#RELACJA Z TRYBUN

Kto by pomyślał, że ostatnia ligowa kolejka dostarczy nam tylu emocji? Fani z Łazienkowskiej przeżyli prawdziwy rollercoaster. Jeszcze jakiś czas temu, kiedy ktoś liczył straty do miejsca premiowanego awansem do europucharów, wydawało się, że postradał zmysły. Gdy po przedostatniej kolejce, do realizacji tego celu wymagane były już tylko trzy zmienne, coraz więcej osób zaczynało się łudzić, że można będzie jednak w kolejnym sezonie polatać co nieco po Europie by sławić Legię Warszawa.

Za nami ostatni wyjazd w sezonie 2025/26. Chociaż kończące się rozgrywki są jednym z najgorszych w naszej historii, zainteresowanie meczami, czy wyjazdami nie ma nic wspólnego z postawą piłkarzy. Podobnie było w przypadku zainteresowania wyjazdem do Gdańska - chętnych było znacznie więcej aniżeli wynosiła pula przyznanych biletów. Lechia, mając spory sektor gości, wpuszcza przyjezdnych tylko na dolną kondygnację klatki, liczącą 1800 miejsc.

Po czterech latach przerwy znów zawitaliśmy do wioski w Małopolsce w gminie Żabno - Niecieczy. Legia nigdy dotąd nie wybrała w wyjazdowych meczach z Termaliką w lidze. Jedyne nasze zwycięstwo na stadionie "Słoni" miało miejsce właśnie w sierpniu 2022 roku, kiedy po dogrywce zwyciężyliśmy w rozgrywkach Pucharu Polski. Skromna, jak na nasze potrzeby, pojemność sektora gości sprawia, że zawsze chętnych na wyjazd jest więcej. Robimy więc wszystko, by wykupić jak najwięcej wejściówek na sektory przyległe do klatki.

Po ostatniej kolejce, w której Widzew zdobył trzy punkty, a my dostaliśmy lanie w Poznaniu, sytuacja zrobiła się mocno nieciekawa, a widmo spadku zajrzało w oczy tak głęboko, jak jeszcze nigdy. Mecz z Widzewem, zaplanowany na 1 maja, trzeba było wygrać, aby na chwilę odetchnąć i złapać minimalną przewagę nad strefą spadkową. Porażka mogła oznaczać krok w stronę pierwszej ligi. 

Po wygranej z Zagłębiem Lubin znów niektórzy zaczęli liczyć stratę do miejsca gwarantującego grę w europejskich pucharach. Chęć wspierania Legii w Europie chyba czasami odbiera rozum... Jadąc do Poznania można było usłyszeć tyle optymistycznych wariantów, że po meczu zwyczajnie głupio je przytaczać. I tak na cztery kolejki przed końcem sezonu, znów mamy nóż na gardle, a widmo spadku do I ligi jest coraz bardziej realne...

W czwartek tłumy kibiców pożegnały Jacka Magierę na warszawskich Powązkach, a dzień później zebraliśmy się przy Łazienkowskiej, na meczu z Zagłębiem Lubin, walcząc o ligowe punkty, tak potrzebne obecnie w walce o utrzymanie. Na trybunach pojawiło się niewiele ponad 25 tys. kibiców - całkiem niezły wynik, biorąc obecną sytuację. Po raz kolejny oprawę zaprezentowali Nieznani Sprawcy.

W niedzielę w Elblągu odbył się mecz przyjaźni – Olimpia Elbląg vs Legia II Warszawa. Zdecydowana większość kibiców Legii ruszyła do Elbląga w niedzielę rano, ponieważ wieczorem w sobotę graliśmy ligowe spotkanie z Górnikiem Zabrze. Mimo krótkiego czasu na sen, już od wczesnych godzin na ulicach Elbląga w ten piękny, pogodny dzień widoczni byli integrujący się kibice obu zaprzyjaźnionych ekip.

W piątkowy poranek całym środowiskiem sportowym w Polsce wstrząsnęła informacja o nagłej śmierci Jacka Magiery. Dla wszystkich kibiców Legii było to wyjątkowo bolesne - pan Jacek przez długie lata związany był bowiem z naszym klubem, również emocjonalnie.

W tym sezonie najdalszy ligowy wyjazd wypadł nam w poniedziałek Wielkanocny. Świętowanie z rodziną trzeba więc było nieco skrócić, bo tego dnia potrzebowała nas Legia. Legijna brać ruszyła na Pomorze Zachodnie w 711 osób. W trakcie spotkania oczywiście nie brakowało licznych bluzgów z obu stron - o przyjaźni obu ekip już chyba nikt nie pamięta. Nas najbardziej cieszy, że piłkarze w końcu wygrali, dając nadzieję na utrzymanie. Choć droga do tego cały czas jest długa i kręta.

Wszystkie bilety na mecz z Rakowem zostały wyprzedane, a ostatecznie na stadionie stawiło się niespełna 25 tys. kibiców. Przy Łazienkowskiej zaprezentowana została efektowna oprawa nawiązująca zdo obecnej sytuacji w jakiej się znalazł nasz klub. Przed nami walka o utrzymanie i wszyscy muszą walczyć na całego, by zrealizować cel - jakże inny od tego, jaki zakładaliśmy przed początkiem rozgrywek...

W piątkowy wieczór byliśmy świadkami pierwszego w historii meczu Radomiaka z Legią na nowym stadionie przy Struga z otwartymi czterema trybunami. Zainteresowanie meczem było bardzo duże - wszystkie bilety wyprzedane zostały sporo wcześniej. W młynie Radomiaka zasiadło 1000 fanów z Łazienkowskiej, ale mniej więcej drugie tyle zajęło miejsca na wszystkich pozostałych trybunach.

Walka o utrzymanie trwa. Wyniki poprzedzające mecz z Cracovią przy Ł3 nie były dla nas zbyt korzystne - bez regularnych zdobyczy punktowych możemy zapomnieć o utrzymaniu w Ekstraklasie. Zainteresowanie spotkaniem z "Pasami" było naprawdę przyzwoite, szczególnie biorąc pod uwagę naszą obecną sytuację - na trybunach pojawiło się ponad 21 tysięcy kibiców.

W niedzielę o dość wczesnej porze graliśmy ligowe spotkanie w Białymstoku. Na szczęście czasy, kiedy trzeba było jechać na Podlasie 7-8 godzin przed meczem, a i tak wejście było niemożliwe, są już minione. Dziś białostocki stadion jest najlepszym przykładem, jak należy wpuszczać przyjezdnych. Szybko i sprawnie, bez szukania problemów. 

W związku z fatalną postawą grajków trudno się dziwić, że rośnie odsetek kibiców, którzy snują czarne scenariusze odnośnie końcowego miejsca naszego klubu po sezonie 2025/2026. Na szczęście cały czas istnieją jeszcze tacy, którzy w powodzenie i wizję naprawy drużyny przez trenera Marka Papszuna wierzą. Tych w późny, sobotni wieczór zgromadziło się przy Łazienkowskiej niespełna 18500 i – jak się potem okazało – mieli oni doświadczyć miłej odmiany po końcowym gwizdku, czyli wygranej Legii!

W Katowicach nie byliśmy od blisko 22 lat. Ostatni raz gościliśmy na starym stadionie GieKSy w listopadzie 2004 roku. "Spadnie GKS na sezonów sześć" - śpiewają legioniści od lat, choć przed laty wydawało się to jedynie pobożnym życzeniem, bowiem ekipa z Katowic, nad którą czuwał Marian Dziurowicz, zamiast spadać z ligi, to grała w europejskich pucharach, a także walczyła o trofea na krajowym podwórku.  Jednakże przepowiednia legionistów ziściła się z solidną nawiązką.

Już dawno nie mieliśmy okazji pojechać na mecz do Gdyni, bowiem Arka przez kilka ostatnich lat grała na zapleczu Ekstraklasy. Po raz ostatni gościliśmy na stadionie Arki 7 lat temu - w listopadzie 2019 roku, kiedy wypełniliśmy sektor gości w 742 osoby. Na wyjazd do Trójmiasta chętnych było zdecydowanie więcej niż miejsc dostępnych w gdyńskiej klatce. 

Tak zwaną rundę wiosenną rozpoczęliśmy pierwszego lutego, ale wiosny na razie zupełnie nie daje się wyczuć. Takiej zimy w Warszawie nie mieliśmy od lat, a przed niedzielnym spotkaniem z Koroną przypominaliśmy sobie najbardziej mroźne mecze w historii. 

Za nami ostatni mecz Legii w roku 2025. Odbył się on w zupełnie innej atmosferze, niż byśmy chcieli. Kibice po raz kolejny postanowili zamanifestować swoje wkurzenie na to, jak w ostatnich latach zarządzany jest nasz klub. Przepalane miliony, zadłużanie klubu, iście amatorskie zarządzanie, a na dodatek to wszystko w żaden sposób nie idzie w parze z wynikami sportowymi.

Miały być huczne obchody 20-lecia działalności Nieznanych Sprawców, było podsumowanie "owocnej" pracy w Legii Dariusza Mioduskiego. Sam zainteresowany, spodziewając się "uprzejmości" przez całe spotkanie, postanowił opuścić mecz klubu, którego jest nieudolnie zarządzającym właścicielem. Nie wiemy dokładnie kto maczał w tym palce, ale nie jest dziełem przypadku fakt, że Canal+ podczas transmisji... wyciszył dźwięk dochodzący z trybun. 

Wyjazd do Armenii zostanie nam w pamięci na lata. Nie tylko dlatego, że był to pierwszy mecz Legii w tym kraju. Pomimo zakazu wyjazdowego zawitaliśmy do Erywania w bardzo dobrej liczbie. Po drodze nie brakowało przygód, choć nie tylko tych przyjemnych. Weszliśmy na stadion dzięki pomocy ze strony gospodarzy (nie tylko z samego Noahu). Nasi piłkarze kolejny raz skompromitowali się i stracili szanse na awans do kolejnego etapu rozgrywek Ligi Konferencji - wyprzedzili ich piłkarze z takich piłkarskich potęg jak Malta, Gibraltar i z Armenii.

Sytuacja Legii w ostatnich tygodniach ze złej przekształciła się w iście dramatyczną. Brak zwycięstwa od wielu spotkań, porażki w meczach z niżej notowanymi przeciwnikami, czy miesiąc bez szkoleniowca po rezygnacji z funkcji trenera Edwarda Iordanescu – brzmi jak fabuła piłkarskiej powieści science fiction? Nic bardziej mylnego – to niestety szara rzeczywistość, w jakiej znalazł się klub z Łazienkowskiej. 

Po raz drugi w tym roku na wyjazd do Lublina przyszło nam jechać w poniedziałek. Po raz drugi (na trzy spotkania) zagraliśmy w Lublinie dokładnie 1 grudnia. Po raz pierwszy pojechaliśmy na ten bliski dla nas wyjazd transportem kołowym, nie zaś pociągiem specjalnym. 

Legijna rzeczywistość w ostatnim czasie maluje się w ciemnych barwach. Zamiast walczyć o mistrza, będziemy bronić się przed spadkiem. Klub, w którym zakontraktowano dwóch dyrektorów sportowych, od miesiąca nie ma pierwszego trenera, a zarząd winduje ceny biletów jakbyśmy grali jak mistrzowie świata, w dodatku sądząc, że Sparta Praga, Samsunspor oraz Gibraltarczycy jeżdżący Lincolnem to rywale pokroju Chelsea i Aston Villi...

Po przerwie na mecze reprezentacji, podczas której wiele ekip z całej Polski postanowiło wrócić na trybuny na meczach kadry, licząc w dobre intencje prezesa PZPN, nam przyszło wrócić do ligowej rzeczywistości. Fani Lechii, którzy tak ochoczo stawili się na meczu biało-czerwonych na Stadionie Narodowym, nie byli obecni na meczu przy Łazienkowskiej. Na pewno brak przyjezdnych sprawił, że mecz stracił wiele na atrakcyjności. Pod adresem lechistów wywieszone zostały stosowne transparenty, które część mediów próbowało przypisywać... polityce.

Koszykarze Legii w obecnym sezonie po raz drugi w historii występują w fazie grupowej Ligi Mistrzów, a po raz pierwszy maja sporą szansę wyjść z z niej do dalszego etapu rozgrywek. Legioniści we wtorek zmierzyli się w hali Torwar z wicemistrzem Litwy, Rytasem Wilno. Nie jest żadną tajemnicą, że koszykówka jest dla Litwinów nie tylko sportem numer jeden, ale niemal religią. Tam po prostu każdy żyje meczami kosza, a frekwencja na koszykarskich meczach, w Kownie i Wilnie w szczególności, jest niesamowita.

Do meczu z Termaliką Legia przystępowała z nadziejami zakończenia serii bez wygranej w lidze, która trwa już od półtora miesiąca. Wydawało się, że rywalizacja z ekipą, która nie wygrała meczu od sierpnia, będzie idealnym momentem na przełamanie. Zespół, który przed sezonem, a później długo w jego trakcie przekonywał, że jeśli nie zdobędziemy mistrzowskiego tytułu, będzie wstyd... Dziś o tytule już chyba nikt nie myśli, a i awans do europejskich pucharów (szczególnie wobec odpadnięcia z rozgrywek Pucharu Polski) wydaje się ultra-optymistycznym scenariuszem. Tym bardziej, że niebezpiecznie zbliżamy się do strefy spadkowej. Biorąc pod uwagę, jakie kwoty przepalane są w klubowych gabinetach na grajków, sztab itd. 

Za nami pierwszy wyjazdowy mecz w Słowenii - Legia wcześniej nigdy w swojej historii nie miała okazji rozgrywać oficjalnego spotkania w tym kraju. Na początku listopada mieliśmy okazję podróżować do ok. 30-tysięcznego Celje, by przekonać się na własne oczy, ze nawet w takim miejscu, grając przeciwko klubowi z kilkukrotnie mniejszym budżetem, nasi piłkarze są w stanie dokonać rzeczy niemożliwych.

Granie spotkań o stawkę co mniej więcej trzy dni trwa w najlepsze. Po ostatnich dwóch meczach (zwycięstwie w Krakowie z ukraińskim Szachtarem i remisie z Lechem przy Łazienkowskiej), które pozwalały mieć nadzieję na umiarkowany optymizm sportowy, legioniści przystąpili w czwartek do rodzimej rywalizacji pucharowej, w której zmierzyli się z Pogonią Szczecin – drużyną, z którą stoczyli sportowy bój w finale Pucharu Polski poprzedniego sezonu. 

Po wygranej z Szachtarem można było się łudzić, że nasz zespół wykona kolejny krok do przodu i w końcu wygra ligowe spotkanie z drużyną walczącą o mistrzostwo. Niestety, znów zostaliśmy sprowadzeni na ziemię - rumuński trener nadal jest przekonany, że punkty zdobywa ten, kto dłużej utrzymuje się przy piłce. Wszystkie miejsca na trybunach zostały wyprzedane ze sporym wyprzedzeniem. 

Losowanie fazy ligowej Ligi Konferencji nie było dla nas łaskawe - jeden z wyjazdów zagranicznych wypadł nam bowiem do Krakowa, gdzie spotkania zmuszony jest rozgrywać Szachtar. Klub nie gra już w Doniecku od ponad dekady i ze względu na sytuację w Donbasie, nie zanosi się, by miał szanse na powrót w rodzinne strony. Był sezon, kiedy Szachtar korzystał ze stadionu Legii w europucharach, obecnie zaś "górnicy" korzystają z uprzejmości Wisły Kraków.