#PLUSY I MINUSY

Oceniając na chłodno, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że Legia zagrała w Kielcach najlepszy mecz w rundzie wiosennej. Nawet nie dlatego, że pewnie i bez kłopotów ograła Ruch, ale wreszcie potrafiła połączyć wysoki poziom gry defensywnej z kreatywnością ofensywy. Cieszy też, że Maciej Skorża tym razem nie bał się i postawił na "futbol na tak". Pozwolił legionistom grać w piłkę, a ci udowodnili, że potrafią i obronili Puchar Polski.

Druga porażka tej wiosny, i to z odwiecznym rywalem, to już ostatni dzwonek, by piłkarze Legii obudzili się z letargu, w którym tkwią od początku tej rundy. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wciąż jesteśmy na pozycji lidera i wciąż wszystko zależy od nas. Pozostaje po prostu wygrać trzy najbliższe spotkania. Kłopot w tym, że nie widać w kadrze zawodników, którzy mogliby to uczynić.

Przy tak słabo punktujących rywalach, Legia już dawno powinna zapewnić sobie mistrzostwo Polski. Jednak "wojskowi" po raz kolejni udowodnili, że tytuł nie jest ich obsesją. Stracili bowiem punkty w Łodzi, gdzie na Widzewie zagrali nieźle tylko przez część pierwszej połowy, a po przerwie zupełnie nie podjęli walki o zwycięstwo. Przykro patrzyło się na naszych zawodników, którzy zagrali tak, jakby im nie zależało.

Legia zrobiła, to co zrobić miała – pewnie awansowała do finału Pucharu Polski, choć przez kilkanaście minut spotkania przeciwko gdynianom pachniało delikatnie dogrywką. Oprócz awansu największym plusem tego spotkania jest bramka Nacho Novo i pozostaje wierzyć, że Hiszpan w końcu się przełamał. Potwierdzeniem tego może być jego dobra gra w całym meczu.

Wreszcie obejrzeliśmy zwycięstwo Legii i to w najbardziej newralgicznym momencie rundy wiosennej. Nasz zespół nie zagrał wybitnie, ale podjął zdecydowaną walkę z ambitną ekipą ze Śląska. To wystarczyło, bo umiejętności piłkarskie były oczywiście po stronie legionistów. Kości trzeszczały, wióry leciały, ale przyjrzymy się jak wypadli poszczególni piłkarze z Warszawy.

Wreszcie Legia wygrała mecz, co nie udało się przecież od spotkania w Wejherowie z faktycznymi czwartoligowcami z Gryfa. Widocznie nadmorski klimat służy naszym zawodnikom. Wynik cieszy, bo w praktyce zapewnia nam awans do finału Pucharu Polski, ale to jedyny pozytyw występu "wojskowych" w Gdyni. Trudno będzie też o plusy dla legionistów, bo przeciwko Arce zagrali bardzo słabo.

"Kiedyś w końcu musimy wygrać" – pod takim hasłem Legia jechała do Krakowa. Chodziło o te 15 lat, przez które nie wygraliśmy na Reymonta i o serię meczów bez zwycięstwa w Ekstraklasie. Nic z tego nie wyszło, a do tego "wojskowi", po dwóch czerwonych kartkach, zafundowali nam solidny horror w końcówce, gdy dramatycznie bronili remisu. Ostatecznie mecz skończył się podziałem punktów. Dzięki temu oraz splotowi ligowych okoliczności Legia szczęśliwie utrzymała pozycję lidera. A jak w tym meczu wypadli legioniści?

Właściwie po takim spotkaniu wniosek może być jeden – nie umiemy grać w piłkę. Tak po prostu. Trener może się tłumaczyć, piłkarze szukać usprawiedliwień, ale kibiców się nie oszuka – Legia walczy, próbuje, ale nic z tego nie wychodzi, bo po prostu zapomniała jak to się robi. Miejmy nadzieję, że amnezja minie przez te parę dni, które zostały do meczu w Krakowie.

Nie ma co tu się rozpisywać. Remis 1-1 z ekipą z III ligi jest kompromitacją Legii i tyle. Nie ma jednak co drzeć szat, bo "wojskowi" wciąż są w grze o Puchar Polski, a do tego mają największe szanse na mistrzostwo kraju. Szansę na zmazanie plamy na honorze otrzymają już w sobotę, gdy podejmą GKS Bełchatów. Na razie jednak przyjrzyjmy się ich grze z rewanżu z wejherowianami.

Legia notuje w lidze równię pochyłą – 4-0, 2-0, 1-0 i 0-0. Strach pomyśleć, co będzie za tydzień. Bo derbowe spotkanie z ekipą Józefa Wojciechowskiego potwierdziło obawy pesymistów, że coś się w tej drużynie zacięło. Owszem, byliśmy lepsi od gości, ale tak do 20–25 metra przed ich bramką. Potem nasi piłkarze zderzali się z murem, z którym nie potrafili sobie poradzić. Bo "troszkę zapomnieli o grze w piłkę".

W pięknych okolicznościach kaszubskiej przyrody, choć niestety przy znacznie gorszej pogodzie, piłkarze Legii bez kłopotów ograli 3-0 drużynę rewelacji rozgrywek o Puchar Polski – Gryfa Wejherowo. Różnica klas była widoczna, ale gospodarzom należy oddać, że walczyli dzielnie. Jak na tle mimo wszystko słabego rywala prezentowali się nasi zawodnicy?

Przed spotkaniem wszyscy oczekiwali efektownej wygranej nad łódzką "Lambadą". Realiści jednak podpowiadali, że mecz może okazać się trudniejszy niż się wydaje. ŁKS to bowiem doświadczona i zdeterminowana drużyna. Wygrana 2-0 rzeczywiście nie przyszła łatwo i zewsząd rozległy się narzekania na styl gry Legii. Warto jednak pamiętać, że gdyby "wojskowi" i łodzianie wykorzystali połowę swych sytuacji, to skończyłoby się w okolicach 4-1.

O takiej Legii marzyliśmy. Nasi zawodnicy nie tyle wdeptali w ziemię pokracznych liderów Ekstraklasy, co po prostu brutalnie, precyzyjnie i skutecznie zgwałcili ich piłkarskie jestestwo. Dzieła zniszczenia i upokorzenia Śląska dokonało 14 zawodników i znów ciężko kogoś jednoznacznie skrytykować za to spotkanie. Oby tak jak najczęściej.

Po spotkaniu w Zabrzu z trudnością naciągnęliśmy plusy. Teraz, o dziwo, przyznanie minusów byłoby z krzywdą dla naszych piłkarzy. Legioniści zagrali bowiem na miarę swoich możliwości, które w ofensywie były więcej niż skromne. Legia pięknie walczyła, ale straciła podcinającego skrzydła gola w momencie, gdy powinna iść na całość i ruszyć całą ławą na rywali. Choć może powinni zrobić to wcześniej? Tak czy siak, zabrakło jakości w ataku. Powinno się to zmienić już we Wrocławiu.

Na potrzeby chwili powinniśmy zmienić nazwę rubryki na "... i minusy po Górniku". Trudno bowiem doszukać się plusów w grze legionistów. Gdyby próbować znaleźć je na siłę, to może warto docenić, że nikomu z naszych pupili nie stało się nic złego w trakcie i po meczu, budowniczowie (nie ci z Petrobudowy) stadionu za darmo obejrzeli sobie wygraną tubylców, a Nacho Novo nie obejrzał tego "obiektu" i nie uciekł od razu do Hiszpanii.

"Wiosenny" debiut legioniści mają za sobą. Wydaje się, że wypadł przyzwoicie. Mimo potężnego osłabienia ofensywy, jakim był brak Miroslava Radovicia, zdobyliśmy dwa gole, a powinniśmy przynajmniej drugie tyle. Niestety, jesienne upiory nie pozwalają o sobie zapomnieć i wciąż szwankuje nasza gra defensywna, nawet w starciu z przeciwnikiem, który przypomina bezzębnego tygrysa. Niemniej, mecz ze Sportingiem możemy dopisać do listy udanych spotkań Legii w tym sezonie.

Mówi się, że koniec wieńczy dzieło, ale ta końcówka w wykonaniu Legii jest zdecydowanie do poprawki. Z pięciu ostatnich spotkań strzelaliśmy bramki tylko w jednym. Powodów do niepokoju na wiosnę zaczyna przybywać, a już na pewno nie ubyło ich po występie w Tel Awiwie. "Wojskowi" przegrali wyraźnie, ale większość z nich zagrała co najmniej przyzwoicie.

Trudno jednoznacznie ocenić ostatnio grę Legii. Wydaje się, że "wojskowi" ciągle grają nieźle lub dobrze, ale nie na wszystkich rywali to wystarczy. Na Zagłębie wystarczyło, tym bardziej, że piłkarze czerwonej latarni nie podjęli walki i właściwie jedynie przez kwadrans w całym spotkaniu próbowali stawić czoła warszawianom. Jednak "miedziowi" to nie nasz problem, jak słusznie zauważył w pomeczowym wywiadzie Ariel Borysiuk. Przyjrzyjmy się naszym.

Nie tak to miało wyglądać, ale prawda okazała się brutalna. Porażka 0-3 z Holendrami pokazała legionistom miejsce w szyku. Oczywiście PSV był drużyną lepszą, przede wszystkim szybszą i mądrzejszą, ale Legia straciła wszystkie bramki po indywidualnych błędach. Przyjrzyjmy się zatem występowi poszczególnych zawodników.

Za nami kolejny mecz, który tym razem musimy podsumować w nieco gorszych nastrojach. Legia przegrała 0-1 i nie wykorzystała szansy na zdobycie tytułu mistrza jesieni. Jakoś tak się składa, że jesteśmy specjalistami w marnowaniu świetnych okazji. W tym przypadku może to i lepiej, gdyż stare słowiańskie porzekadło mówi, że mistrz jesieni nie zostaje mistrzem Polski.

Udana inauguracja to zawsze dobry prognostyk na dalszą część sezonu. Legioniści po wygraniu meczu 1. kolejki mogą więc z optymizmem patrzeć w przyszłość. Do obrony wydaje się być nawet teza, że pod względem kultury gry oglądamy najlepszą Legię w XXI wieku. Po 14. kolejkach Ekstraklasy tylko raz mieliśmy więcej punktów – 30 (sezon 2004/05), ale styl i sposób, w jaki ten zespół jest poukładany, imponuje.

W dzisiejszym wydaniu "Życia Warszawy" opisano plusy i minusy warszawskiego sportu w 2008 roku. Wśród plusów wymieniono m.in. rozpoczęcie budowy stadionu Legii oraz dobry rok w wykonaniu podopiecznych Jana Urbana. Minusy to m.in. brak chętnych do pomocy drużynowym sekcjom Legii, zarzuty korupcyjne dla byłych trenerów Legii Dariusza W. i Janusza W., brak zaplecza sekcji zapaśniczej oraz transfery przeprowadzone latem przez działaczy Legii. Poniżej zestawienie plusów i minusów: