#RELACJA Z TRYBUN

Podczas gdy trenerzy słabsze występy starają się tłumaczyć natłokiem spotkań w skali sezonu, czy krótkim odpoczynkiem (poniżej 72h) pomiędzy meczami, na takie niedogodności nie narzekają fanatycy, wspierający ukochany klub. W nocy z czwartku na piątek wróciliśmy do domów po trzeciej nad ranem z wyjazdu do Łodzi - niby bliskiego, ale trwającego dłużej niż niedzielny - ostatni w tym sezonie wyjazd do Krakowa, a już w niedzielny poranek około 8 rano trzeba było wychodzić z domu, by jechać w stronę Małopolski.

Pierwotnie wyjazdowy mecz z Widzewem miał być rozgrywany 4 maja, ale ze względu na występ Legii w finale Pucharu Polski, spotkanie przełożono na czwartek, 15 maja. Dzisiaj te spotkania piłkarsko nie mają takiego ciężaru jak przed laty, ale dla fanów obu ekip są bardzo ważne. Obustronna nienawiść jest chyba nawet większa aniżeli w przypadku lokalnych, derbowych rywali.

Na meczu Legii z Lechem świętowaliśmy 30-lecie działalności "twardej ekipy, zawsze najlepszej w swoim fachu" - Teddy Boys 95, która dała się we znaki wielu przeciwnikom, nie tylko w Polsce, ale w całej Europie. Wszystkie wejściówki rozeszły się na pniu, choć dla nas sportowo ten mecz nie miał już większego znaczenia - szanse na tytuł mistrzowski straciliśmy już w pierwszych wiosennych kolejkach, a ostatnie wyniki (ćwierćfinał Ligi Konferencji i zdobyty Puchar Polski) tylko trochę osłodziły słaby sezon w wykonaniu naszych piłkarzy.

Finałowe spotkanie Pucharu Polski pomiędzy Legią i Pogonią miało niesamowite znaczenie zarówno dla naszego klubu (jedyna możliwość, by w przyszłym sezonie zagrać w europucharach), jak i dla klubu z Pomorza Zachodniego, który wciąż walczy o pierwsze w swojej historii trofeum do pustej jak dotąd gabloty. Portowcy mocno przeżywali zeszłoroczną porażkę w finale z I-ligową Wisłą Kraków i zarzekali się, że tym razem w końcu wstawią coś do gabloty. Niedoczekanie!

Raptem trzy dni po wyjazdowym meczu z Chelsea wspieraliśmy piłkarzy Legii na domowym meczu z Lechią Gdańsk. Mecz odbywał się w ciepły i słoneczny Lany Poniedziałek, więc część kibiców w drodze na stadion uskuteczniała stare tradycje śmigusa dyngusa, polegające na polewaniu się wodą. Frekwencja tego dnia była nieco niższa niż na ostatnich meczach, na co z pewnością miał wpływ świąteczny termin. Blisko 22 tys. kibiców to jednak wynik jak najbardziej przyzwoity, choć oczywiście nie idealny.

Nasze ostatnie wyjazdy na Wyspy za każdym razem były głośno komentowane w piłkarskim światku. Zaczęło się od meczu w Leicester, gdzie po głowach oberwali ochroniarze, a fani Legii odpalili race. Półtora roku temu Aston Villa w związku z zajściami w Leicester robiła wszystko, by maksymalnie ograniczyć liczbę biletów dla legionistów - ostatecznie przyznając nam raptem 890 sztuk. Nie przystaliśmy na tę liczbę i pod Villa Park stawiliśmy się w ok. 2100 osób, licząc, że Angole pójdą po rozum do głowy.

Trzy dni po meczu z Chelsea, na Łazienkowskiej podejmowaliśmy Jagiellonię w walce o ligowe punkty. Nasza sytuacja w tabeli jest fatalna i szanse nawet na miejsce na podium, nie mówiąc już o celu głównym, czyli mistrzostwie, są wręcz iluzoryczne. Mimo wszystko bilety wyprzedane zostały z wyprzedzeniem, a na Żyletę nie było ich już kilkanaście dni przed spotkaniem. Piłkarze znów mogli liczyć na fanatyczny doping, który chyba nawet stał na wyższym poziomie niż przed paroma dniami, kiedy przyjechała Chelsea.

"Ten mecz jest nagrodą dla Was za te wszystkie mecze z Puszczami, Piastami, Widzewami i innymi paździerzami, na które chodzicie latami zdzierając gardła" - mówił przed meczem z Chelsea "Staruch" do legijnych fanatyków zebranych na Żylecie, a jednocześnie szczęśliwców, bo pomimo wysokich cen biletów, zainteresowanie spotkaniem było wielokrotnie większe niż liczba dostępnych wejściówek.

Niezbyt często mieliśmy okazję gościć na meczach Legii na Stadionie Śląskim. W ostatnich kilkunastu latach byliśmy tam m.in. na meczu z Polonią Bytom w śnieżnej aurze, a ostatnio gościliśmy na tym obiekcie w lutym zeszłego roku, na ligowym spotkaniu z Ruchem. Wówczas zainteresowanie wyjazdem było olbrzymie, i trzeba było mocno obciąć bilety zainteresowanym, by wybrać 4500 osób, które ostatecznie na mecz mogły pojechać. W przypadku meczu 1/2 finału Pucharu Polski z Ruchem nie mieliśmy do dyspozycji ani tak pokaźnej puli wejściówek jak przed rokiem, ani nie było z naszej strony aż takiego zainteresowania.

Za nami przerwa na mecze reprezentacji, podczas której liczna, kilkuset osobowa grupa fanów Legii wybrała się do Sosnowca. Tam obecni byliśmy na meczu Zagłębia z KKS-em Kalisz, a także wspieraliśmy naszych braci z trybun, którzy walczyli podczas sosnowieckiej, międzynarodowej gali sportów walki RFA.

Trzy dni po sukcesie legionistów w europejskich pucharach, jaki niewątpliwie stanowi awans do ćwierćfinału Ligi Konferencji, w którym „Wojskowym” przyjdzie się zmierzyć z nie byle jaką marką, bo z londyńską Chelsea, wróciliśmy do szarej, ligowej rzeczywistości. Pomyśleć, że jeszcze na początku tygodnia wizytowaliśmy Lubelszczyznę, a w jego ostatnim dniu należało już się udać na południe Polski do Częstochowy, która naszym piłkarzom w ostatnich latach wybitnie nie leży.

Są mecze, które zapadają w pamięci na lata. To jak przed laty zdołaliśmy wyeliminować, przy dużym udziale kibiców, faworyzowany Gaziantepspor, czy później choćby FC Midtjylland. OK, żaden z tych meczów nie miał aż takiej dramaturgii jak spotkanie z Panathinaikosem i pamiętny gol Czarka Kucharskiego, ale... to co działo się na trybunach i pomoc kibiców w zaciętej walce o awans do kolejnego etapu rozgrywek to było coś, co zapamiętamy na długo. A atmosfera przy Łazienkowskiej była fantastyczna. Trybuny niosły od pierwszej do ostatniej minuty. Stadion kipiał jak na niedawnym meczu z Aston Villą, czy spotkaniu z Dinamo Zagrzeb. Była piekielna moc!

Niezbyt często mieliśmy okazję w ostatnich latach jeździć do Lublina. W ciągu ostatnich 30 lat byliśmy tam dopiero po raz drugi - ostatnio na meczu Pucharu Polski, gdy lublinianie grali w II lidze. Z kolei mecz w Lublinie z Górnikiem Łęczna z sierpnia 2016 roku zbojkotowaliśmy, solidaryzując się z kibicami Górnika, protestującymi wówczas przeciwko rozgrywaniu swoich meczów na lubelskim obiekcie.

Legia po raz trzeci w europejskich pucharach trafiła na zespół Molde FK. Do tej pory tylko ze Spartakiem Moskwa graliśmy równie często w swojej historii (z tym, że wyjazd do Moskwy na jeden z tych meczów był niemożliwy przez obostrzenia covidowe). Z drugiej strony przed samym losowaniem chyba z dwojga złego, większość z nas wolała trzeci wyjazd do Molde niż... "europejski" wyjazd do Białegostoku i cztery mecze z ekipą z Podlasia w ciągu kilku tygodni. SKLW starało się zorganizować czarter do Norwegii, ale z powodu zbyt małego zainteresowania tym środkiem transportu, samolot dla kibiców ostatecznie nie doszedł do skutku.

Kibice Śląska mocno mobilizują się w rundzie wiosennej. Chcą pokazać się z jak najlepszej strony na stadionach ekstraklasy, zdając sobie sprawę z faktu, że spadek do I ligi wydaje się nieunikniony. Pomimo beznadziejnych wyników, młyn na ich stadionie prezentuje się na razie bardzo przyzwoicie, ale również na wyjazdach stawiają się w bardzo dobrych liczbach. Także do stolicy przyjechali w konkretnej liczbie, choć do kompletu co nieco zabrakło.

Po tegorocznych wynikach naszych piłkarzy, a szczególnie kompromitacji w Radomiu z ostatniego weekendu, wydaje się, że jedyną realną szansą dla naszego klubu na awans do europejskich pucharów na kolejny sezon będzie zdobycie Pucharu Polski. Mieliśmy do wykonania trzy kroki, a ten w ćwierćfinale wydawał się najtrudniejszym z nich, bowiem przyszło nam się mierzyć przy Łazienkowskiej z Jagiellonią, której piłkarze prezentują zgoła odmienną dyspozycję w ostatnim czasie.

Mecz przyjaźni pomiędzy Radomiakiem i Legią cieszył się olbrzymim zainteresowaniem i to oczywiście nie za sprawą świetnej formy piłkarzy jednego, czy drugiego klubu. Akurat zarówno my, jak i nasi bRRacia z Radomia, w ostatnim czasie nie jesteśmy rozpieszczani przez piłkarzy.

Tuż po meczu w Gliwicach wyraziliśmy swoje zdanie nt. pracy klubowych włodarzy - przesłanie było wydaje się jasne. Mamy dość. Dość amatorki uprawianej przez osoby zarządzające klubem. Dość przeciętniactwa, braku zaangażowania i ambicji. Swoje wkurzenie wyraziliśmy całkiem precyzyjnie na meczu z Puszczą.

Za nami pierwszy w tym roku wyjazd i kolejne stracone nadzieje. Właściwie na starcie rundy wiosennej pożegnaliśmy się z szansami na wywalczenie tytułu mistrzowskiego. Czwarty sezon z kolei. Wkur... wśród nas jest olbrzymie i zapewne damy temu wyraz już na najbliższym domowym spotkaniu. Na stadionie Piasta przez pełnych 90 minut piłkarze mogli liczyć na nasze głośne wsparcie. Po meczu zaś usłyszeli, że mamy pretensje głównie do działaczy. Głównie, bo oczywiście dyletanctwo w gabinetach nie usprawiedliwia piłkarskiego analfabetyzmu. A to co wyprawia jedyny w naszym zespole napastnik (?) to od kilku miesięcy farsa.

Półtora miesiąca trwała przerwa zimowa w tym roku - ostatni raz wspieraliśmy piłkarzy Legii 19 grudnia w Sztokholmie. Tyle czasu wystarczyło, by stęsknić się za naszą jedyną i niepowtarzalną Ekstraklasą. Chociaż klubowi działacze nie wykonali w tym czasie swojej roboty jak należy, a kadra naszego zespołu nawet dla laika daleka jest od tej, by można było realnie wierzyć w skuteczną walkę na trzech frontach, wszystkie wejściówki na niedzielne spotkanie znalazły nabywców.

Za nami ostatni wyjazd w roku 2024. Kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia wybraliśmy się do Sztokholmu na ostatnie spotkanie fazy ligowej Ligi Konferencji. Był to dla nas pierwszy od kilkunastu miesięcy - i wypadu do Alkmaar - wyjazd na legalu w europejskich pucharach. Dodatkowo jeden z nielicznych do Szwecji - w ciągu 30 lat, Legia grała tak dopiero po raz trzeci - wcześniej w Goeteborgu i Boras. Djurgardens to jedna z trzech ekip ze Sztokholmu - podobno kibicowsko najsłabsza, choć różnice między nimi nie są jakieś wielkie (we wszystkich aspektach kibicowskiego rzemiosła).

Wyjazdy do Lubina zwykle wypadają nam w zimowych miesiącach - na przełomie listopada i grudnia lub na początku lutego. Nie inaczej było i tym razem. Czwarty wyjazd z kolei w ciągu dwóch tygodni miał miejsce właśnie na Dolny Śląsk, na mecz z Zagłębiem. Nasza liczba była słabsza niż ostatnimi czasy, a na pewno poniżej naszych możliwości, ale doping - podobnie jak w Łodzi - stał na wyśmienitym poziomie. Naprawdę bawiliśmy się doborowo, pomimo chłodu, wiatru, w końcówce spotkania przez kilkanaście minut dopingując bez koszulek.

Wyjazdy na ŁKS trafiają się nam w ostatnich latach dość sporadycznie. Czwartkowy wyjazd był dopiero drugim na nowy stadion Łódzkiego Klubu Sportowego. Był to jednocześnie dla nas trzeci z kolei wyjazd - po Nikozji i Mielcu. I choć nie wypełniliśmy klatki do ostatniego miejsca, to zaprezentowaliśmy się bardzo przyzwoicie pod względem wokalnym. Czego nie można powiedzieć o miejscowych, których frekwencja i doping najwyraźniej nie są najmocniejszą stroną.

Zaraz po powrocie ze słonecznego Cypru, przyszło nam jechać na Podkarpacie, by wspierać Legię w walce o ligowe punkty ze Stalą Mielec. Kiedy cała czołówka straciła punkty, pojawił się promyk nadziei, że legioniści zdołają odrobić część strat. Jako że zaangażowanie piłkarzy było naszym zdaniem niewystarczające, po końcowym gwizdku miała miejsce dłuższa "godzina wychowawcza", w której wziął udział również trener Feio. Miejmy nadzieję, że rozmowa przyniesie efekt jak najszybciej, bowiem do końca roku przed nami jeszcze cztery spotkania.

O tym, że jesteśmy przez UEFA traktowani w wyjątkowy sposób, wiadomo doskonale od dawien dawna. Ostatnimi czasy "zakaz goni zakaz". Kiedy skończyliśmy 5-meczową banicję wyjazdową (podczas której i tak zaliczyliśmy 4 wyjazdy w Europie) w europejskich pucharach, europejska federacja dołożyła nam jeszcze jeden zakaz wyjazdowy - za spotkanie w Serbii z Baćką Topolą. Na jednym ze spokojniejszych wyjazdów ostatnich czasów, było raptem małe spięcie przy bramce z ochroną i żandarmerią. To jednak wystarczyło, by ukarać nas po raz kolejny i zakazać nam wyjazdu do Nikozji, na mecz z miejscową Omonią.

Choć do końca roku czeka nas jeszcze wcale niemało meczów, to w grudniu tylko raz będziemy mieli okazję wspierać Legię przy Ł3. Na spotkanie z Cracovią sprzedane zostały wszystkie wejściówki, ale ostatecznie na stadion przybyło nieco ponad 25 tys. fanów. Na trybunach było wszystko co trzeba - całkiem niezła liczba przyjezdnych, dobra oprawa, a także gorąca atmosfera - szczególnie w ostatnich kilkunastu minutach spotkania, a do tego korzystny wynik.

Wiele wyjazdów do Poznania po latach zlewa się ze sobą, jeśli nie towarzyszyły im jakieś wyjątkowe okoliczności. Czasem są to okoliczności sportowe (jak świętowanie mistrzostwa, czy wygrana po golu w doliczonym czasie Hamalainena), innym razem stricte kibicowskie (dobra oprawa, doping, ale też awaria pociągu itp.). Przed dobrych kilku laty kilkudziesięciu fanów Legii miało "przyjemność" podróżować na mecz do Bukaresztu autokarem, który spłonął blisko 100 kilometrów od celu, a następnie na stadion docierali w przeróżny sposób (o powrotach do domu nie wspominając, szczególnie tych, którzy załapali się na rumuński dołek).

Mecz Legii z Dinamem Tbilisi w stanie wojennym przeszedł do historii jako ten, podczas którego legioniści wyrażali swoje zdanie nt. ruskich. Wszystkie możliwe służby pilnowały wówczas, by na trybunach nie dochodziło do wyrażania własnego zdania, które byłoby niezgodne z komunistyczną propagandą. 42 lata później przy Łazienkowskiej Legia zagrała w Dinamem Mińsk - klubem, który musiał poddać się dyktaturze Łukaszenki - a w białoruskim systemie od lat nie ma miejsca na wolność słowa i poglądów, a cenzura działa na najwyższych obrotach.

Mecze Legii z Widzewem kiedyś były piłkarskim klasykiem, dziś pozostały nim jedynie pod względem kibicowskim. Mimo wszystko, spotkania obu drużyn cieszą się olbrzymim zainteresowaniem nie tylko w Warszawie i Łodzi, ale i całej kibolskiej Polsce. Niestety niedzielny mecz z RTS-em ostatecznie był teatrem jednego aktora, bowiem widzewiacy zdecydowali się nie wchodzić na trybuny, kiedy kilkadziesiąt minut przed rozpoczęciem meczu nakazano im rozkręcenie bębnów...

Puchar Tysiąca Drużyn, mianem którego czasami określa się Puchar Polski, to takie rozgrywki, dzięki którym – przy odrobinie szczęścia w losowaniu – mamy możliwość wybrania się za Legią w nieco mniej uczęszczane miejsca. W 1/16 finału wprawdzie tego uśmiechu losu trochę nam zabrakło, jednak ostatecznie chyba nie mogliśmy narzekać. Owszem, Legnica to miasto, które mieliśmy już okazję kilka razy odwiedzić (ostatnio nie tak dawno, bo raptem półtora roku temu w Poniedziałek Wielkanocny w ramach ekstraklasowych zmagań), niemniej zawsze stanowi to coś lepszego niż n-ty raz Lech czy Cracovia.