#RELACJA Z TRYBUN

Po przerwie na mecze reprezentacji, podczas której wiele ekip z całej Polski postanowiło wrócić na trybuny na meczach kadry, licząc w dobre intencje prezesa PZPN, nam przyszło wrócić do ligowej rzeczywistości. Fani Lechii, którzy tak ochoczo stawili się na meczu biało-czerwonych na Stadionie Narodowym, nie byli obecni na meczu przy Łazienkowskiej. Na pewno brak przyjezdnych sprawił, że mecz stracił wiele na atrakcyjności. Pod adresem lechistów wywieszone zostały stosowne transparenty, które część mediów próbowało przypisywać... polityce.

Koszykarze Legii w obecnym sezonie po raz drugi w historii występują w fazie grupowej Ligi Mistrzów, a po raz pierwszy maja sporą szansę wyjść z z niej do dalszego etapu rozgrywek. Legioniści we wtorek zmierzyli się w hali Torwar z wicemistrzem Litwy, Rytasem Wilno. Nie jest żadną tajemnicą, że koszykówka jest dla Litwinów nie tylko sportem numer jeden, ale niemal religią. Tam po prostu każdy żyje meczami kosza, a frekwencja na koszykarskich meczach, w Kownie i Wilnie w szczególności, jest niesamowita.

Do meczu z Termaliką Legia przystępowała z nadziejami zakończenia serii bez wygranej w lidze, która trwa już od półtora miesiąca. Wydawało się, że rywalizacja z ekipą, która nie wygrała meczu od sierpnia, będzie idealnym momentem na przełamanie. Zespół, który przed sezonem, a później długo w jego trakcie przekonywał, że jeśli nie zdobędziemy mistrzowskiego tytułu, będzie wstyd... Dziś o tytule już chyba nikt nie myśli, a i awans do europejskich pucharów (szczególnie wobec odpadnięcia z rozgrywek Pucharu Polski) wydaje się ultra-optymistycznym scenariuszem. Tym bardziej, że niebezpiecznie zbliżamy się do strefy spadkowej. Biorąc pod uwagę, jakie kwoty przepalane są w klubowych gabinetach na grajków, sztab itd. 

Za nami pierwszy wyjazdowy mecz w Słowenii - Legia wcześniej nigdy w swojej historii nie miała okazji rozgrywać oficjalnego spotkania w tym kraju. Na początku listopada mieliśmy okazję podróżować do ok. 30-tysięcznego Celje, by przekonać się na własne oczy, ze nawet w takim miejscu, grając przeciwko klubowi z kilkukrotnie mniejszym budżetem, nasi piłkarze są w stanie dokonać rzeczy niemożliwych.

Granie spotkań o stawkę co mniej więcej trzy dni trwa w najlepsze. Po ostatnich dwóch meczach (zwycięstwie w Krakowie z ukraińskim Szachtarem i remisie z Lechem przy Łazienkowskiej), które pozwalały mieć nadzieję na umiarkowany optymizm sportowy, legioniści przystąpili w czwartek do rodzimej rywalizacji pucharowej, w której zmierzyli się z Pogonią Szczecin – drużyną, z którą stoczyli sportowy bój w finale Pucharu Polski poprzedniego sezonu. 

Po wygranej z Szachtarem można było się łudzić, że nasz zespół wykona kolejny krok do przodu i w końcu wygra ligowe spotkanie z drużyną walczącą o mistrzostwo. Niestety, znów zostaliśmy sprowadzeni na ziemię - rumuński trener nadal jest przekonany, że punkty zdobywa ten, kto dłużej utrzymuje się przy piłce. Wszystkie miejsca na trybunach zostały wyprzedane ze sporym wyprzedzeniem. 

Losowanie fazy ligowej Ligi Konferencji nie było dla nas łaskawe - jeden z wyjazdów zagranicznych wypadł nam bowiem do Krakowa, gdzie spotkania zmuszony jest rozgrywać Szachtar. Klub nie gra już w Doniecku od ponad dekady i ze względu na sytuację w Donbasie, nie zanosi się, by miał szanse na powrót w rodzinne strony. Był sezon, kiedy Szachtar korzystał ze stadionu Legii w europucharach, obecnie zaś "górnicy" korzystają z uprzejmości Wisły Kraków. 

Ostatnie tygodnie w wykonaniu „Wojskowych” nie napawają optymizmem. Wyniki osiągane przez zespół trenera Edwarda Iordănescu pozostawiają bardzo wiele do życzenia. Legia pogrążyła się w jakimś trudnym do wytłumaczenia marazmie sportowym, z którego nie potrafi wyjść. Z tego względu wszyscy żywiliśmy nadzieję na przełamanie w spotkaniu przeciwko lubińskiemu Zagłębiu, tym bardziej że spośród wszystkich ostatnich pięciu spotkań rozgrywanych na wyjeździe legioniści wychodzili zwycięsko z każdego z nich. 

Trzy dni po domowym meczu z Samsunsporem udaliśmy się do Zabrza na mecz z Górnikiem. To pierwsza nasza wizyta na tym stadionie po blisko czteroletniej przerwie - ostatnio byliśmy tutaj 21 listopada 2021 roku. Później rozpoczęto budowę czwartej trybuny i na ten czas zamknięto sektor gości. 

Mecze z Legii z Pogonią, odkąd szczecinianie "zwąchali" się z WRWE, stanowią spotkania zupełnie innego kalibru niż przez ostatnie lata. Po zgodzie obu ekip nie ma już śladu. Co więcej, wśród Portowców pojawiły się już pierwsze szaliki "Anty Legia". Z naszej strony, tak jak ostatnio było sporo bluzgów. W trakcie meczu fanatycy z Łazienkowskiej pozdrawiali "Starucha", który od kilku tygodni nie ma możliwości prowadzenia dopingu ze względu na zakaz stadionowy wydany przez lubelską milicję, która ewidentnie mści się, podobnie zresztą jak sąd wydający zakaz, za uderzanie w trakcie kampanii wyborczej w jednego z kandydatów na prezydenta RP.

Kilkanaście transferów przeprowadzonych w trakcie sezonu na nic się jak na razie zdaje. Nasi piłkarze wciąż tracą punkty w rozgrywkach ligowych. W zaległym spotkaniu z Jagiellonią, które w środowy wieczór rozegrano przy Ł3, po raz piąty na osiem rozegranych meczów w tym sezonie nie zaznaliśmy smaku zwycięstwa... Jesteśmy na najlepszej drodze, by kolejny raz szanse na mistrzostwo stracić jeszcze jesienią. Jedynym pozytywem tego widowiska była postawa kibiców. Na czarną listę trafił z kolei Afimico Pululu, który swoim zachowaniem rozwścieczył fanów z Żylety. A ci jak wiadomo... są pamiętliwi.

Chociaż zgoda pomiędzy kibicami Legii i Olimpii Elbląg trwa od kilkudziesięciu lat, dotychczas nie mieliśmy okazji stanąć ramię w ramię z braćmi na meczu naszych drużyn. Po spadku ekipy ZKS-u do trzeciej ligi, w której występują nasze rezerwy, zapadła decyzja, by wykorzystać spotkanie Legia II - Olimpia do wspólnej integracji. Mecz został przeniesiony z Książenic, gdzie od kilku lat występuje drugi zespół Legii, na Łazienkowską.

W słoneczną sobotę ruszyliśmy wspierać Legię w Częstochowie. Wyjazdy do "świętego miasta" z reguły nie różnią się znacznie. Ze względu na bardzo mocno ograniczoną liczbę wejściówek na sektor gości, w podróż może jechać mocno wyselekcjonowana grupa. Choć klatka znajduje się bardzo blisko linii końcowej boiska i tak niewiele z niej widać, a i prowadzenie dopingu nie należy do rzeczy łatwych, ze względu na bardzo niską i rozciągniętą trybunę.

Po dwutygodniowej przerwie, spowodowanej meczami reprezentacji, wróciliśmy na trybuny. W niedzielę przy Ł3 rozgrywany był mecz przyjaźni z Radomiakiem. Radomianie, tak jak na wszystkich dotychczasowych meczach na nowym stadionie, zajęli miejsca pośród nas na Żylecie. Trzeba przyznać, że tego dnia nasz doping był wybitnie przeciętny... a biorąc pod uwagę nasze możliwości - słaby.

Kiedy wracasz o 4 nad ranem z wyjazdowego meczu, raz na jakiś czas, zastanawiasz się, czy masz równo pod sufitem. "Znowu przegrali? Chce ci się tak jeździć?" - usłyszysz cztery godziny później w robocie, mając oczy na zapałki. A potem to samo usłyszysz w domu, z wyrzutem, że opuściłeś kolejny obiad rodzinny, czy imieniny cioci Halinki. Jak przypomnisz sobie jak beznadziejnie piłkarsko wyglądał ten mecz, podobnie jak większość poprzednich, można faktycznie zastanawiać się, czy z nami jest wszystko OK. Ale kilka godzin później, kiedy wiesz, że w kolejny weekend Legia nie gra, bo grać mają orły Piechniczka o Mundial w Argentynie, zaczynasz kombinować, jakim meczem sekcji, rezerw, czy zgody można ukoić ból.

Po meczu w Szkocji Legia miała jednobramkową zaliczkę przed rewanżem, w związku z czym podchodziliśmy do spotkania przy Ł3 z zupełnie innym nastawieniem niż przed dwoma tygodniami, kiedy trzeba było sprawić sensację, tj. wygrać co najmniej trzema bramkami w rywalizacji z AEK-iem Larnaka. Tym razem zadanie wydawało się prostsze, ale... tylko tak się wydawało. Na pewno czwartkowy wieczór i emocje, które towarzyszyły nam na trybunach zapamiętamy na długo. Najważniejsze, że nie był to ostatni akcent Legii w tegorocznej przygodzie z europejskimi pucharami.

W tym sezonie, nie licząc Banika, w europejskich pucharach trafiły nam się same kosztowne wyjazdy. Rywala znów poznaliśmy dopiero na 7 dni przed wyjazdowym spotkaniem, co zawsze podnosi koszty, a na dodatek ceny noclegów w okolicach Edynburga były kosmiczne. Wszystko za sprawą koncertu AC/DC (na Murrayfield Stadium, na którym Legia grała z Celtikiem w 2014 r.) tego samego dnia, którego grała Legia, nie wspominając o trwającym międzynarodowym festiwalu muzycznym w tym mieście.

Nasz ostatni wyjazd na mecz do Płocka miał miejsce blisko 6 lat temu - we wrześniu 2019 roku byliśmy obecni w 1314 osób na starym stadionie Wisły. Później raz jeszcze udaliśmy się do tego miasta - w covidzie, kiedy na stadiony nie wpuszczano publiczności. Wówczas kilkuset legionistów pojechało pod stadion w Płocku w trakcie meczu Legii z miejscową Wisłą. Całą "zabawę" próbowała wówczas zepsuć policja, która ganiała nawet za takie wykroczenie jak brak maseczki. Oficjalnym celem naszej podróży był koncert radomskiego rapera - Kękę, który grał wówczas w plenerze w Płocku.

Po porażce Legii 1-4 w pierwszym meczu w Larnace, szanse na awans do kolejnej rundy Ligi Europy mocno zmalały. Wydaje się, że to właśnie niekorzystny rezultat, oczywiście w połączeniu z okresem urlopowym (szczególnie przed długim weekendem), sprawił, że tym razem bilety nie zostały wyprzedane na żadną z trybun. Ostatecznie na stadionie pojawiło się 23,7 tys. kibiców, wierzących, że stanie się cud. Cud nad Wisłą. A data ku temu była wyjątkowa...

Wynik wyjazdowego meczu z AEK-iem Larnaka jeszcze siedział nam w głowach, ale w niedzielę trzeba było zapomnieć o tym co działo się w czwartek na Cyprze i przestawić się na nasze lokalne temperatury. Tylko trochę łaskawsze, choć przynajmniej wilgotność nie jest tak uciążliwa jak to miało miejsce w Larnace. W niedzielne późne popołudnie legioniści udali się w stronę Łazienkowskiej na ligowy mecz z GKS-em Katowice.

Ostatni raz na Cyprze byliśmy pod koniec listopada ubiegłego roku. Wówczas – mimo zakazu wyjazdowego – poleciało nas ponad 700 osób, choć meczu z Omonią Nikozja i tak nie było nam dane obejrzeć. Wtedy jednak na zakup biletów lotniczych mieliśmy znacznie więcej czasu niż teraz. Po pokonaniu Baníka Ostrawa wyjazd do Larnaki mieliśmy zaplanowany zaledwie na niespełna siedem dni później. Ceny były mocno wygórowane – trzeba się było liczyć z wydatkiem około 1,5 tysiąca złotych za bilety lotnicze w obie strony.

Trzy dni po meczu z Banikiem, na Łazienkowskiej zagraliśmy pierwszy domowy mecz ligowy w sezonie 2025/26. Naszym przeciwnikiem była Arka, która po paroletniej przerwie wróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej. Normalnie w takich okolicznościach, niemałą część repertuaru stanowiłyby wzajemne bluzgi. Jako że mecz rozgrywany był w obecności kilkunastu Powstańców Warszawskich, dwa dni po 81. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, ustalono, że tego dnia zarówno legioniści, jak i arkowcy, powstrzymają się od wzajemnych uszczypliwości.

Po dwóch wyjazdowych wyprawach do Ostrawy i Kielc przyszedł czas na domowe spotkanie Legii; i to nie byle jakie! Nie tylko ze względu na jego rangę – stawkę stanowił bowiem awans do trzeciej rundy eliminacyjnej Ligi Europy, lecz także przez to, że Nieznani Sprawcy ogłosili przed tygodniem, że zawieszają kibicowski strajk ostrzegawczy, a tym samym na Łazienkowską powrócił doping.

Raptem po trzech dniach od wyjazdowego meczu Legii do Ostrawy w ramach drugiej rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy przyszło nam jechać na kolejny wyjazd – tym razem na ligową potyczkę w Świętokrzyskiem. Spotkanie rozgrywane późnym wieczorem w Kielcach stanowiło także pierwszą rywalizację „Wojskowych” w Ekstraklasie, jako że pojedynek przy Łazienkowskiej z Piastem Gliwice został przesunięty na grudzień ze względu na powrót naszej drużyny z Kazachstanu.

Jak dotąd nie mieliśmy zbyt wielu okazji do tego, aby w ramach europejskich pucharów podróżować za Legią do Czech. Poprzednia i zarazem jedyna taka sytuacja miała miejsce w 2021 roku, gdy w ramach czwartej rundy eliminacyjnej Ligi Europy rywalizowaliśmy ze Slavią Praga. Wówczas na praskim stadionie (w innej, „covidowej” rzeczywistości i po niezłych kombinacjach) zameldowaliśmy się w kilkadziesiąt osób, choć przed samym obiektem było nas znacznie więcej.

Zapraszamy do obejrzenia materiału filmowego z wyjazdu 100 kibiców Legii Warszawa do Kazachstanu na mecz FK Aktobe.

Wyjazdy za Legią do Kazachstanu powoli stają się naszą specjalnością. Po Astanie, Szymkencie i wcześniejszym Aktobe – znów przyszedł czas na podróż do tego wielkiego kraju leżącego w zdecydowanej większości już w Azji. Dla wielu z nas to był czwarty taki wyjazd w ostatnich kilkunastu latach - były pełne atrakcji i wszystkie jeszcze na długo zostaną w pamięci obecnych tam wyjazdowiczów. Po raz drugi odwiedziliśmy Aktobe, które znów przyjęło nas w swoim osobliwym, postsowieckim stylu.

Po "strajku ostrzegawczym" na domowym meczu z Aktobe fani Legii sezon 2025/26 tak naprawdę rozpoczęli od wyjazdowego meczu z Lechem Poznań, którego stawką był Superpuchar Polski. Wygrana naszych piłkarzy była bardzo miłą niespodzianką, jeszcze większą styl gry, który zaprezentowali. Po meczu mogliśmy świętować zdobycie - było nie było - trofeum, a później długie oczekiwanie na opuszczenie stadionu, uatrakcyjnione zostało wojenką z ekipą sprzątającą podium. Jedynym minusem była nasza liczba wyjazdowa - na pewno mocno poniżej naszych możliwości.

Za nami inauguracja sezonu 2025/26 w wykonaniu piłkarzy Legii. Przy Łazienkowskiej było cicho i zwyczajnie smutno... Takiej iście sparingowej atmosfery na naszym stadionie nie było od dawna. Fani Legii z Żylety zorganizowali tzw. strajk ostrzegawczy. Dotychczasowe "ostrzeżenia" w postaci haseł wywieszanych na transparentach przez kilkanaście miesięcy, nie zmusiły do refleksji klubowych działaczy oraz właściciela.

W sobotę, 24 maja zakończyliśmy piłkarski sezon 2024/25 z udziałem pierwszego zespołu Legii. Czwarty kolejny sezon bez mistrzostwa Polski, które przypomnijmy - było głównym celem. O tym jak bardzo zakończony właśnie sezon był nieudany najlepiej świadczy strata 16 (!) punktów do mistrza Polski oraz piąte miejsce - drugi najgorszy wynik w XXI wieku. Mecz ze Stalą Mielec jak na takie okoliczności zgromadził bardzo dużą liczbę widzów - ponad 25 tysięcy, a spotkanie zapamiętamy przede wszystkim ze względu na pożegnanie Michała Kucharczyka, który w barwach Legii zagrał po raz 350.