych nocnych lokalach nie chodzę. Najważniejsza jest dla mnie kariera piłkarska, chcę dobrze wykorzystać swoją szansę. Nic złego o mnie nie usłyszycie. Swoją przygodę w Polsce rozpoczynał Pan sześć lat temu. A w jakim punkcie kariery chce Pan być za kolejnych sześć lat? - Mam nadzieję, że nadal w Legii. Podpisałem kontrakt na cztery lata i wierzę, że przynajmniej tyle tu zostanę. A może nawet dłużej? Co prawda, zawsze marzyłem o występach w lidze hiszpańskiej, ale dlaczego nie miałbym zostać w Warszawie nawet przez dziesięć lat? Tym bardziej że mieszkam na Pradze z żoną i ośmiomiesięcznym synkiem Danielem. Chcę tutaj zapuścić korzenie. Na razie Legia pomogła mi zrobić ważny krok w karierze, jestem jej dłużnikiem i także chcę pomóc. Za rok pojadę na igrzyska do Pekinu, może za trzy lata na mundial do RPA, ale zawsze będę wracał do Legii. Bez spóźnień (śmiech). Rozmawiał Marcin Grzywacz i Marcin Harasimowicz

W pierwszym meczu pierwszej rundy Pucharu Intertoto Vetra Wilno pokonała na własnym stadionie zespół FC Llanelli 3-1. Rewanżowe spotkanie rozegrane zostanie w walijskim Carmarthen 01.07. o godz. 17:00 czasu miejscowego. Wówczas okaże się, z kim Legia zmierzy się w drugiej rundzie tych rozgrywek (7-8 i 14-15.07).

Biuro Prasowe KP Legia Warszawa poinformowało dziś, że Klub pozyskał kolejnego zawodnika. Do dnia 30 czerwca 2008 r., barw KP Legia Warszawa bronił będzie dotyczczasowy kapitan II zespołu Ossasuny Pampeluna, Inaki Astiz Ventura. Zawodnik ten został przez nasz Klub wypożyczony na rok z opcją transferu definitywnego. Inaki Astiz Ventura urodził się 5.11.1983 r. Jest wychowankiem Ossasuny. Mierzy 185 cm i waży 73 kg. Występuje na pozycji środkowego obrońcy, ale może też grać jako defensywny pomocnik.

Sezon 2006/2007 był, przynajmniej na jakiś czas, ostatnim dla drużyny rezerw Legii. W zakończonym sezonie piłkarze „Dwójki” zdobyli 63 punkty, zdobyli 61 bramek, stracili zaś 38. Nie wystarczyło to do powrotu do III ligi, a jedynie do zajęcia 4. miejsca w rozgrywkach, ze stratą 16 punktów do lidera, Dolcanu Ząbki. Od najbliższego sezonu drużyna, po pewnych retuszach personalnych, zostanie przeniesiona do rozgrywek Młodej Ekstraklasy.

Rekordową karę za odmówienie gry w spotkaniach Pucharu Ekstraklasy z Górnikiem Łęczna otrzymał Edson da Silva. Brazylijczyk będzie musiał wpłacić do klubowej kasy około 100 tys. zł. To najwyższa kara finansowa dla zawodnika w historii Legii. Z informacji Życia Warszawy wynika, że Brazylijczyk jeszcze przed rozpoczęciem rundy zadeklarował, że bez względu na konsekwencje wyleci z Warszawy pod koniec maja. Mimo tego Edson nie został odsunięty od drużyny.