#PLUSY I MINUSY

Lider Ekstraklasy dość szczęśliwie zremisował na wyjeździe z 13. drużyną norweskiej Tippeligaen 1-1 po spotkaniu, w którym to Norwegowie byli lepszą drużyną, mimo, że wcale nie zagrali dobrze. Przyglądając się występowi Legii nie ma wątpliwości, że wywiozła z Molde świetny wynik i w perspektywie rewanżu nasze akcje stoją znacznie wyżej niż rywali. Niestety nie brakuje też powodów do niepokoju, zwłaszcza, gdy zanalizujemy grę poszczególnych piłkarzy.

Po dwóch ligowych meczach Legia ma komplet punktów i bramkowy bilans 8-1. Trudno się więc czepiać, ale jednak gra "wojskowych" pozostawia jeszcze sporo do życzenia. W Szczecinie nasi piłkarze mogli stracić przynajmniej dwie bramki, choć inna sprawa, że powinni byli strzelić też jeszcze ze dwie. W każdym razie legioniści nie zachwycili, Pogoń wcale nie zagrała najgorzej, a mimo to wygraliśmy 3-0.

Legioniści zgodnie z planem odprawili mistrza Walii, choć z pewnością wysokość wyników, a także styl gry naszego zespołu nie spełniła oczekiwań kibiców. Nie ma jednak też co szczególnie narzekać. Po pierwsze dlatego, że polskie zespoły zawsze w fazach wstępnych rozgrywek pucharowych grają bezstylowo ze słabymi. Po drugie, „wojskowi” ewidentnie nie umierali na boisku, chcieli wygrać jak najmniejszym nakładem sił, a ich występ był zdeterminowany wynikiem z Wrexham. Po trzecie, z meczu na mecz coraz lepiej gra Miroslav Radović.

Legioniści w 1. kolejce Ekstraklasy rozstrzelali bardzo słabych rywali z Łodzi aż 5-1, i to składem, w którym próżno było szukać gwiazd poprzedniego sezonu. Jan Urban postanowił zastosować rotację w zespole i kolejny raz dobrze na tym wyszedł. Legia grała dobrze, szybko, często na dwa kontakty, ale nade wszystko skutecznie. "Wojskowi" 7 razy strzelali celnie na bramkę Mielcarza i aż pięciokrotnie posłali piłkę do siatki. Przyjrzyjmy grze poszczególnych zawodników.

Legia rozegrała pierwszy oficjalny mecz w sezonie 2013/14 i na początku swych bojów eliminacyjnych do Ligi Mistrzów ograła na wyjeździe mistrzów Walii 3-1. Podopieczni Jana Urbana nie zachwycili, a w I połowie grali bardzo źle. Mimo tego pewnie wygrali z rywalami, choć ci do przerwy mogli wyraźnie prowadzić. Wydaje się jednak, że trenerzy naszego zespołu byli przygotowani na słabą formę zawodników. Legia ma grać skutecznie i efektownie w decydujących fazach walki o Champions League. A jak w Wrexham wypadli poszczególni zawodnicy?

Legioniści zakończyli sezon najlepiej, jak się dało. W ostatniej kolejce zdemolowali ekipę z Wrocławia aż 5-0, mimo, że trener Urban nie wystawił wielu zawodników z pierwszego składu. Znamienne, że „wojskowi” upokorzyli właśnie Śląsk, ustępującego mistrza Polski. Potwierdzili tym samym swą dominację w Ekstraklasie i to w sposób, o jakim nie można było marzyć.

W jednym z czwartkowych spotkań Legia Warszawa zaledwie zremisowała na wyjeździe z Ruchem Chorzów 0-0. To już drugi mecz legionistów z rzędu, kiedy nie zachwycają formą i muszą się ze swoim oponentem podzielić punktami.

Legia ma za sobą średni mecz w Łodzi, po którym nikt nie był tak naprawdę zadowolony z jednego punktu. Legioniści nie czuli się bowiem pewnie na śliskim boisku Widzewa i na zbyt wiele pozwolili rywalom. Paradoksalnie jednak remis okazał się zwycięski, bo niespodziewanie wystarczył do zapewnienia sobie przez „wojskowych” tytułu mistrza Polski. I to największy pozytyw z tego spotkania.

Legia wygrała mecz sezonu. Od 1997 roku nie było takiego pojedynku na szczycie, spotkania między dwiema najlepszymi drużynami ligi, idącymi niemal łeb w łeb, które rozstrzygałoby praktycznie o losach tytułu. „Wojskowi” swoje dwa ostatnie takie mecze przegrywali z Widzewem w pamiętnych 1996 i 1997 r. Tym razem jednak zasłużenie pokonali rywala i praktycznie zapewnili sobie mistrzostwo Polski.

Legia pokazała, że jest drużyną godną tytułu. Mimo nerwowej atmosfery wokół drużyny i kompromitującej porażki w rewanżowym meczu finału Pucharu Polski, nasi zawodnicy udowodnili, że potrafią grać świetnie w piłkę i w Białymstoku bez żadnych problemów rozbili 3-0 Jagiellonię. Wydaje się więc, że sprawdzają się zapewnienia trenera Urbana, który słabszą formę zespołu w ostatnich meczach tłumaczył koniecznością gospodarowania siłami zawodników i pogodzenia rozgrywek pucharowych z ligą.

Wojciech Kowalczyk w swojej książce opisał mecz ostatniej kolejki z Górnikiem w 1994 r., który decydował o mistrzostwie. "Kowal" stwierdził, że z powodu stresu wszyscy nagle zapomnieli, jak się gra w piłkę. Trudno powiedzieć, czy to nerwy po szybko straconej bramce wpłynęły na postawę legionistów, ale nie ulega wątpliwości, że oni również nagle przestali umieć grać. Mieli za to masę szczęścia.

Jan Urban stwierdził po tym spotkaniu, że kiedyś się wykończy na ławce rezerwowych. Rzeczywiście Legia wygrała bardzo skromnie, ale jej supremacja w meczu nie podlegała dyskusji. Gra toczyła się do jednej bramki i choć legioniści przez długi czas stworzyli mało sytuacji strzeleckich, to jednak mogli i powinni byli wygrać znacznie wyżej. Wspaniale za to zneutralizowani lechistów i ci byli kompletnie bezradni, a tym samym niegroźni.

Jan Urban stwierdził, że jego podopieczni zagrali najlepsze spotkanie wiosną i miał całkowitą rację. Legia w końcu zagrała konsekwentnie przez pełne 90 minut, rozsądnie, ze świadomością swej siły i pomysłem na jej wykorzystanie. Do tego widać było, że zawodnikom bardzo zależy na rozstrzygnięciu dwumeczu już przy pierwszej próbie, co im się praktycznie udało. Szczególną uwagę poświęciliśmy występowi Marko Sulera, który wrócił do składu po wielomiesięcznej przerwie.

Legioniści nie imponują formą, ale wygrywają kolejne mecze. Najwyższa pora jednak, by zaczęli grać lepiej, bo czekają nas najważniejsze mecze sezonu. Tu już nie będzie można sobie pozwolić na gorsze chwile. Te zaś oglądaliśmy w rewanżowym spotkaniu półfinału Pucharu Polski. Ruch grał słabo, ale konsekwentnie w obronie i to wystarczyło, by Legia miała ogromne kłopoty ze stwarzaniem sobie okazji strzeleckich.

Po 17 latach Legia ograła Wisłę w Krakowie. Tym samym kolejny stadion, po Bułgarskiej i Konwiktorskiej, po długim czasie został odczarowany przez legionistów. Bez wątpienia jednak był to najgorszy mecz podopiecznych Jana Urbana spośród tych "przełomowych". Legioniści szybko strzelili dwie bramki i uznali, że nie ma sensu się szczególnie przemęczać. Oddali więc pole gospodarzom i skupili na grze w obronie.

Pierwsze spotkanie półfinałowe o Puchar Polski w Chorzowie było pełne paradoksów. Występująca w rezerwowym zestawieniu Legia bezbramkowo zremisowała mecz z grającym przez godzinę w osłabieniu Ruchem, choć powinna była wygrać, a niewiele też zabrakło, by przegrała.

Wygląda na to, że Legia robi wszystko, by nie powtórzyć upokorzenia z poprzedniego sezonu. Po wiosennym falstarcie wygrali czwarty mecz z rzędu w lidze, i to w pełni zasłużenie, choć wciąż jeszcze jako drużyna nie są w optymalnej formie. Tym samym legioniści zwycięstwem odpowiedzieli na piątkowy triumf Lecha i pewnie tkwią w fotelu lidera.

Legioniści wygrali trzeci mecz z rzędu w lidze, a jednocześnie bardzo ważne spotkanie "wyjazdowe". Smak zwycięstwa potęguje rozstrzygająca bramka zdobyta w doliczonym czasie gry. Inna sprawa, że Legia powinna była znacznie wcześniej zapewnić sobie komplet punktów, a zespół z Konwiktorskiej, oprócz sytuacji na początku spotkania, nie był w stanie zagrozić naszym piłkarzom. A jak wypadli oni indywidualnie?

Po wysokiej wygranej w Warszawie, spotkanie w Grudziądzu było tylko formalnością. Trener Urban wystawił jednak najmocniejszy skład, jakim dysponował i legioniści odnieśliby spokojne zwycięstwo, gdyby nie wydarzenia z końcówki meczu. Legia przy prowadzeniu 2-0 w irracjonalny sposób dała się zepchnąć do obrony, w efekcie czego straciła jedną bramkę, a mogła i dwie.

3-0 z czwartą drużyną w tabeli - tak powinna wyglądać inauguracja wiosny w wykonaniu Legii i to po meczu, w którym nasi zawodnicy nie pokazali jeszcze pełni swych możliwości. "Wojskowi" wydają się wracać na właściwe tory i po bezstylowym zwycięstwie z Podbeskidziem przyszła całkiem przekonująca wygrana z Górnikiem. Kto z naszych zagrał najlepiej? Komu przydarzyło się najwięcej błędów? Oto analiza gry legionistów.

Największym plusem jest wymęczona, zgodnie z przewidywaniami zresztą, wygrana. Było to pierwsze zwycięstwo legionistów po trzech spotkaniach, w których tracili punkty. Do meczu w Bielsku–Białej można było przystępować z dużym optymizmem. Po pierwsze graliśmy z przedostatnią drużyną w tabeli, z iluzorycznymi szansami na utrzymanie, a po drugie gorzej niż z Bełchatowem nie dało się już zagrać. Mogło więc być tylko lepiej (albo tak samo). A jak było?

Miała być koncertowa gra "wojskowych", a tymczasem oglądamy ociężałą drużynę, bez szybkości i dynamiki. Miały być potężne uderzenia z potężnych armat w ataku, a są delikatne muśnięcia po policzku. Legia wygląda na źle przygotowaną fizycznie, ale znając życie szybko może tę świeżość odzyskać. Dajmy więc legionistom jeszcze szansę, wciąż są przecież liderem. Choć za mecz z Bełchatowem zasłużyli na ostrą krytykę.

Legia już jest właściwie w półfinale Pucharu Polski. W pierwszym pojedynku rozbiła pierwszoligową Olimpię Grudziądz 4-1. Dziwny był to mecz. Niby "wojskowi" nie grali źle, mieli przewagę, ale też sprawiali wrażenie niezaangażowanych w pełni w spotkanie. Legioniści znów zawiedli w defensywie i do szatni schodzili przy wyniku 0-1. Potem jednak strzelili 4 gole, a przez to trudno się ich czepiać. My jednak spróbujemy racjonalnie ocenić występ poszczególnych zawodników.

To miał być trudny mecz, w którym, ze względu na stan boiska i charakterystykę rywala, na plan drugi schodziła gra w piłkę, a na czoło wysuwała się walka i kopanina. Trener Urban uczulał na to przez parę dni, a zawodnicy i tak wiedzieli swoje. Przyjechali, zostali stłamszeni przez gospodarzy, nie podjęli walki i w żenującym stylu przegrali z antyfutbolem "Scyzoryków". Oceny będą więc słabiutkie.

Jeżeli gra mistrz z liderem, to bardzo trudno przewidzieć rozstrzygnięcie takiej konfrontacji. Jednak legioniści od pewnego czasu przyzwyczaili wszystkich do swej dobrej postawy i właściwie zarówno kibice, jak i eksperci nie brali pod uwagę wygranej Śląska. Tymczasem klasyczny mecz na remis zakończył się zwycięstwem gospodarzy i to mimo naprawdę dobrej gry Legii, choć jedynie do linii pola karnego Mariana Kelemena. Zanalizujmy postawę poszczególnych zawodników.

Wygrana z wicemistrzem Polski zapewniła legionistom zimowanie na fotelu lidera Ekstraklasy. Porównując ostatnią formę legionistów i chorzowian trudno było przypuszczać, by w niedzielny wieczór mogło dojść do innego rozstrzygnięcia niż wygrana gospodarzy. Legia wygrała bardzo pewnie i choć dwie z bramek sprezentowali jej piłkarze "niebieskich", to 3 punkty zasłużenie pozostały w stolicy. A jak wypadli poszczególni nasi zawodnicy? Zapraszamy do lektury.

Jan Urban posłał na mecz z Widzewem Łódź dokładnie tę samą jedenastkę, która dała zwycięstwo w Poznaniu. Legioniści zarówno na stadionie Lecha, jak i przy Łazienkowskiej dyktowali warunki, kontrolowali przebieg gry, ale różnica poziomu gry "wojskowych" była widoczna gołym okiem. W efekcie zamiast równie okazałego zwycięstwa, w piątkowy wieczór była skromna wygrana.

W Poznaniu legioniści pokazali, że liderem tabeli nie są przypadkiem. Przyjemnością jest wystawanie not po takim spotkaniu jak niedzielna potyczka "wojskowych" z poznaniakami. Piłkarze Legii zagrali chyba najlepszy mecz w tym sezonie. Niestety do beczki miodu trzeba dołożyć łyżkę dziegciu, bo nie wszyscy zawodnicy potrafili dostosować się do wysokiego poziomu kolegów. Na szczęście plusy zdecydowanie przeważają nad minusami.

Porażka pewnie w końcu musiała przyjść, bo nasz zespół, jak ładnie ujął trener Urban, zbyt długo igrał z ogniem. Nie sądziliśmy jednak, że nastąpi to już w spotkaniu z Jagiellonią, która przecież nie zachwyca. Jak zatem na tle przeciętnych rywali z Białegostoku wypadli legioniści? Zapraszamy do lektury tekstu, w którym bardzo trudno będzie ocenić występ naszych zawodników, gdyż zagrali bardzo nierówno. Miejmy nadzieję, że po prostu nie wyszedł im ten mecz.

Legia zaczyna przyzwyczajać kibiców do dobrego. 10 meczów w lidze bez porażki to duża nowość, ale już trudno sobie wyobrazić, by "wojskowi" mieli tracić punkty z tak słabymi zespołami jak Lechia. W Gdańsku nasi zawodnicy nie zagrali porywająco, a i tak byli dwie klasy lepsi od gospodarzy i spokojnie kontrolowali przebieg meczu. Mimo przestrzelonego karnego, wygrali 2-1. Zresztą okazji na podwyższenie rezultatu nie brakowało, choć też nie ustrzegli się kilku błędów, zwłaszcza w defensywie. Zapraszamy na "Plusy i minusy".