#PLUSY I MINUSY

Tysięczna wygrana Legii w najwyższej klasie rozgrywkowej przyszła w wielkich bólach. Gol dający 3 punkty padł dopiero w 94. minucie, po szczęśliwej akcji dwóch rezerwowych. Legioniści zagrali niezłe spotkanie, potrafili narzucić swój styl gry, zdominowali rywala, ale ponownie byli nieskuteczni i znów gorzej wypadli po przerwie.

Legioniści znów nie wygrali, choć byli tego bliscy, a zważywszy na okoliczności meczu to po prostu był ich obowiązek. Niestety, spotkanie, które mieli całkowicie pod kontrolą, na kilka chwil wymknęło im się z rąk. To wystarczyło, by stracić pewne prowadzenie 2-0, a w konsekwencji 3 punkty.

Legia z niewiadomych przyczyn nie wygrała we Wrocławiu. W pierwszej połowie prezentowała się bardzo dobrze, najlepiej pod wodzą Henninga Berga, i miała masę okazji bramkowych. Po przerwie, choć było już nieco gorzej, znów stworzyła sobie cztery doskonałe sytuacje do zdobycia bramki, ale wykorzystała tylko jedną. Nieskuteczność mistrzów Polski postanowił ukarać... sędzia Paweł Gil, który wymyślił rzut karny dla Śląska, co w efekcie gospodarzom dało punkt.

Legioniści odnieśli drugie zwycięstwo w Ekstraklasie w 2014 r. Tym razem ofiarą mistrzów Polski padła rewelacja jesieni - Górnik Zabrze. Stołeczna ekipa nie wygrała przy Roosvelta od prawie 6 lat. Tym razem jednak bez większego kłopotu ograła rywali 3-0. Co ciekawe, ostatnia wygrana również zakończyła się takim rezultatem, a zabrzan prowadził też Ryszard Wieczorek. Legia zagrała o niebo lepiej niż z Koroną i choć do zachwytów jeszcze daleko, to mały krok do przodu został zrobiony.

W pierwszym ligowym spotkaniu pod wodzą Henninga Berga legioniści odnieśli mało przekonujące zwycięstwo z Koroną 1-0, a tak naprawdę bardzo szczęśliwe, bo stworzyli sobie właściwie tylko dwie okazje bramkowe. Mistrzowie Polski grali fatalnie, byli niedokładni i przewidywalni, ale najgorsze, że popełniali poważne błędy w defensywie. Wyglądali przy tym na zagubionych, jakby nie rozumieli zaleceń taktycznych trenera. Na szczęście „fatalnie” nie znaczy jeszcze „beznadziejnie” i można wierzyć, że będzie lepiej.

Legia w rundzie jesiennej sezonu 2013/14 rozegrała 35 meczów. W barwach mistrzów Polski wystąpiło 26 zawodników. Redakcja Legioniści.com wystawiła noty piłkarzom za wszystkie spotkania. Poniżej możecie zapoznać się z opracowaniem statystycznym średnich ocen całego zespołu, poszczególnych zawodników, również z podziałem na mecze. Zapraszamy do lektury.

Legię poznaje się po tym, jak zaczyna i jak kończy. Efektowna wygrana w ostatniej tegorocznej kolejce przywołała wspomnienia z otwarcia ligowego sezonu - zwycięstwa 5-1 z Widzewem. Mistrz Polski udowodnił, że nawet jadąc na oparach jest groźny. Inna sprawa, że trafił jej się idealny rywal, taki, który nie bał się prowadzić gry, co umożliwiało skuteczne punktowanie go w kontratakach, w czym brylowali szybcy Ojamaa i Kucharczyk.

Legia wygrała pierwszy mecz w pucharach od 24 lipca, gdy pokonała walijski TNS. Było to również dopiero trzecie pucharowe spotkanie, w którym mistrz Polski nie stracił bramki. Dzięki wygranej „wojskowi” uniknęli całkowitej kompromitacji, jaką byłby zerowy dorobek w Lidze Europy. Warto jednak dodać, że to był zupełnie przyzwoity mecz, jak na aktualną formę i możliwości zespołu. Legioniści golem szybko ustawili sobie grę i niemal przez cały czas grali mądrze.

Mistrz Polski przegrał po raz 6 w lidze, ale mimo to wciąż lideruje. W Gdańsku legioniści mieli chyba większy problem z warunkami atmosferycznymi niż z gospodarzami. Jak to zgrabnie ujął trener Urban, jego zespół wyglądał, jak drużyna z Ameryki Południowej, która pierwszy raz zobaczyła śnieg. Jakości piłkarskiej też było w tym niewiele, dlatego znów nie będzie wyróżnień ani też nagan. Po prostu wszyscy zagrali słabo. Inna sprawa, że wynik wypaczył arbiter.

Legia dość gładko, choć bez fajerwerków, ograła chwalony ostatnio Ruch i zachowała trzypunktową przewagę nad Górnikiem. „Wojskowi” w końcu zagrali mądrze - mając dobry wynik do przerwy, po zmianie stron umiejętnie z niego korzystali. Nie poszli na wymianę ciosów, a wpuścili gości na swoją połowę i kontratakowali. Biorąc pod uwagę fazę sezonu, kontuzje i zmęczenie piłkarzy, Jan Urban może być bardzo zadowolony z występu swych podopiecznych.

Legia skompromitowała się w Bielsku-Białej i przegrała 0-1 z ostatnią drużyną w tabeli. Mistrz Polski był w tym spotkaniu zdecydowanie lepszy, choć na samym początku dał się nieco gospodarzom wyszumieć. Potem podopieczni Jana Urbana kontrolowali już grę, stwarzali sytuacje i wydawało się, że tylko kwestią czasu jest, kiedy w końcu trafią do siatki. I rzeczywiście, w końcu strzelili, ale sędzia w kuriozalnych okolicznościach nie uznał bramki. W końcówce trafiło Podbeskidzie i 10 porażka tej jesieni stała się faktem.

Tegorocznej tradycji stało się zadość i Legia przegrała do zera 5 mecz w Lidze Europy. Łącznie mistrz Polski nie wygrał już 9 meczu w Europie. „Wojskowi” na tle rezerw 8. drużyny Serie A wypadli wręcz tragicznie i, przyjmując nawet zaniżone europejskie standardy, nie sposób pochwalić któregoś z naszych piłkarzy. I nie ma co zwalać na trenera, mniejsza o różnicę w organizacji gry. Nasi bowiem przede wszystkim odstawali w umiejętnościach piłkarskich. Za wolno biegali i myśleli.

Legia wygrała trzecie spotkanie z rzędu i choć grała bez rewelacji, to i tak był to najlepszy mecz w wykonaniu mistrzów Polski od dłuższego czasu. Do składu wrócili Dusan Kuciak, Ivica Vrdoljak i Miroslav Radović, którzy podnieśli jakość gry, dali większe poczucie pewności zespołowi. Ale to nie oni byli pierwszoplanowymi postaciami naszej ekipy.

Legia wygrała drugi mecz z rzędu w lidze i ponownie nie straciła bramki. Nie ma jednak powodów do zachwytów, bo mierzyła się z najsłabszymi zespołami, a do tego nie sposób dopatrzeć się jakości w tej grze. W Łodzi o wygranej zadecydował błysk duetu Tomo&Tomo, czyli Tomasza Brzyskiego i Tomasza Jodłowca.

Niektórzy mówili, że tego meczu nie dało się oglądać. Tymczasem był to zwyczajny mecz najlepszej polskiej drużyny w europejskich pucharach. Co można naszym piłkarzom zarzucić? Mieli grać cierpliwie, to grali, a że cierpliwie oznacza u nich jednocześnie wolno, to inna sprawa. Utrzymywać się przy piłce? Utrzymywali się. Ba, nawet stwarzali zagrożenie. Legia w tym zestawieniu personalnym gra na miarę możliwości. Taka jest smutna prawda.

Legioniści rozpoczęli listopad od wygranej. W 15 kolejkach odnieśli 10 zwycięstwo, choć stylu w tym nie było żadnego. Mistrz Polski nie potrafił przejąć kontroli nad meczem i choć często zamykał gości na ich połowie, to nie stwarzali sobie dobrych okazji strzeleckich. Nasza drużyna dość spokojne 3 punkty zawdzięcza głównie słabości rywali. Zagłębie zdecydowało się na dość niemrawe ataki prostymi środkami dopiero w II połowie, gdy wynik był już rozstrzygnięty. Tak źle zorganizowanej drużyny nie było tu dawno, a jak na jej tle wypadli legioniści?

Legia w żenującym stylu przegrała z bydgoskim beniaminkiem 1-3. Dwa gole wbiła sobie właściwie sama, a do tego nie stworzyła ani jednej dogodnej okazji strzeleckiej. Nie miała też kontroli nad meczem. Wiele można tłumaczyć problemami kadrowymi, ale nie wszystko. Mistrz Polski dał się stłamsić ambitnym gospodarzom, nie był w stanie wymienić 3 podań. To była straszna kompromitacja.

Jak wiadomo dobry remis nie jest zły i po spotkaniu w Poznaniu można za Janem Urbanem powtórzyć, że punkt wywieziony z trudnego terenu, zwłaszcza w mocno okrojonym kontuzjami składzie cieszy. Ale z drugiej strony pozostaje też duży niedosyt, bo Legia, zwłaszcza po przerwie, była zespołem lepszym, stworzyła więcej dogodnych okazji bramkowych, a mimo tego zdobyła tylko jednego gola i jednego łatwo straciła.

Kolejny mecz i kolejna porażka w Lidze Europy. Przykro się patrzy, jak ci nasi legioniści są słabsi, jak nie pasują do rozgrywek europejskich. Ale z drugiej strony widać też, że brakuje im coraz mniej, że stają się coraz bardziej ograni, tyją w doświadczenia. I przy rozsądnie budowanej polityce klubu musi w końcu przynieść efekty. Na razie jednak przyjrzyjmy się występowi „wojskowych” w Trabzonie.

W niedzielnym meczu nie było niespodzianki. Legia pewnie i wysoko ograła Piasta, choć nie rozegrała wyjątkowego meczu, a do tego tuż po przerwie na kwadrans straciła prowadzenie. Po godzinie gry pole karne gliwiczan przeszedł jednak krótki acz niszczycielski tajfun. W ciągu 5 minut zostali oni rozstrzelani przez mistrzów Polski, którzy zdobyli 3 bramki.

... czyli jak być lepszym i przegrać. Legia pojechała pod Wawel bardzo osłabiona, a Wisła pod wodzą Franciszka Smudy nie przegrała jeszcze w tym sezonie meczu. Przed spotkaniem można więc było mieć poważne obawy o wynik. Gra naszych piłkarzy napawała optymizmem, choć patrząc na poczynania obronne, jasnym było, że „wojskowi” siedzą na beczce prochu. I w końcu ogień podali Dossa z Żyrą, a lont odpalił Paweł Brożek.

Mimo słabości naszej ligi i problemów zdrowotnych dużej grupy piłkarzy Legii porażka 0-1 z przeciętną drużyną cypryjską niemile zaskoczyła kibiców, obserwatorów, ale przede wszystkim samych mistrzów Polski, którzy przed spotkaniem emanowali spokojem i pewnością siebie. Dobra organizacja gry Cypryjczyków wystarczyła jednak na wyjątkowo statycznych i za wolno myślących gospodarzy.

Po raz kolejny mistrz pokazał byłemu mistrzowi, że został zasłużenie zdetronizowany. Dzięki szybko straconej bramce zobaczyliśmy ciekawy mecz. Legia musiała od początku odrabiać straty, aby po raz kolejny móc odskoczyć w ligowej tabeli i paradoksalnie, w znacznej mierze udało się to dzięki zawodnikom defensywnym.

Niby pięć bramek a nudno jak w "Modzie na Sukces". Legia kilkunastoma zdrowymi zawodnikami, którzy jeszcze pozostali pojechała na daleki wschód i przywiozła stamtąd 3 punkty. I na tym można by zakończyć temat, ale obowiązek powoduje, żeby bliżej przyjrzeć się grze poszczególnych graczy, tym bardziej że mieliśmy kilka niespodzianek.

To miał być hit Ekstraklasy. W niedzielny wieczór lider podejmował bowiem wicelidera. Jeżeli weźmiemy pod uwagę zaangażowanie zawodników i emocje towarzyszące grze, to rzeczywiście możemy mówić o szlagierze. Gorzej było z jakością gry, zwłaszcza w wykonaniu przyjezdnych, którzy po 10 minutach opadli z sił, a potem sporadycznie zrywali się do zorganizowanych ataków. Legia zaś zaprezentowała się całkiem przyzwoicie, budowała ciekawe akcje, ale nie miała kim straszyć z przodu.

Niby Legia zagrała całkiem dobry mecz, niby przez większość spotkania całkiem przyjemnie patrzyło się na zdyscyplinowaną taktycznie drużynę, na współpracujące ze sobą formacje, ale jednak trudno było pozbyć się wrażenia, że jeśli Lazio strzeli nam gola, to my już na pewno bramki nie zdobędziemy. Ewidentnie bowiem legionistom brakowało jakości w ofensywie. Dość powiedzieć, że przez 90 minut stworzyli sobie tylko jedną doskonałą okazję strzelecką.

Kierunkowy 22, bo tyle strzałów oddali piłkarze warszawskiej Legii w kierunku bramki Korony w sobotni wieczór. Niespotykana to na naszych stadionach liczba, tak jak niespodziewany wynik. 3-5 na stadionie w Kielcach pokazuje, że mogliśmy oglądać niezwykle ciekawe spotkanie.

Po dwóch porażkach z rzędu legioniści skromnie, choć dość pewnie wygrali na wyjeździe z Cracovią. Ekstraklasa, a gra w Europie to dwa zupełnie różne światy. W Krakowie podopieczni Jana Urbana nie musieli wspiąć się na wyżyny swych umiejętności, by nie dać pograć gospodarzom, choć początek należał do „Pasów”. Po kwadransie wszystko jednak wróciło do normy i to Legia dyktowała warunki.

Trudno ocenić grę legionistów w tym spotkaniu. Na pewno, jako drużyna jesteśmy słabsi. Również na kluczowych pozycjach w środku pola, czy w ataku mamy gorszych piłkarzy, ale nie sposób powiedzieć, jak byśmy oceniali grę mistrzów Polski, gdyby nie fatalny początek i dwie stracone bramki. Spotkanie zostało jednak szybko ustawione, a Rumuni umiejętnie grali wynikiem. Postawę naszych zawodników zaś zdeterminowała konieczność jego gonienia.

Legia doznała drugiej z rzędu porażki w lidze. Tym razem przegrała z gdańską Lechią 0-1 po meczu, w którym Jan Urban do gry desygnował tylko jednego piłkarza spośród występujących w Bukareszcie. Rotacja jednak się nie udała. „Wojskowi” zagrali przeciętnie, a w II połowie wręcz słabo. Zawiedli głównie gracze odpowiedzialni za konstruowanie ataków.