#PUNKTY PO MECZU

Po klęsce w Poznaniu półtora miesiąca temu wydawało się to nierealne. A już na pewno nie w tym roku. Traciliśmy wówczas 6 punktów do lidera i 5 do Lecha. Wygrana z Górnikiem sprawiła, że to mistrzowie Polski znaleźli się na szczycie tabeli. I to z przewagą 6 punktów nad faworyzowanymi poznaniakami. Co szczególnie przyjemne, zwycięstwo nad dotychczasowym liderem zostało odniesione w dobrym stylu.

Ostatni miesiąc znów nas rozpieścił. Legia wygrała wszystko, co było można, awansując przy tym na 2. miejsce w tabeli i praktycznie do półfinału Pucharu Polski. Mecz z ostatnią w lidze Pogonią wydawał się więc być doskonałą okazją na podtrzymanie passy i udanie się w doskonałych humorach na przerwę reprezentacyjną. Tyle tylko, że „Portowcy” są w tragicznej sytuacji i muszą szukać punktów w każdym spotkaniu. W niedzielę podjęli równorzędną walkę z mistrzami Polski.

Legia znowu wygrała. W końcu dość pewnie i w dodatku z zespołem, który w ostatnim czasie odzwyczaił się od porażek. Co więcej, gdynianie przyjechali na Łazienkowską z dużymi nadziejami, choćby dlatego ich trzy poprzednie wizyty w stolicy skończyły się wielkimi sukcesami: pierwszą w historii wygraną na terenie „Wojskowych”, zdobyciem Pucharu Polski i w końcu Superpucharu. Tym razem jednak wrócili nad morze z nosami zwieszonymi na kwintę.

Pierwszoligowiec jest przedostatnią przeszkodą na, nieszczególnie trudnej na razie, drodze Legii do finału Pucharu Polski. Po spotkaniu w Bytowie wydaje się, że już została ona wzięta. Pewna wygrana 3-1 oznacza właściwie awans do półfinału.

Legia z punktem straty do lidera? Po klęsce w Poznaniu wydawało się, że możemy mieć duże problemy by odzyskać kontakt z czołówką tabeli. Jednak Legia po reprezentacyjnej przerwie wygrała dwa mecze po 1-0, wykorzystała potknięcia klubów zajmujących wyższe miejsca i zminimalizowała straty. Wprawdzie w Krakowie nie przegraliśmy od 4 lat, ale mecze pod Wawelem zawsze są trudne. Tak było i tym razem.

Po miesiącu Legia w końcu wygrała w lidze. Wprawdzie nieprzekonująco i z dołującą Lechią, ale odrobiła dwa punkty do lidera z Poznania. W serca warszawskich kibiców wstąpiła znów nadzieja, że ten sezon nie jest jeszcze stracony, co, tak na marginesie, świadczy jak najgorzej o poziomie Ekstraklasy. W lidze prowadzą bowiem zespoły, które wygrały tyle samo meczów, co nie wygrały.

Po pięciu ligowych i pucharowych zwycięstwach z rzędu nad zespołem z Wielkopolski przyszła sromotna klęska. Klęska, której można było się spodziewać nie tylko ze względu na rachunek prawdopodobieństwa, ale przede wszystkim formę Legii. Poprzednio tak rozbitych i pozbawionych nadziei „Wojskowych” widziałem przed pięcioma laty po meczu w Gdańsku, po którym de facto stracili szanse na mistrzostwo Polski.

Kolejny mecz bez historii. Legia zrobiła swoje i przekonująco ograła zespół z 4. klasy rozgrywkowej 4-0. Poza promocją do kolejnej rundy, w tym spotkaniu najważniejsze było ekonomiczne dysponowanie siłami, a także uniknięcie kontuzji. Plan został więc w całości wykonany.

Legia wygrała 1-0 z przedostatnią Cracovią i umocniła swa pozycję w czołówce tabeli. Mistrzowie Polski ponownie zagrali słabo, ale poradzili sobie z drużyną Probierza. Mecz bez historii, jakich wiele w lidze, po którym cieszyć można się tylko ze zwycięstwa.

Legia przegrała w Ekstraklasie po raz trzeci w tym sezonie. I to niestety ponownie zasłużenie. Niewykluczone, że Śląsk będzie walczył o puchary, nie jest to słaba drużyna i oczywiście można było z nimi przegrać. Mieliśmy jednak prawo liczyć, że legioniści z całych sił powalczą, by tak się nie stało. No i chyba znów się przeliczyliśmy.

Właściwie to było do przewidzenia. Mistrz Polski ograł tymczasowego lidera Ekstraklasy i to zasłużenie. Jakbyśmy nie psioczyli bowiem na Legię, to i tak jest to klub, który nawet w słabej formie radzi sobie w Ekstraklasie. I akurat o to trudno jest mieć pretensje do "Wojskowych". Ci nie grają śpiewająco, ale w lidze wygrywają, co oczywiście też mierzi naczelnych malkontentów. Specjalnie dla nich więc dziś śpiewające "Punkty".

Ledwo 1-0, po słabym meczu, w dodatku takim, w którym Legia, mierząca się z bardzo przeciętnym rywalem, budowała akcje oparte główne na kontrach? W normalnych okolicznościach można byłoby bardzo kręcić nosem. W obecnych realiach należy być jednak zadowolonym. Celem było bowiem wygrać w Płocku i dać odpocząć podstawowym zawodnikom przed meczem ostatniej szansy w europejskich pucharach. Jak to połączyć? Trener Magiera miał pomysł.

Zawód. Nie chodzi już o to, że Legia tylko zremisowała, ale że zrobiła to w słabym stylu z jeszcze gorszym rywalem. Postawię nawet tezę, że mistrzowie Mołdawii grali gorzej niż rok temu Dundalk. Mimo to potrafili osiągnąć korzystny dla siebie wynik, bo „Wojskowi” im na to pozwolili.

Spotkanie z Piastem nie należało do meczów, które trzeba wygrać, zapomnieć i iść dalej. Tu chodziło o coś więcej. Legia potrzebowała udowodnić, przede wszystkim sobie, że mimo wielu problemów nadal jest silna i może wrócić na mistrzowską ścieżkę. Że ciężka praca, którą wykonują musi w końcu zaprocentować. Że gra w piłkę wciąż sprawia im radość. Chodziło też o poprawę nastrojów przed dwumeczem z Sheriffem. Udało się.

Legia pewnie ograła na wyjeździe Wisłę Puławy 4-1 i awansowała do 1/8 finału Pucharu Polski. Spotkanie z drugoligowcem „Wojskowi” mieli wygrać, najlepiej przekonująco i bez nadmiernego wysiłku. Tak by przede wszystkim awansować i poprawić nastroje sobie oraz wokół zespołu.

Mecz można wygrać, przegrać albo zremisować. Legia w Niecieczy mecz może przegrać, przegrać albo przegrać. „Wojskowi” jeszcze nigdy nie wygrali w podtarnowskiej wsi. Ba, zawsze przegrywali. Tak było też i tym razem. Podopieczni trenera Magiery zagrali poniżej oczekiwań i możliwości. Znowu.

Po latach sukcesów w eliminacjach do rozgrywek europejskich przyszło nam w końcu odpaść. Niestety, z tych najbardziej prestiżowych – o Ligę Mistrzów. Boli, że stało się to z zespołem o jakości Astany, czyli niewysokiej. Z drugiej jednak strony ta porażka to efekt systematycznego osłabiania zespołu, zwłaszcza w tym roku. Problemy musiały się zacząć i nie jest to zaskoczenie. Choć niezmiernie szkoda, bo zmarnowaliśmy ostatnią na lata szansę, by znów awansować do LM.

Wbrew przedmeczowym obawom Legia spokojnie ograła beniaminka z Nowego Sącza 2-0. Wprawdzie na bramki czekaliśmy dość długo, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że były one właśnie jedynie kwestią czasu. Mistrzowie Polski w 3. kolejce odnieśli więc premierowe zwycięstwo w Ekstraklasie. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że był to mecz, jakich setki za i przed nami, typowy na odbębnienie przed ważniejszymi spotkaniami europejskich pucharów, to można być z niego umiarkowanie zadowolonym.

Pierwsza porażka w eliminacjach europejskich pucharów od 5 lat stała się faktem. Mimo nie najlepszej formy legionistów, mało kto jednak spodziewał się, że wydarzy się to już w Kazachstanie. Wynik 1-3 nie oddaje tego, co działo się na boisku, ale to już nie ma znaczenia. Liczy się tylko to, że stawia nas w bardzo trudnej sytuacji przed rewanżem.

Zamiast wygranej – tylko remis. Zamiast postępu w grze – regres. Legia tylko zremisowała 1-1 z Koroną i wciąż pozostaje bez zwycięstwa w polskich rozgrywkach. Czy ten stan rzeczy niepokoi? Nieszczególnie, bo przecież słabe starty w Ekstraklasie, to dla nas nic nowego. Czy wkurza? Oczywiście. Najbardziej trenera Magierę.

Po rewanżu można być bardzo zadowolonym. Legia nie tylko zrobiła swoje i pewnie awansowała do 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów, dokonała tego w bardzo przekonujący sposób, a przy tym oszczędzając siły na kolejne spotkania. 6-0 to wynik bardzo rzadko spotykany w Warszawie. Dość powiedzieć, że w XXI wieku „Wojskowi” wygrali w tym stosunku dopiero po raz piąty.

Mistrz Polski przegrał w Zabrzu z beniaminkiem 1-3. Trudno jednak jednoznacznie negatywnie ocenić występ „Wojskowych”. Nie zagrali bowiem złego spotkania. Mimo to wyraźnie ulegli rywalom i to najbardziej irytuje, bo nawet w składzie, w którym wystąpili powinni sobie poradzić z górnikami.

W pierwszym meczu 2. rundy eliminacji do Ligi Mistrzów Legia zrobiła to, co do niej należało. Pewnie i wysoko wygrała na wyjeździe z mistrzem Finlandii i właściwie zapewniła sobie awans. Legioniści byli zdecydowanie lepsi od rywali i potrafili to udowodnić. Strzelili trzy gole, choć mogli więcej, ale i nie stracili żadnego. Dobry mecz.

Legia obroniła mistrzostwo Polski i to z pewnością najważniejszy punkt minionego sezonu, bo zrealizowany został cel. Ale nie jedyny. Po drodze wydarzyło się przecież mnóstwo rzeczy. Zapraszam na podsumowanie sezonu w punktach. 13 punktach z okazji 13 tytułu mistrzowskiego.

W ostatnim meczu sezonu Legia tylko zremisowała bezbramkowo z Lechią, ale wynik ten dał jej mistrzostwo. Było przy tym blisko, by również gdańszczanom dał grę w pucharach, bowiem rywalizujący z nimi Lech długo wygrywał w Białymstoku. W końcu Jagiellonia jednak wyrównała, a w stolicy na obu ławkach zrobiło się nerwowo.

Po raz pierwszy od dawna Legia nie miała pola manewru – musiała wygrać spotkanie. Miejsce na wpadki skończyło się bowiem w Białymstoku. Mistrzowie Polski jednak spokojnie udźwignęli presję i choć skromnie, to bez większych problemów wygrali z Koroną 1-0.

Legioniści zremisowali w Białymstoku 0-0 i na dwie kolejki przed końcem wciąż pozostają liderem Ekstraklasy. Mistrzowie Polski nadal są więc zależni wyłącznie od siebie. Jeśli dwukrotnie wygrają, to obronią tytuł. I jest to największy pozytyw niedzielnego podziału punktów. Z gry bowiem nie możemy być zadowoleni.

Trzeci mecz ligowy z Lechem w tym sezonie, trzecie zwycięstwo. Bilans bramek 6-2. Liczby oczywiście nie mówią wszystkiego, bo choćby podczas spotkania w Poznaniu gospodarze byli równorzędnym rywalem mistrzów Polski, ale mimo to wystarczająco wiele, by wiedzieć, która drużyna jest lepsza. W środę Legia wyraźnie udowodniła swoją wyższość i pewnie ograła siódmą drużynę zeszłego sezonu 2-0.

Legioniści poszli za ciosem i po udanym meczu w Szczecinie, rozegrali jeszcze lepszy, a co najważniejsze tym razem zaimponowali skutecznością. W efekcie mistrzowie Polski rozbili przeciwników z Niecieczy aż 6-0 i wciąż pozostają w grze o obronę tytułu, a w tabeli są tuż za prowadzącą dwójką z Białegostoku i Poznania. Finisz Ekstraklasy zapowiada się więc pasjonująco.

Nie tego się spodziewaliśmy i nie to nam obiecywano. Legia w fazie finałowej miała poprawić grę i zacząć wygrywać u siebie. Nic z tego nie wyszło, a w dodatku zabrakło elementu, który z reguły był wiosną z nami - szczęścia.